تریدپدیادانشنامهٔ تریدآکا

مدل‌های اجرای سفارش بروکر: از ثبت سفارش تا تسویه و افشا

اشتراک‌گذاری:

سفارشی که در پلتفرم ثبت می‌کنید، پیش از رسیدن به وضعیت «پر شد» از چند حلقه می‌گذرد: سرور طرف قرارداد، یک محل اجرا، یک سیاست پرشدن و پس از آن تأیید و تسویه. برچسب‌هایی مثل A-Book و B-Book فقط یکی از این حلقه‌ها را نام می‌برند. این مقاله کل مسیر را می‌کشد و نشان می‌دهد کدام حلقه در مقررات تکلیف مشخص دارد و کدام را خودتان در پلتفرم می‌بینید.

مسیر خواندن

این مقاله ستون خوشهٔ اجرا و هزینه است: برای نقشهٔ کل مسیر سفارش از اینجا شروع کنید و برای هر موضوع جزئی‌تر به مقالهٔ شاخه‌اش بروید.

در یک نگاه

  • برچسب مدل تعریف حقوقی ندارد؛ نقش‌ها دارند
  • «محل اجرا» شامل خودِ بازارساز هم می‌شود
  • اجرا دومین مرحله از هفت مرحلهٔ چرخهٔ معامله است
  • پر شدن جزئی یک قاعدهٔ تخصیص است، نه اتفاق فنی
  • سه شاهد در دست مشتری: وضعیت، کد بازگشتی، سقف انحراف

مدل‌های اجرای سفارش بروکر یعنی چه؟

مدل‌های اجرای سفارش بروکر یعنی اینکه سفارش شما پس از ثبت به کدام مسیر می‌رود: یا به محل اجرای دیگری مثل یک تأمین‌کنندهٔ نقدینگی فرستاده می‌شود، یا نزد خودِ بروکر می‌ماند و او طرف مقابلتان می‌شود. مقررات به این دو برچسب کاری ندارد؛ به تکلیف‌ها و افشاهایی کار دارد که هر مسیر می‌سازد.

پشت هر نامی که برای این مسیرها شنیده‌اید یک پرسش ساده نشسته است: وقتی سفارشی ثبت می‌کنید، چه کسی طرف مقابل شما می‌شود و سفارش در کجا پر می‌شود. نقشهٔ زیر شاخه‌های خوشه‌ای را نشان می‌دهد که به همین پرسش می‌پردازد. اگر سازوکار پایهٔ بازار ارز برایتان تازه است، پیش از ادامه مقالهٔ فارکس چیست را بخوانید.

نقشهٔ خوشهٔ اجرا و هزینه: مقالهٔ ستون در مرکز و شش شاخه‌اش، با موضوعی که هر شاخه پوشش می‌دهد.

نقشهٔ خوشهٔ اجرا و هزینه مدل‌های اجرای سفارش مقاله ستون: کل مسیر سفارش ECN و STP معماری اجرا بازارساز نقش طرف مقابل کیفیت اجرا لغزش، ریکوت، تأخیر هزینه‌های بروکر اسپرد، کمیسیون، سواپ رگولاتوری بروکر مجوز و نهاد ناظر امنیت وجوه حساب تفکیک‌شده

چرا برچسب مدل نقطهٔ شروع بدی است؟

«A-Book» و «B-Book» اصطلاح بازاریابی‌اند و در هیچ‌یک از متن‌های مقرراتی که این مقاله نقل می‌کند تعریف نشده‌اند. آنچه تعریف شده نقش‌هاست. پیوست یک دستورالعمل بازارهای ابزار مالی اروپا (MiFID II) دریافت و انتقال سفارش، اجرای سفارش از طرف مشتری و معامله بر حساب خود را سه خدمت سرمایه‌گذاری جداگانه با مجوز جداگانه می‌شمارد. واژه‌نامهٔ نهاد ناظر بریتانیا هم «محل اجرا» را چنان گسترده تعریف می‌کند که خودِ بازارساز و هر تأمین‌کنندهٔ نقدینگی دیگر را در بر می‌گیرد.

برچسب مثل تابلوی سردر یک فروشگاه است؛ از رویش نمی‌شود فهمید پشت پیشخوان چه قاعده‌ای اجرا می‌شود. برای فهمیدن آن باید سراغ مجوز و متن قرارداد رفت. دو معماری پرتکرار اجرا در مقالهٔ تفاوت ECN و STP جداگانه بررسی شده‌اند؛ تمرکز این مقاله روی کل زنجیره است.

در این مقاله چه می‌خوانید؟

هر بخش این مقاله خودبسنده است و می‌شود آن را جدا خواند. اگر پرسش مشخصی دارید، مستقیم به همان بخش بروید؛ اگر تصویر کلی می‌خواهید، ترتیب زیر از ثبت سفارش تا تسویه پیش می‌رود.

  1. مسیر سفارش: هفت مرحلهٔ نام‌دار چرخهٔ معامله و جایگاه «اجرا» میان آن‌ها.
  2. نقش‌ها: سه خدمت جداگانه‌ای که مقررات اروپا برای واسط‌ها تعریف کرده است.
  3. محل اجرا: تعریف رسمی و مقصدهای ممکن یک سفارش.
  4. سه مدل رایج: A-Book و B-Book و هیبرید، به زبان مقررات.
  5. مزایا، معایب و تضاد منافع: آنچه در هر مسیر قابل ارجاع است.
  6. تشخیص مدل: چه چیزی از بیرون قابل بررسی است و چه چیزی نیست.
  7. تکلیف‌ها: اجرای سریع و منصفانه، کوشش معقول و بازبینی دوره‌ای.
  8. پر شدن جزئی، لغزش و ریکوت: سه پدیدهٔ پرتکرار و شاهدی که پلتفرم از هرکدام ثبت می‌کند.
  9. افشا، پرداخت بابت جریان سفارش و تسویه: آنچه منتشر می‌شود و آنچه پس از اجرا رخ می‌دهد.
  10. کاربر ایرانی: کدام ابزار در دسترس اوست و کدام نیست.

اگر خودِ مفهوم خرید و فروش در بازار مالی برایتان تازه است، پیش از این فهرست مقالهٔ ترید چیست را ببینید.

سفارش شما از ثبت تا تسویه از کجاها رد می‌شود؟

فرض کنید سفارشی ثبت می‌کنید و چند لحظه بعد در تاریخچهٔ پلتفرم برچسب «اجراشده» را می‌بینید. از دید شما کار تمام شده است؛ از دید ادبیات بازار سرمایه، تازه مرحلهٔ دوم پشت سر گذاشته شده. مؤسسهٔ مالی شرکتی (Corporate Finance Institute) چرخهٔ عمر معامله را هفت مرحلهٔ نام‌دار می‌شمارد و «اجرا» فقط دومین آن‌هاست.

  1. آغاز معامله، یعنی تصمیم سمت خرید.
  2. تطبیق سفارش.
  3. ثبت معامله در سامانهٔ فرانت‌آفیس و بلاتر لحظه‌ای.
  4. تأیید و تصدیق طرفین.
  5. ارسال دستور تسویهٔ استاندارد به امین.
  6. پایاپای نزد سپرده‌گذار مرکزی.
  7. تسویه با انتقال وجه و اوراق و انتقال مالکیت قانونی.

این زنجیره برای بازار سازمان‌یافته نوشته شده است. در قرارداد مابه‌التفاوت فرابورسی، سه مرحلهٔ پایانی به معنای فنی‌شان رخ نمی‌دهند: نه سپرده‌گذار مرکزی در کار است، نه نهاد پایاپای مرکزی و نه انتقال مالکیت.

هفت مرحلهٔ چرخهٔ عمر معامله با «اجرا» در جایگاه دوم، و سه مرحلهٔ پایانی که در قرارداد مابه‌التفاوت فرابورسی به معنای فنی رخ نمی‌دهند.

هفت مرحلهٔ چرخهٔ عمر معامله چرخهٔ عمر معامله: از تصمیم تا تسویه آغاز معامله تصمیم سمت خرید تطبیق سفارش اجرا همین‌جاست ثبت در فرانت‌آفیس بلاتر لحظه‌ای تأیید طرفین تصدیق معامله دستور تسویه ارسال به امین پایاپای نزد سپرده‌گذار مرکزی تسویه و انتقال مالکیت قانونی کادر خط‌چین: در قرارداد مابه‌التفاوت فرابورسی به معنای فنی رخ نمی‌دهد

مقرره کجای این زنجیره را پوشش می‌دهد

زنجیره در متن مقررات با «پر شدن سفارش» تمام نمی‌شود. بند COBS 11.3.4AR کتاب راهنمای نهاد ناظر بریتانیا شرکت را موظف می‌کند اقدامات معقول به کار بندد تا ابزار مالی یا وجوه مشتری به‌درستی و بی‌درنگ به حساب خودِ مشتری تحویل شود. یعنی رساندن نتیجه به حساب شما بخشی از همان تکلیف اجراست، نه خدمتی جدا که بعداً اضافه شود. [S3]

همین زنجیره در خودِ پلتفرم

پلتفرم معاملاتی روایت خودش را از همین زنجیره دارد. مستند رسمی زبان MQL5 در متاتریدر برای وضعیت سفارش ده حالت نام‌گذاری‌شده تعریف می‌کند.

  • بررسی‌شده ولی هنوز پذیرفته‌نشده از سوی بروکر (ORDER_STATE_STARTED).
  • پذیرفته‌شده (PLACED).
  • اجرای جزئی (PARTIAL) و اجرای کامل (FILLED).
  • لغوشده به‌دست مشتری (CANCELED)، ردشده (REJECTED) و منقضی (EXPIRED).
  • سه حالت گذرا برای ثبت، تغییر و حذف سفارش (REQUEST_ADD، REQUEST_MODIFY و REQUEST_CANCEL).

آنچه از بیرون یک لحظه به نظر می‌رسد، درون سامانه یک توالی وضعیت است و همین توالی بعداً شاهد شما می‌شود. اگر درخواست وقتی برسد که بازار آن نماد بسته است، سرور کد ۱۰۰۱۸ (MARKET_CLOSED) را برمی‌گرداند؛ ساعت‌های باز و بسته شدن بازار ارز در مقالهٔ سشن‌های معاملاتی فارکس آمده است.

سه نقشی که مقررات از هم جدا کرده است

پیوست یک، بخش الف دستورالعمل MiFID II فهرست خدمات سرمایه‌گذاری را می‌دهد و سه بند نخستش همان سه کاری است که کل بحث مدل اجرا روی آن سوار است. هر بند خدمتی جداگانه با مجوز جداگانه است، نه سبک کاری یک شرکت.

تطبیق نقش‌های واسط با متن مقررات اروپا

نقشتعریف حقوقیجایگاه در متنمعنای عملی
دریافت و انتقال سفارشداردMiFID II، پیوست یک، بخش الف، بند ۱سفارش برای اجرا به شخص دیگری فرستاده می‌شود
اجرای سفارش از طرف مشتریداردهمان پیوست، بند ۲شرکت معامله را به نمایندگی از مشتری می‌بندد
معامله بر حساب خودداردهمان پیوست، بند ۳شرکت با سرمایهٔ خودش طرف معامله می‌شود
ادارهٔ سامانهٔ چندجانبه یا سازمان‌یافتهداردهمان پیوست، بندهای ۸ و ۹شرکت خودش بستر معامله را اداره می‌کند
راهبرد بازارسازی با معامله‌گری الگوریتمیداردMiFID II، مادهٔ ۱۷ (معامله‌گری الگوریتمی)، بندهای ۳ و ۴مظنهٔ دوطرفهٔ مستمر و قرارداد مکتوب با محل معامله
A-Book، B-Book، هیبریدندارددر هیچ‌یک از این متن‌هاتکلیف مستقلی نمی‌سازد

سه بند جدا یعنی سه دستهٔ تکلیف جدا. بحث «مدل» در عمل بحث بر سر این است که بروکر شما کدام ترکیب از این بندها را انجام می‌دهد و مجوزش کدام‌ها را پوشش می‌دهد.

ردیف «راهبرد بازارسازی» توضیح جداگانه می‌خواهد، چون واژهٔ «بازارساز» دو معنای متفاوت دارد. مادهٔ ۱۷ MiFID II مادهٔ معامله‌گری الگوریتمی است. طبق بند ۴ آن، شرکتی راهبرد بازارسازی دارد که مظنه‌های قطعی و هم‌زمان دوطرفه با اندازهٔ قابل مقایسه و قیمت رقابتی اعلام کند. بند ۳ پیامدش را می‌گوید: شرکتی که با معامله‌گری الگوریتمی راهبرد بازارسازی دنبال می‌کند، باید جز در شرایط استثنایی به‌طور مستمر و طی سهم مشخصی از ساعات معاملاتی محل معامله نقدینگی فراهم کند و قرارداد مکتوب الزام‌آور با محل معامله ببندد. این تعهد امضاشده فقط بر همین زیرمجموعه بار است؛ در زبان رایج بروکرهای خرد، واژهٔ بازارساز فقط یعنی «کسی که طرف مقابل شماست».

«محل اجرا» دقیقا به چه چیزی گفته می‌شود؟

خطای رایج این است که «سفارش به تأمین‌کنندهٔ نقدینگی رفت» را با «سفارش به بازار رفت» یکی بگیرند. واژه‌نامهٔ کتاب راهنمای مرجع رفتار مالی بریتانیا (FCA) برای مقاصد بخش‌های COBS 11.2 و 11.2A و 11.2B و COLL، محل اجرا (Execution Venue) را چنین برمی‌شمارد: بازار تحت نظارت، سامانهٔ چندجانبه (MTF)، سامانهٔ سازمان‌یافته (OTF)، سیستماتیک اینترنالایزر (Systematic Internaliser) سهام، بازارساز یا هر تأمین‌کنندهٔ نقدینگی (Liquidity Provider) دیگر، یا موجودیتی در کشور ثالث که کارکردی مشابه دارد. [S2]

یعنی تأمین‌کنندهٔ نقدینگی خودش یک محل اجراست. وقتی سفارش نزد خودِ بروکر یا شرکتی که بروکر سفارش را به آن می‌سپارد پر می‌شود، به محلی رفته که تعریف رسمی آن را محل اجرا می‌شمارد؛ یعنی شرکت فرستنده باید انتخاب همین محل را در سیاست بهترین اجرای خودش توجیه کند.

پنج مقصد ممکن برای یک سفارش

پایگاه آموزش سرمایه‌گذار کمیسیون بورس و اوراق بهادار آمریکا (SEC) برای سفارش خرد در بازار سهام پنج مقصد ممکن را فهرست می‌کند.

  • بورسی که نماد در آن پذیرفته شده است.
  • بورسی دیگر.
  • بازارساز.
  • شبکهٔ ارتباطات الکترونیکی.
  • بخش دیگری از خودِ شرکت کارگزار که سفارش را از موجودی خودش پر می‌کند، یعنی داخلی‌سازی.

همان صفحه تصریح می‌کند کارگزار تکلیف جست‌وجوی بهترین اجرای معقولاً در دسترس را دارد و بهبود قیمت، یعنی اجرا در قیمتی بهتر از مظنهٔ جاری، «فرصت است و نه تضمین».

وقتی سیستماتیک اینترنالایزر سهام طرف مقابل است

اگر شرکت در اروپا سیستماتیک اینترنالایزر سهام باشد، مادهٔ ۱۵ مقررات بازارهای ابزار مالی اروپا (MiFIR) قیمت را قفل می‌کند. این قاعده بر قرارداد مابه‌التفاوت یا ارز خرد با برچسب B-Book به‌خودی‌خود حاکم نیست. سیستماتیک اینترنالایزر باید سفارش مشتری را در قیمت‌های مظنه‌شدهٔ خود در زمان دریافت سفارش اجرا کند. اجرا در قیمت بهتر فقط در موارد موجه مجاز است و به شرط آنکه قیمت در دامنه‌ای عمومی و نزدیک به شرایط بازار باشد. همان ماده قواعد شفاف و غیرتبعیض‌آمیز برای اجرای کارآمد سفارش می‌خواهد.

تفاوت A Book و B Book و هیبرید چیست؟

این سه برچسب پرتکرارترین بخش بحث مدل‌های اجرای سفارش بروکر هستند. توصیف رایج هرکدام در یک جمله جا می‌شود؛ ارزش واقعی وقتی پیدا می‌شود که هر جمله را کنار نقش‌های مقرراتی بگذارید.

A-Book و B-Book دقیقاً چه تعریفی دارند؟

در توصیف رایج، بروکر A-Book موضع شما را در حلقهٔ بعدی، معمولاً نزد یک یا چند تأمین‌کنندهٔ نقدینگی، پوشش می‌دهد. بروکر B-Book موضع را پوشش نمی‌دهد و ریسکش را خودش نگه می‌دارد و طرف مقابل شما می‌شود؛ یعنی نتیجهٔ موضع شما، در هر جهت، مستقیم با حساب خودِ او تسویه می‌شود.

هیچ متنی این برچسب‌ها را با بندهای پیوست یک برابر نگرفته است. در قرارداد مابه‌التفاوت، شرکتی که قرارداد را با شما می‌بندد در هر دو حالت طرف قرارداد شماست و تا بستن موضع همان می‌ماند. تفاوت دو برچسب در این است که آن شرکت موضع شما را در حلقهٔ بعدی پوشش می‌دهد یا نه. نزدیک‌ترین مقولهٔ حقوقی برای حالت پوشش‌داده‌شده در مقالهٔ تفاوت ECN و STP بررسی شده است.

مدل هیبرید چه ترکیبی است؟

مدل هیبرید، که گاهی C-Book هم نامیده می‌شود، ترکیب دو مسیر قبلی است: بخشی از موضع‌ها پوشش داده می‌شود و بخشی نزد خودِ شرکت می‌ماند، بر پایهٔ معیارهایی که شرکت داخلی تعیین می‌کند. تکلیف‌های چنین شرکتی هم از برچسب نمی‌آید؛ از خدماتی می‌آید که مجوزش پوشش می‌دهد.

یک نکته در این توصیف معمولاً گم می‌شود: حالت اجرا و سیاست پرشدن با برچسب مدل یکی نیستند. این دو تعیین می‌کنند قیمت و حجم سفارش چگونه پر شود و تغییرشان هویت طرف مقابل را نشان نمی‌دهد.

واسطهٔ اضافه در متن قاعده

قاعدهٔ ۵۳۱۰ سازمان تنظیم صنعت مالی آمریکا (FINRA) در بند (a)(۲) قرار دادن شخص ثالث میان عضو و بهترین بازار را، به نحوی که با عوامل کوشش معقول در بند (a)(۱) ناسازگار باشد، ممنوع می‌کند. بند (b) بار اثبات را هم جابه‌جا می‌کند: وقتی عضو ناچار است از کارگزارِ کارگزاران استفاده کند، اثبات موجه بودن این کار بر عهدهٔ خودِ اوست. زنجیرهٔ چندلایهٔ واسط‌ها در حقوق آمریکا یک مسئلهٔ نام‌دار است، نه جزئیات فنی.

مهم

پرسشی که به‌جای «کدام مدل؟» بپرسید

مجوز شرکت کدام بندهای پیوست یک را پوشش می‌دهد، متن قرارداد کدام نقش را برای شرکت اعلام کرده و کدام نهاد ناظر بر آن قرارداد صلاحیت دارد. پاسخ این سه پرسش در اسناد قابل ارجاع است؛ پاسخ «کدام مدل؟» نیست.

مزایا و معایب هر مدل چیست؟

فهرست‌های رایج مزایا و معایب معمولاً از زبان کسی نوشته می‌شوند که یکی از مدل‌ها را عرضه می‌کند. جدول زیر فقط چیزی را می‌آورد که در متن مقررات قابل ارجاع است و هیچ مسیری را بر دیگری برتر نمی‌شمارد.

مقایسهٔ مسیرها بر پایهٔ تکلیف و ریسک قابل ارجاع، بدون رتبه‌بندی

مسیرآنچه به نفع مشتری قابل ارجاع استریسک یا تضادی که باید دیدپرسشی که باید پرسید
انتقال به بیرون (A-Book)تکلیف جداگانهٔ قابل ارجاعی ندارد؛ قواعد مشترک زیر جدول آمده استتأمین‌کنندهٔ نقدینگی خودش محل اجراست و تضاد را از بین نمی‌بردسفارش به کدام محل اجرا می‌رود و چه کسی آن را برگزیده؟
طرف مقابل شدن (B-Book)فقط اگر شرکت سیستماتیک اینترنالایزر سهام در اروپا باشد، اجرا در مظنهٔ اعلام‌شده هنگام دریافت سفارش؛ بر قرارداد مابه‌التفاوت یا ارز خرد به‌خودی‌خود حاکم نیستمعاملهٔ حساب خودِ شرکت نباید به زیان مشتری تمام شود، و وجود همین قاعده یعنی تضاد واقعی استکدام نهاد ناظر بر رسیدگی به سفارش‌ها نظارت دارد؟
ترکیبی (هیبرید)همان قواعد مشترک زیر جدول؛ تکلیف جداگانه‌ای از برچسب نمی‌آیدمعیار تقسیم سفارش‌ها داخلی است و از بیرون دیده نمی‌شودمعیار تقسیم در سیاست اجرا یا قرارداد آمده است؟

سه قاعده در هر سه مسیر مشترک است. نخست، تکلیف رسیدگی سریع و منصفانه به سفارش، فقط اگر شرکت در حوزه‌ای مجوز داشته باشد که چنین تکلیفی دارد (مثلاً مادهٔ ۲۸ اروپا یا COBS بریتانیا). دوم، اولویت در پر شدن جزئی: طبق COBS 11.3.10AR سفارش مشتری بر معاملهٔ حساب خودِ شرکت اولویت دارد. سوم، شرط تقارن ریکوت در مقررهٔ ۵.۱۸ کمیسیون معاملات آتی کالای آمریکا (CFTC). هیچ‌کدام به برچسب مدل بسته نیستند؛ همه به حوزهٔ صلاحیتی بسته‌اند که قرارداد شما به آن وصل است. [S3,S6]

تضاد منافع و درآمد بروکر در هر مسیر چگونه دیده می‌شود؟

دو جملهٔ پرتکرار دربارهٔ مدل‌ها را می‌شود با متن مقررات سنجید: «بروکر A-Book فقط از اسپرد و کمیسیون درآمد دارد» و «بروکری که میز معاملات ندارد تضاد منافع ندارد».

آیا بروکر A-Book فقط از اسپرد و کمیسیون درآمد دارد؟

مقررات چنین فرضی نمی‌کند. ناظر بازار سهام آمریکا در صفحهٔ آموزشی رسمی خودش کانال درآمد دیگری را نام می‌برد: پرداخت بابت جریان سفارش (Payment for Order Flow)، یعنی بازارساز به کارگزار بابت فرستادن سفارش به سمت خودش پول می‌دهد. شرکتی که سفارش را به بیرون می‌فرستد، ممکن است از همان مقصد هم منفعتی بگیرد.

اتحادیهٔ اروپا این کانال را برای شرکت‌های دارای مجوز خودش بسته است و آمریکا آن را با افشای اجباری مهار می‌کند. پیام هر دو یکی است: «فقط اسپرد و کمیسیون» ادعایی است که باید در قرارداد و افشاها دید، نه چیزی که از نام مدل نتیجه شود.

آیا نبود میز معاملات یعنی نبود تضاد منافع؟

نه. سه دلیل مشخص در متن مقررات هست. اول، تأمین‌کنندهٔ نقدینگی خودش محل اجراست؛ پس سپردن سفارش به او تضاد را به حلقهٔ بعدی منتقل می‌کند، نه اینکه حذفش کند. دوم، کتاب راهنمای نهاد ناظر بریتانیا برای تجمیع، تخصیص و پر شدن جزئی قاعده نوشته است: تجمیع فقط وقتی مجاز است که بعید باشد به ضرر مجموع مشتریان تمام شود، و معاملهٔ حساب خودِ شرکت نباید به زیان مشتری تمام شود. اگر تضاد منافع با نبود میز معاملات از بین می‌رفت، به این قاعده‌ها نیازی نبود. سوم، ناظر اروپایی رفتار واسط پیش از اجرای سفارش را منبع بالقوهٔ تعارض منافع دانسته است.

نکته

پیش‌پوشش: موضع ESMA در ۲۰۲۳

پیش‌پوشش (Pre-hedging) یعنی واسط پیش از اجرای سفارش مشتری برای خودش موضع بگیرد. مرجع اوراق بهادار و بازارهای اروپا (ESMA) در ۱۲ ژوئیهٔ ۲۰۲۳ اعلام کرد این رویهٔ اختیاری می‌تواند تعارض منافع بسازد یا رفتار سوءاستفاده‌آمیز را تسهیل کند. ESMA شواهد کافی برای ممنوعیت کامل نیافت، ولی نسبت به این ریسک‌ها هشدار داد و متعهد شد در چارچوب بازنگری مقررات سوءاستفادهٔ بازار رهنمود بدهد.

چطور بفهمیم بروکر A-Book است یا B-Book؟

روش‌های رایجی که برای «تشخیص مدل» پیشنهاد می‌شود، مثل سنجیدن سرعت اجرا، شمردن ریکوت‌ها یا تماشای رفتار اسپرد، در هیچ‌یک از متن‌های مقرراتی این مقاله مبنایی ندارند. دلیلش ساده است: پلتفرم به شما وضعیت سفارش و کد بازگشتی سرور را نشان می‌دهد، نه هویت طرف مقابل و نه مسیر سفارش. کد ۱۰۰۰۴ می‌گوید ریکوت رخ داد؛ نمی‌گوید چرا و کدام حلقه آن را تولید کرد.

آنچه واقعاً قابل بررسی است چهار لایه دارد.

  1. مجوز: کدام بندهای پیوست یک، از جمله معامله بر حساب خود، در مجوز شرکت آمده است.
  2. قرارداد و سیاست اجرا: شرکت کدام نقش را برای خودش اعلام کرده و سفارش را به کدام محل‌های اجرا می‌فرستد.
  3. گزارش منتشرشده: در بازار سهام آمریکا، گزارش مسیریابی سفارش طبق قاعدهٔ ۶۱۵۱ FINRA در یک نقطهٔ عمومی جمع می‌شود؛ برای قرارداد مابه‌التفاوت و ارز فرابورس مجموعه‌دادهٔ عمومی معادلی نیست.
  4. شاهدهای پلتفرم: وضعیت سفارش، کد بازگشتی و، در حالت اجرای فوری یا درخواستی، سقف انحرافی که خودتان در درخواست تعیین کرده‌اید.

لایهٔ چهارم مدل را ثابت نمی‌کند، ولی شکایت را از «حس بدی داشتم» به گزارهٔ قابل ارجاع تبدیل می‌کند.

هشدار

رفتار پلتفرم مدل را لو نمی‌دهد

ریکوت، لغزش یا رد سفارش در هر سه مسیر ممکن است رخ دهد. نتیجه گرفتن «این بروکر B-Book است» از چند تجربهٔ ناخوشایند، استنتاجی است که هیچ متن مقرراتی پشتش نیست. پیش از هر نتیجه‌گیری، مجوز و قرارداد را ببینید.

تکلیف بروکر دارای مجوز بابت مسیر سفارش

این تکالیف فقط بر قرارداد با شرکتِ تحت همان حوزهٔ صلاحیت حاکم است: مادهٔ ۲۸ بر شرکت دارای مجوز اتحادیهٔ اروپا، COBS بر شرکت تحت نظارت بریتانیا و قاعدهٔ ۵۳۱۰ بر عضو FINRA در اوراق بهادار آمریکا. پیش از هر بحثی دربارهٔ مدل، مادهٔ ۲۸ MiFID II دو الزام زمانی می‌گذارد. یکی، رویه‌ها و ترتیباتی که اجرای سریع، منصفانه و بی‌درنگ سفارش مشتری را نسبت به سایر سفارش‌ها و نسبت به منافع معاملاتی خودِ شرکت تضمین کند. دیگری، اجرای سفارش‌های قابل مقایسه به ترتیب زمان دریافتشان.

معادل بریتانیایی همین قاعده در COBS 11.3.2AR سه تکلیف عملیاتی جدا می‌سازد: ثبت سریع و دقیق سفارش‌های اجراشده از طرف مشتری؛ اجرای متوالی و سریع سفارش‌های قابل مقایسه، مگر آنکه ویژگی سفارش، شرایط بازار یا منفعت مشتری غیر از این ایجاب کند؛ و آگاه کردن مشتری خرد از هر دشواری بااهمیت در اجرا. [S3]

پنج عاملی که «کوشش معقول» را می‌سازند

بند (a)(۱) قاعدهٔ ۵۳۱۰ FINRA به‌جای برچسب، پنج عامل را فهرست می‌کند که بهترین اجرا (Best Execution) با آن‌ها سنجیده می‌شود.

  • ویژگی بازار آن اوراق: قیمت، نوسان، نقدشوندگی نسبی و فشار بر ارتباطات در دسترس.
  • اندازه و نوع معامله.
  • تعداد بازارهایی که بررسی شده است.
  • دسترس‌پذیری مظنه.
  • شرایط و مفاد خودِ سفارش.

هیچ‌کدام از این عوامل به این ربطی ندارد که شرکت خودش را چه می‌نامد.

بازبینی فصلی به‌جای اعلام مدل

مادهٔ تکمیلی ۵۳۱۰.۰۹ از شرکت می‌خواهد بازبینی «منظم و سخت‌گیرانه» را دست‌کم فصلی و به تفکیک هر اوراق و هر نوع سفارش انجام دهد. عوامل این بازبینی فرصت بهبود قیمت، تفاوت‌های بدتر شدن قیمت، احتمال اجرای سفارش محدود، سرعت اجرا، اندازهٔ اجرا، هزینه‌های معامله، نیاز و انتظار مشتری و ترتیبات داخلی‌سازی و پرداخت بابت جریان سفارش است. اگر میان بازارها تفاوت بااهمیتی باشد، شرکت باید ترتیبات مسیریابی را تغییر دهد یا دلیل تغییر ندادنش را بیان کند. [S4]

به‌جای اینکه شرکت یک نام اعلام کند، از او خواسته شده دوره‌ای و مستند نشان دهد مسیر انتخابی‌اش موجه است. سند این بازبینی در اختیار ناظر است، نه مشتری.

چرا سفارش گاهی فقط بخشی پر می‌شود؟

پر شدن جزئی سه لایه دارد که معمولاً با هم اشتباه می‌شوند: قاعدهٔ تخصیص در مقرره، سیاست پرشدنی که خودِ معامله‌گر انتخاب می‌کند و وضعیت و کدی که پلتفرم ثبت می‌کند.

قاعده‌ای که پشت «پر شدن جزئی» است

در مقررات بریتانیا، وقتی سفارش مشتری با سفارش‌های دیگر تجمیع شده باشد، پر شدن جزئی تابع یک قاعدهٔ تخصیص است. طبق COBS 11.3.7AR، تجمیع سفارش مشتری فقط وقتی مجاز است که بعید باشد به ضرر مجموع مشتریان تمام شود؛ اثر نامطلوب احتمالی باید به هر مشتری افشا شود و شرکت باید سیاست تخصیص مکتوب داشته باشد. وقتی سفارش تجمیع‌شده جزئی پر می‌شود، طبق COBS 11.3.8AR معاملات مرتبط بر پایهٔ همان سیاست تخصیص می‌یابند، و طبق بندهای 11.3.9AR و 11.3.10AR سفارش مشتری بر معاملهٔ حساب خودِ شرکت اولویت دارد. [S3]

سیاست پرشدن، انتخاب خودِ شماست

اینکه سفارش جزئی پر شود یا اصلاً پر نشود، در خودِ درخواست کدگذاری می‌شود؛ انتخاب با شماست، ولی هر سیاستی برای هر درخواستی پذیرفته نیست. مستند رسمی MQL5 چهار سیاست پرشدن تعریف می‌کند.

سیاست‌های پرشدن سفارش در مستند رسمی MQL5

سیاستبا حجم ناموجود چه می‌شودمحدودیت
FOKاگر کل حجم در بازار نباشد، سفارش اصلاً اجرا نمی‌شودممکن است برای درخواست پذیرفته نشود (کد ۱۰۰۳۰)
IOCتا حداکثر حجم موجود اجرا و باقی‌مانده لغو می‌شودممکن است برای درخواست پذیرفته نشود (کد ۱۰۰۳۰)
RETURNباقی‌مانده لغو نمی‌شود و سفارش به کار ادامه می‌دهددر حالت اجرای بازار مجاز نیست
BOCسفارش فقط در عمق بازار قرار می‌گیردنمی‌تواند بی‌درنگ اجرا شود

لایهٔ سوم در پلتفرم دیده می‌شود. اجرای جزئی وضعیت رسمی PARTIAL دارد و سرور برای آن کد ۱۰۰۱۰ (DONE_PARTIAL) برمی‌گرداند؛ اگر نوع پرشدن انتخاب‌شده نامعتبر باشد، کد ۱۰۰۳۰ (INVALID_FILL) می‌آید. پس پاسخ «چرا سفارشم جزئی پر شد» گاهی در بازار نیست و در فیلدی است که خودتان پر کرده‌اید.

فرق لغزش و ریکوت در چیست؟

لغزش (Slippage) و ریکوت (Requote) دو پاسخ متفاوت به یک وضعیت‌اند: قیمت میان ثبت و اجرا حرکت کرده است. در لغزش، سفارش پر می‌شود ولی در قیمتی متفاوت از قیمت درخواستی. در ریکوت، بروکر به‌جای پر کردن در قیمت دیگر، اجرا را نگه می‌دارد، درخواست را با مظنهٔ تازه برمی‌گرداند و انتخاب پذیرش یا رد را به شما می‌دهد.

در اولی معامله انجام شده و شما نتیجه را می‌بینید؛ در دومی هنوز انجام نشده و تصمیم دوباره به شما برگشته. به همین دلیل ریکوت در پلتفرم کد بازگشتی ۱۰۰۰۴ (TRADE_RETCODE_REQUOTE) دارد، ولی لغزش کدی ندارد، چون شکست درخواست نیست.

شرط تقارنی که کمتر نقل می‌شود

مقررهٔ ۵.۱۸ CFTC در بند (f) یک شرط تقارن می‌گذارد. طرف مقابل معاملهٔ ارز خرد نمی‌تواند قیمت پیشنهاد خرید را بالاتر از قیمت قبلی بدهد بدون آنکه هم‌زمان قیمت سمت دیگر را هم بالا ببرد، و برعکس. کمیسیون در توضیح همین قاعده تصریح کرده است که قیمت‌های بازاعلام‌شده نباید نسبت به قیمت‌های اولیه افزایش اسپرد را نشان دهند. [S6]

این شرط فقط طرف مقابلی را می‌بندد که نزد CFTC ثبت شده است. برای موجودیتی بیرون از آن حوزه، تقارن یک وعدهٔ قراردادی است، نه تکلیف.

اهرمی که واقعاً دست شماست

ساختار درخواست معامله در MQL5 فیلدی به نام deviation دارد: حداکثر انحراف قیمتی قابل قبول برحسب پوینت. در حالت اجرای فوری یا درخواستی، برای درخواست معامله (TRADE_ACTION_DEAL) نُه فیلد اجباری است و deviation یکی از آن‌هاست، کنار نوع عملیات، نماد، حجم، قیمت، حد ضرر، حد سود، نوع سفارش و نوع پرشدن. در حالت اجرای بازار فیلد قیمت لازم نیست و deviation کاربرد ندارد.

یعنی در همان دو حالت، «چقدر لغزش را می‌پذیرم» پارامتر معامله‌گر است، نه لطف بروکر. ولی این فیلد لغزش را حذف نمی‌کند؛ فقط تعیین می‌کند سفارش رد شود یا نه، و در بازار با نقدینگی پایین ممکن است به‌جای اجرای بد به عدم اجرا برسد. حالت اجرای بازار هم ریکوت را از میان برمی‌دارد، ولی ریسک انحراف قیمت را از بروکر به خودِ معامله‌گر منتقل می‌کند.

نکته

سه شاهدی که در دست خودتان است

وضعیت سفارش در تاریخچهٔ پلتفرم، کد بازگشتی سرور و در حالت اجرای فوری یا درخواستی، سقف انحرافی که در درخواست گذاشته‌اید. این سه با هم قابل ثبت، قابل شمارش و قابل ارجاع در شکایت‌اند، هرچند هیچ‌کدام هویت طرف مقابل را نشان نمی‌دهند.

کدام گزارش‌ها منتشر می‌شود و کدام‌ها نه؟

قاعدهٔ ۶۱۵۱ FINRA، که از ۳۰ ژوئن ۲۰۲۴ لازم‌الاجراست، هر عضو موظف به انتشار گزارش قاعدهٔ ۶۰۶(a) مقررات NMS را ملزم می‌کند همان گزارش مسیریابی را در همان مهلت و قالب به FINRA بدهد تا در وب‌سایت عمومی آن منتشر شود. گزارش‌هایی که پیش‌تر هر شرکت روی سایت خودش می‌گذاشت، یک‌جا جمع و مقایسه‌پذیر شده‌اند.

لایهٔ دوم کیفیت اجراست. طبق اطلاعیهٔ خبری FINRA در ۱۷ ژوئن ۲۰۲۶، اصلاحات قاعدهٔ ۶۰۵ مقررات NMS از ۱ اوت ۲۰۲۶ لازم‌الاجرا می‌شد و نخستین گزارش ماهانه برای اوت ۲۰۲۶ تعیین شده بود که پیش از پایان سپتامبر ۲۰۲۶ منتشر شود. به گفتهٔ همان اطلاعیه، دامنه از مراکز بازار به برخی کارگزار-معامله‌گرها گسترش می‌یافت و یک گزارش خلاصهٔ ماهانهٔ کیفیت اجرا هم افزوده می‌شد.

الزام افشا با کیفیت افشا یکی نیست. گزارش سالانهٔ نظارتی ۲۰۲۶ FINRA این موارد را در میان یافته‌ها فهرست می‌کند: مقایسه‌نکردن کیفیت اجرا با بازارهای رقیب و منابع نقدینگی جایگزین، گزارش فصلی نادرست با طبقه‌بندی غلط سفارش و افشای ناقص پرداخت بابت جریان سفارش.

همهٔ این‌ها به اوراق بهادار بازار ملی آمریکا محدودند. برای قرارداد مابه‌التفاوت و ارز فرابورس، هیچ مجموعه‌دادهٔ عمومی معادلی نیست.

افشای عددی که به مدل ربطی ندارد

مقررهٔ ۵.۱۸ CFTC در بند (i) الزامی می‌گذارد که به برچسب مدل ربطی ندارد. طرف مقابل معاملهٔ ارز خرد باید فصلی درصد حساب‌های ارز خردِ غیرصلاحدیدی سودده و غیرسودده را محاسبه کند، سوابق را پنج سال نگه دارد و ارقام چهار فصل اخیر را به مشتری افشا کند. این افشا فقط نزد طرف مقابلِ ثبت‌شده در CFTC وجود دارد. اگر طرف قرارداد شما چنین ثبتی دارد، پرسش «چه چیزی در دسترس من هست» از پرسش «مدل بروکر چیست» کارآمدتر است، چون اولی پاسخ مستند دارد. [S6]

پرداخت بابت جریان سفارش و جایی که ممنوع شد

پرداخت بابت جریان سفارش یعنی محل اجرا، مثلاً یک بازارساز، به کارگزار بابت فرستادن سفارش‌ها به سمت خودش پول بدهد. نگرانی اصلی این است که چنین پرداختی انگیزهٔ انتخاب مسیر را از کیفیت اجرا جدا می‌کند. این مفهوم را نباید با «جریان سفارش» به معنای تحلیل حجم یکی گرفت؛ اولی یک ترتیب پرداخت است و دومی یک روش تحلیل.

دو نظام حقوقی دو پاسخ متفاوت داده‌اند. آمریکا این پرداخت را با افشای اجباری مهار می‌کند و آن را در عوامل بازبینی منظم و سخت‌گیرانه آورده است. اتحادیهٔ اروپا آن را ممنوع کرده است.

مادهٔ ۳۹a MiFIR می‌گوید شرکت سرمایه‌گذاری که به مشتری خرد یا مشتری‌ای خدمت می‌دهد که به درخواست خودش حرفه‌ای شمرده شده (بخش دوم پیوست دوم MiFID II)، نباید بابت اجرا یا ارسال سفارش مشتری به یک محل اجرای مشخص، هیچ حق‌الزحمه، کمیسیون یا منفعت غیرپولی از شخص ثالث بگیرد. بند ۲ همان ماده به کشورهای عضوی که شرکت‌های دریافت‌کنندهٔ چنین پرداختی پیش از ۲۸ مارس ۲۰۲۴ در آن‌ها مستقر بودند اجازه می‌داد تا ۳۰ ژوئن ۲۰۲۶ معافیت بدهند، آن هم فقط برای مشتریان مقیم خودشان. آن مهلت گذشته است.

مهم

تنها استثنای مادهٔ ۳۹a

تخفیف یا کسر از کارمزد معاملاتی محل اجرا مجاز است، به شرط آنکه تماماً به مشتری برسد، برای خودِ شرکت منفعت پولی نسازد و با تعرفهٔ عمومی محل معامله بخواند. هر پرداخت دیگری از شخص ثالث بابت اجرا یا ارسال سفارش مشتری به یک محل اجرای مشخص، در قلمرو این ماده ممنوع است.

پایاپای و تسویه در قرارداد مابه‌التفاوت

پایاپای و تسویه بزرگ‌ترین تفاوت ساختاری قرارداد مابه‌التفاوت فرابورسی با بازار سازمان‌یافته را نشان می‌دهند. نهاد پایاپای مرکزی (Central Counterparty) طبق توصیف ESMA خودش را میان طرفین قراردادهای معامله‌شده قرار می‌دهد و برای هر فروشنده خریدار و برای هر خریدار فروشنده می‌شود. مجوز و نظارت این نهادها در اروپا ذیل مقررات زیرساخت بازار (EMIR) است.

در قرارداد مابه‌التفاوت فرابورسی چنین حلقه‌ای وجود ندارد. طرف مقابل شما تا لحظهٔ بستن موضع همان شرکت می‌ماند و آنچه «تسویه» نامیده می‌شود، تسویهٔ حسابداری داخلی همان طرف قرارداد است، نه انتقال واقعی وجه و دارایی.

نکول یا اختلال در یک نهاد پایاپای مرکزی می‌تواند اثر بی‌ثبات‌کنندهٔ چشمگیری بر اعضای پایاپای مرتبط بگذارد.

مرجع اوراق بهادار و بازارهای اروپا (ESMA)، صفحهٔ «نهادهای پایاپای مرکزی»، نقل مضمون

نهاد پایاپای مرکزی هم ریسک خودش را دارد؛ تفاوت در این است که آن ریسک موضوع مقررات مستقل است، ولی ریسک طرف مقابل در قرارداد مابه‌التفاوت فقط به قرارداد شما با شرکت بسته است.

دو تاریخ که نشان می‌دهند این لایه ثابت نیست

بازار سهام آمریکا در ۲۸ مه ۲۰۲۴ چرخهٔ تسویه را از T+2 به T+1 رساند و برای تأیید نهایی مهلت ساعت ۲۱:۰۰ به وقت شرق آمریکا در همان روز معامله گذاشت؛ این را شرکت سپرده‌گذاری و پایاپای آمریکا (DTCC) در گزارش ۱۱ سپتامبر ۲۰۲۴ ثبت کرده است. اتحادیهٔ اروپا هم طبق خبر ESMA در ۲۰ ژوئیهٔ ۲۰۲۶ گذار به T+1 را برای ۱۱ اکتبر ۲۰۲۷ تعیین کرده، با نخستین مهلت مقرراتی در ۷ دسامبر ۲۰۲۶ برای فرایندهای تخصیص و تأیید. این تاریخ‌ها برای زنجیره‌ای نوشته شده‌اند که نهاد پایاپای مرکزی دارد و به رابطهٔ دوطرفه با بروکر تعمیم داده نمی‌شوند.

برای کاربر ایرانی چه چیزی فرق می‌کند؟

مدل ذهنی کاربر ایرانی از «اجرا» معمولاً از بازار داخلی گرفته شده است، جایی که نهاد رسمی و طرف شناسایی‌شده وجود دارد. در قرارداد با بروکر خارجی این ساختار برقرار نیست: نه محل معاملهٔ مشخصی هست، نه نهاد پایاپای مرکزی و نه گزارش عمومی کیفیت اجرا. آنچه هست قراردادی دوجانبه با موجودیتی است که هم‌زمان طرف مقابل و ثبت‌کنندهٔ سابقهٔ معامله است. وضعیت حقوقی داخلی این قراردادها موضوع این مقاله نیست و در مقالهٔ رگولاتوری بروکر بررسی می‌شود.

نمونهٔ داخلی که همه می‌شناسند

بانک مرکزی جمهوری اسلامی ایران مرکز مبادلهٔ ارز و طلای ایران را مرجع نرخ ارز کشور و بازاری واقعی معرفی می‌کند که قیمت در آن بر پایهٔ سازوکار بازار تعیین می‌شود. این مرکز تالارهای مشخصی دارد، از جمله تالار حواله برای عرضهٔ حوالهٔ صادرکنندگان به واردکنندگان و تالار ارز خدماتی، با شرایط معاملاتی رسمی، طرفین مشخص و انتقال وجه امن. همین مقایسه مفهوم «محل اجرا» را بدون اصطلاح خارجی قابل فهم می‌کند و نشان می‌دهد در سمت بروکر خارجی چه حلقه‌ای غایب است.

آنچه در دسترس هست و آنچه نیست

هیچ‌یک از رژیم‌های افشا و رسیدگی که در این مقاله آمد، به‌خودی‌خود بر قرارداد کاربر ایرانی با یک موجودیت فراساحلی حاکم نیست.

  • در دسترس نیست: گزارش مسیریابی و کیفیت اجرای آمریکا، که به اوراق بهادار بازار ملی آن کشور محدود است.
  • در دسترس نیست: حمایت مادهٔ ۲۸ و ۳۹a اروپا و قواعد COBS بریتانیا؛ این حمایت‌ها فقط به قراردادِ زیر همان حوزهٔ صلاحیت تعلق می‌گیرد.
  • در دسترس هست: وضعیت سفارش، کد بازگشتی و، در حالت اجرای فوری یا درخواستی، سقف انحرافی که خودتان تعیین می‌کنید.

این شاهدها به هیچ نهاد ناظری وصل نیستند و جای الزام افشا را نمی‌گیرند، ولی تنها سابقهٔ مستقلی‌اند که در دست شماست. پرسش مجوز و نهاد ناظر هم در همان مقالهٔ رگولاتوری بروکر آمده است.

هشدار

تکلیفی که به قرارداد شما وصل نیست، قابل مطالبه نیست

هر تکلیفی که در این مقاله آمد، از یک متن مشخص می‌آید و در یک حوزهٔ صلاحیت مشخص اجرا می‌شود. اگر قرارداد شما به آن حوزه وصل نیست، آن تکلیف شامل حالتان نمی‌شود. پیش از هر انتظاری، متن قرارداد و نهاد ناظر ذکرشده در آن را ببینید.

از اینجا کجا بروید

هر حلقه‌ای که این مقاله نشان داد، در شاخهٔ خودش جزئی‌تر باز می‌شود. جدول زیر نشان می‌دهد کدام پرسش در کدام شاخهٔ خوشه پاسخ داده می‌شود.

شاخه‌های خوشهٔ اجرا و هزینه

شاخهپرسشی که آنجا پاسخ داده می‌شود
ECN و STPدو معماری اجرا چه تفاوتی دارند
بازارسازبازارساز به‌عنوان یک موجودیت، جدا از بحث مسیر سفارش
کیفیت اجراسنجه‌های اجرا و آنچه از بیرون قابل اندازه‌گیری است
هزینه‌های بروکراسپرد، کمیسیون و سواپ به‌عنوان هزینهٔ واقعی
رگولاتوری بروکرمجوز، نهاد ناظر و آنچه هرکدام الزام می‌کند
امنیت وجوهحساب تفکیک‌شده و سرنوشت وجوه در صورت ورشکستگی

اگر تازه‌وارد هستید، از مقالهٔ رگولاتوری بروکر شروع کنید، چون پاسخ بیشتر پرسش‌های این مقاله به مجوز و حوزهٔ صلاحیت برمی‌گردد. اگر پرسشتان دربارهٔ معماری اجراست، مقالهٔ تفاوت ECN و STP گام بعدی است.

سه نکته از این مقاله ماندگار است.

  • برچسب مدل تعریف حقوقی ندارد؛ نقش‌ها و تکلیف‌هایشان دارند.
  • تأمین‌کنندهٔ نقدینگی خودش محل اجراست و فرستادن سفارش به او تضاد منافع را حذف نمی‌کند.
  • وضعیت سفارش و کد بازگشتی، و در حالت اجرای فوری یا درخواستی سقف انحراف، شاهدهایی‌اند که در دست خودتان می‌ماند.
یک تذکر لازم

هرچه اینجا می‌خوانید آموزشی است — نه سیگنالِ ترید، نه توصیهٔ خرید و فروش، نه وعدهٔ نتیجه. تصمیم آخر با خود شماست.

پرسش‌های پرتکرار

تأمین کننده نقدینگی کیست و چه فرقی با بروکر دارد؟
تأمین‌کنندهٔ نقدینگی طرفی است که قیمت قابل معامله می‌دهد و سفارش را پر می‌کند. در واژه‌نامهٔ نهاد ناظر بریتانیا، بازارساز و هر تأمین‌کنندهٔ نقدینگی دیگر خودشان «محل اجرا» شمرده می‌شوند. بروکر واسطی است که سفارش شما را می‌گیرد و آن را منتقل می‌کند، از طرف شما اجرا می‌کند یا خودش طرف معامله می‌شود. شرکتی که در اروپا با معامله‌گری الگوریتمی راهبرد بازارسازی دنبال می‌کند، افزون بر این، طبق مادهٔ ۱۷ MiFID II باید با محل معامله قرارداد مکتوب ببندد.
آیا می‌شود فهمید سفارش من کجا اجرا شده؟
در حساب قرارداد مابه‌التفاوت معمولاً به‌طور مستقیم نه. پلتفرم وضعیت سفارش و کد بازگشتی سرور را نشان می‌دهد، ولی هویت طرف مقابل و مسیر سفارش را نشان نمی‌دهد. در بازار سهام آمریکا، گزارش مسیریابی کارگزاران طبق قاعدهٔ ۶۱۵۱ FINRA در یک نقطهٔ عمومی منتشر می‌شود. برای ارز فرابورس چنین گزارش عمومی‌ای در کار نیست، پس قرارداد و سیاست اجرای شرکت تنها مرجع شماست.
بهترین اجرا یعنی بهترین قیمت؟
نه لزوماً، و فهرست عامل‌ها در هر حوزه فرق می‌کند. در قاعدهٔ ۵۳۱۰ FINRA، که مخصوص اوراق بهادار آمریکاست، قیمت فقط بخشی از نخستین عامل از پنج عامل است و کنار آن اندازه و نوع معامله، تعداد بازارهای بررسی‌شده، دسترس‌پذیری مظنه و شرایط سفارش سنجیده می‌شود. اتحادیهٔ اروپا فهرست جداگانهٔ خودش را دارد که در مقالهٔ تفاوت ECN و STP آمده است. پس قیمت یکی از معیارهاست، نه تنها معیار.
اتاق پایاپای در فارکس وجود دارد؟
در قرارداد مابه‌التفاوت فرابورسی که بروکرهای خرد عرضه می‌کنند، نه. نهاد پایاپای مرکزی در بازار سازمان‌یافته خودش را میان دو طرف قرار می‌دهد و خریدارِ هر فروشنده و فروشندهٔ هر خریدار می‌شود. در رابطهٔ دوطرفه با بروکر چنین نهادی وجود ندارد، پس ریسک طرف مقابل شما تا بستن موضع مستقیم روی همان شرکت می‌ماند و به جای دیگری منتقل نمی‌شود.
در فارکس تسویه چگونه انجام می‌شود؟
در بازار سازمان‌یافته، تسویه آخرین مرحلهٔ چرخهٔ معامله است: انتقال وجه و اوراق و مالکیت قانونی، پس از تأیید طرفین و پایاپای نزد سپرده‌گذار مرکزی. در قرارداد مابه‌التفاوت فرابورسی این حلقه‌ها به معنای فنی برقرار نمی‌شوند. آنچه تسویه نامیده می‌شود، ثبت نتیجهٔ موضع در حساب شما نزد خودِ طرف قرارداد است؛ یعنی حسابداری داخلی همان شرکت، نه انتقال دارایی.

واژه‌های این مقاله

منابع

این مقاله با کمکِ ابزارهای هوش مصنوعی تهیه شده است. سیاست تحریریه

دیدگاه خود را ارسال کن

ارسال دیدگاه

مطالب مرتبط

دیدگاه‌ها (۰)

هنوز دیدگاهی ثبت نشده؛ اولین نفر باش.

ارسال دیدگاه

دیدگاه‌ها پیش از انتشار بررسی می‌شوند. به پرسش‌های معاملاتی پاسخ نمی‌دهیم و سیگنال نمی‌دهیم.

دوره‌های آموزش تریدآکا

دورهٔ بعدی یادگیری‌ات را پیدا کن

دوره‌ها را ببین، سبک‌ها را مقایسه کن و آموزش مناسب خودت را انتخاب کن.

مشاهده همه دوره‌ها
ادامهٔ مسیر تو

قدم بعدی را انتخاب کن

مسیر یادگیریت را پیدا کن

راهنمای شروع، انتخاب سبک و ترتیب یادگیری دوره‌ها را متناسب با هدفت ببین.

دیدن مسیر یادگیری

سبک معامله‌گریت را بشناس

با تست Trader DNA، الگوی تصمیم‌گیری و سبک‌های نزدیک‌تر به خودت را بشناس.

شناخت DNA معاملاتی

مقایسهٔ پلن‌ها

پوشش دوره‌ها و شرایط اشتراک طلایی و الماس را کنار هم مقایسه کن.