تریدپدیادانشنامهٔ تریدآکا

ارز دیجیتال چیست؟ کارکرد، انواع و ریسک‌ها

اشتراک‌گذاری:

پولی را تصور کنید که در گاوصندوق هیچ بانکی نیست و حسابش را یک دفتر مشترک نگه می‌دارد؛ دفتری که نسخه‌اش نزد همهٔ اعضای شبکه است. اگر کلید این پول را گم کنید، شعبه‌ای نیست که به آن مراجعه کنید. ارز دیجیتال در رایج‌ترین شکلش همین‌طور کار می‌کند. این مقاله سازوکار، انواع، نگهداری، ریسک‌ها و مقررات آن را بخش‌به‌بخش باز می‌کند.

مسیر خواندن

این مقاله برای معامله‌گری است که می‌خواهد پیش از ترید ارز دیجیتال، مفاهیم پایه را یک‌جا ببیند. بعد از آن به مقاله‌های بلاک‌چین، ماینینگ و شروع ترید بروید.

در یک نگاه

  • ارز دیجیتال فقط به‌شکل دیجیتال وجود دارد.
  • رمزارز نوعی ارز دیجیتال روی بلاک‌چین است.
  • کلید خصوصی مالکیت و امضای تراکنش را تعیین می‌کند.
  • تراکنش‌ها برگشت‌ناپذیرند و نوسان قیمت زیاد است.
  • مقررات از کشوری به کشور دیگر متفاوت است.

ارز دیجیتال چیست و با پول فیات چه فرقی دارد؟

ارز دیجیتال پولی است که فقط به‌شکل دیجیتال وجود دارد. در رایج‌ترین نوع آن، یعنی رمزارز (cryptocurrency)، مالکیت و انتقال روی دفتر کل مشترکی به نام بلاک‌چین ثبت می‌شود؛ در رمزارزی مثل بیت‌کوین، برخلاف پول فیات، هیچ بانک یا نهاد واحدی آن را کنترل نمی‌کند و مالکیت با کلید خصوصی اثبات می‌شود.

تعریف ساده

یک مغازهٔ محله را در نظر بگیرید که فروشنده‌اش دفتر نسیه دارد. هر خرید قرضی در آن دفتر نوشته می‌شود و فقط فروشنده دفتر را در دست دارد. حالا فرض کنید از همان دفتر، نسخه‌ای نزد همهٔ مشتری‌ها هم باشد و هیچ‌کس نتواند به‌تنهایی سطری را پاک یا عوض کند. بلاک‌چین بیت‌کوین همین نقش را دارد. به گفتهٔ Bitcoin.org، این بلاک‌چین یک دفتر کل عمومی و مشترک است که تراکنش‌های تأییدشده در آن ثبت می‌شود. کیف پول شما موجودی قابل خرج را از روی همین دفتر حساب می‌کند. هر تراکنش هم چیزی جز انتقال ارزش از یک کیف پول به کیف پول دیگر نیست. پس وقتی کسی می‌گوید «یک واحد رمزارز دارم»، منظورش این است که دفتر مشترک شبکه نشان می‌دهد آن واحد به نشانی او رسیده است. فقط کلید خصوصی او می‌تواند آن واحد را جابه‌جا کند. سکه یا اسکناسی جدا از این سوابق وجود ندارد.

مقایسه با پول فیات

پول فیات (fiat) پولی است که دولت منتشر می‌کند و بانک مرکزی بر عرضه‌اش نظارت دارد؛ دلار و یورو نمونه‌های آشنای آن‌اند. موجودی فیات شما هم بیشتر به‌شکل عدد در سیستم بانک است، اما دفتر آن را بانک نگه می‌دارد. در رمزارزی مثل بیت‌کوین وضع فرق دارد. به گفتهٔ Bitcoin.org، همهٔ کاربران شبکه در سراسر جهان بیت‌کوین را کنترل می‌کنند و مالک یا کنترل‌کنندهٔ واحدی وجود ندارد.

مقایسهٔ ساختاری پول فیات و رمزارزی مثل بیت‌کوین، بدون توجه به قیمت

ویژگیپول فیاترمزارز
ناشردولت و بانک مرکزیقواعد شبکه، بدون ناشر واحد
نگهدارندهٔ دفتربانک یا واسطهٔ مالیدفتر کل مشترک میان اعضای شبکه
اثبات مالکیتهویت شما نزد بانککلید خصوصی شما
اصلاح تراکنش اشتباهاز راه بانک قابل پیگیریمرجع مرکزی برای برگشت وجود ندارد

تفاوت اصلی در این است که چه کسی دفتر را نگه می‌دارد و چه کسی می‌تواند اشتباه را جبران کند. در رمزارز، دفتر را شبکه نگه می‌دارد و در خودنگهداری، کلید هم دست خود شماست.

فهرست مطالب و نقشه مفهومی ارز دیجیتال

این مقاله ارز دیجیتال را در چهار محور می‌چیند: دارایی، شبکه، نگهداری و مقررات. دو مورد آخر فهرست زیر، یعنی «کاربرد و ریسک» و «پیوند با ترید»، محور جداگانه نیستند؛ بخش‌هایی‌اند که به هر چهار محور مربوط می‌شوند. هر بخش جداگانه هم خواندنی است. اگر فقط یک پرسش دارید، می‌توانید مستقیم سراغ همان بخش بروید.

  • دارایی: انواع اصلی، ویژگی‌های بیت‌کوین، اتر و قرارداد هوشمند، استیبل‌کوین
  • شبکه: دفتر کل مشترک، کلید خصوصی، تأیید تراکنش، ماینینگ و اثبات سهام
  • نگهداری: کیف پول، کاستدی و خودنگهداری
  • مقررات: تفاوت قوانین کشورها و نمونهٔ چارچوب دبی
  • کاربرد و ریسک: آنچه با رمزارز می‌شود کرد و آنچه ممکن است از دست برود
  • پیوند با ترید: گام بعدی برای معامله‌گر

نقشهٔ مفهومی ارز دیجیتال: چهار محور دارایی، شبکه، نگهداری و مقررات و رابطهٔ آن‌ها با هسته

نقشهٔ مفهومی ارز دیجیتال: دارایی، شبکه، نگهداری و مقررات ارز دیجیتال ریسک در هر چهار خوشه دارایی بیت‌کوین · اتر استیبل‌کوین · آلت‌کوین شبکه بلاک‌چین · اجماع قرارداد هوشمند · کارمزد گس نگهداری کیف پول · کلید خصوصی کاستدی · خودنگهداری مقررات تنظیم‌گر · مجوز خدمات تفاوت قوانین کشورها

نقشه را این‌طور بخوانید. دارایی همان واحدی است که منتقل می‌شود. شبکه مجموعه قواعدی است که انتقال را ثبت و تأیید می‌کند. نگهداری به این برمی‌گردد که کلید آن دارایی دست کیست. مقررات هم تعیین می‌کند شرکت‌هایی که این خدمات را می‌دهند به چه قواعدی پایبندند. ریسک در هر چهار محور حاضر است و به همین دلیل بخش جداگانه‌ای دارد. برای هر محور مقالهٔ مستقلی هم وجود دارد. سازوکار دفتر مشترک را در مقالهٔ بلاک‌چین چیست ببینید. برنامه‌هایی که روی شبکه اجرا می‌شوند در مقالهٔ قرارداد هوشمند آمده‌اند. برای قواعد خدمات‌دهندگان مالی، مقالهٔ رگولاتوری بروکر نقطهٔ شروع است. مسیر کلی آموزش هم در نقشهٔ راه یادگیری ترید چیده شده است.

رمزارز با ارز دیجیتال چه تفاوتی دارد و کریپتوکارنسی همان است؟

هر رمزارز یک ارز دیجیتال است، اما هر ارز دیجیتال رمزارز نیست. کریپتوکارنسی هم همان رمزارز است؛ «کریپتوکارنسی» تلفظ فارسی واژهٔ انگلیسی است و «رمزارز» معادل فارسی آن. ارز دیجیتال چتر بزرگ‌تری است. هر پولی که فقط به‌شکل دیجیتال وجود داشته باشد زیر این چتر می‌آید. ارز دیجیتال بانک مرکزی (CBDC) یکی از نمونه‌های آن است: پولی دیجیتال که بانک مرکزی منتشر می‌کند و کنترلش هم در دست همان بانک است. چنین پولی دیجیتال است، ولی رمزارز نیست، چون کنترلش متمرکز است. رمزارز با دو ویژگی شناخته می‌شود. اول، مالکیت با رمزنگاری اثبات می‌شود؛ رمزنگاری در این بافت یعنی روش‌هایی ریاضی که باعث می‌شوند فقط دارندهٔ کلید بتواند امضا کند. دوم، تراکنش‌ها در دفتری مشترک ثبت می‌شوند که نهاد واحدی آن را اداره نمی‌کند. بیت‌کوین و اتر هر دو این ویژگی‌ها را دارند. در متن‌های فارسی این دو واژه اغلب به جای هم به کار می‌روند. در گفت‌وگوهای بازار هم معمولاً منظور از ارز دیجیتال همان رمزارز است و این مقاله از بخش بعد بر رمزارز تمرکز دارد. با این حال، دانستن مرز این دو جلوی سوءبرداشت را می‌گیرد؛ مثلاً وقتی خبری دربارهٔ پول دیجیتال یک بانک مرکزی می‌خوانید و آن را با بیت‌کوین یکی می‌گیرید.

نکته

کوین و توکن را هم از هم جدا کنید

کوین واحد بومی بلاک‌چین خودش است؛ به گفتهٔ Ethereum.org، اتر ارز بومی اتریوم است. توکن واحدی است که روی بلاک‌چین دیگری ساخته می‌شود؛ استیبل‌کوین‌هایی که Ethereum.org توصیف می‌کند، توکن‌هایی روی اتریوم‌اند. مرز این دو در مقالهٔ توکن و کوین آمده است.

بلاک‌چین، کلید خصوصی و تأیید تراکنش چگونه کار می‌کنند؟

یک تراکنش رمزارز از سه ایستگاه می‌گذرد. کیف پول آن را با کلید خصوصی امضا می‌کند، شبکه آن را در صف انتظار می‌گذارد و سرانجام تراکنش در یک بلاک به دفتر کل مشترک اضافه می‌شود. هر ایستگاه نقش خودش را دارد.

مسیر یک تراکنش: امضا در کیف پول، انتظار در شبکه، ثبت در بلاک و برگشت‌ناپذیری پس از تأیید

مسیر یک تراکنش رمزارز از کیف پول تا ثبت در بلاک مسیر یک تراکنش رمزارز شروع از شما اثبات مالکیت انتظار برای نوبت دفتر کل مشترک کیف پول ساخت تراکنش امضا با کلید خصوصی صف انتظار در شبکه بلاک ثبت در دفتر کل کار کیف پول شما تأیید با ماینر یا اعتبارسنج پس از تأیید، تراکنش برگشت‌ناپذیر است؛ فقط گیرنده می‌تواند پس بدهد تغییر یک بلاک قدیمی همهٔ بلاک‌های بعدی را باطل می‌کند

دفتر کل مشترک

دفتر کل فهرست همهٔ تراکنش‌های تأییدشده است. نسخه‌ای از آن نزد اعضای شبکه است، پس هیچ عضوی نمی‌تواند به‌تنهایی سطری را عوض کند یا موجودی خودش را بیشتر نشان دهد. کیف پول شما هم موجودی را از روی ورودی‌ها و خروجی‌های ثبت‌شده در همین دفتر حساب می‌کند. جزئیات ساختار این دفتر در مقالهٔ بلاک‌چین آمده است.

کلید خصوصی و امضا

کلید خصوصی (private key) داده‌ای محرمانه است که کیف پول نگه می‌دارد و تراکنش را با آن امضا می‌کند. به گفتهٔ Bitcoin.org، این امضا دو کار می‌کند: ثابت می‌کند تراکنش از طرف مالک آمده است و جلوی تغییر بعدی آن را می‌گیرد. امضای پای چک را در نظر بگیرید. فرقش این است که اینجا هیچ کارمند بانکی امضا را با نمونهٔ پرونده مقایسه نمی‌کند. شبکه فقط بررسی می‌کند که امضا با کلید درست ساخته شده باشد. پس هر کس کلید را در اختیار داشته باشد، از نگاه شبکه مالک است.

تأیید و ثبت در بلاک

تراکنش امضاشده اول وارد صف انتظار می‌شود؛ مثل صف نانوایی که در هر نوبت چند نفر با هم نان می‌گیرند. در بیت‌کوین، ماینینگ این صف را جلو می‌برد. تراکنش‌های در انتظار در بلاک‌هایی با قواعد سخت رمزنگاری کنار هم قرار می‌گیرند و به زنجیره اضافه می‌شوند. هر بلاک به بلاک قبلی گره خورده است. برای همین، تغییر یک بلاک قدیمی همهٔ بلاک‌های بعدی را باطل می‌کند و دست بردن در گذشته بسیار دشوار می‌شود. به گفتهٔ صفحهٔ رسمی Bitcoin.org، نخستین تأیید یک تراکنش بیت‌کوین حدود ۱۰ تا ۶۰ دقیقه طول می‌کشد. این بازه تقریبی است و تضمین نیست. پس از ثبت، تراکنش برگشت‌پذیر نیست. اگر به نشانی اشتباه پول بفرستید، فقط خود گیرنده می‌تواند آن را پس بدهد.

چه کسی تراکنش را تأیید می‌کند: ماینینگ یا اثبات سهام؟

پاسخ به شبکه بستگی دارد: در بیت‌کوین ماینرها و در اتریوم اعتبارسنج‌ها. هر دو روش یک هدف دارند: اعضایی که یکدیگر را نمی‌شناسند باید بر یک نسخه از دفتر توافق کنند. به قاعدهٔ این توافق مکانیزم اجماع می‌گویند. ماینینگ در بیت‌کوین، به تعبیر Bitcoin.org، یک سامانهٔ اجماع توزیع‌شده است. ماینرها تراکنش‌های در انتظار را در بلاک‌هایی با قواعد رمزنگاری سخت‌گیرانه به زنجیره اضافه می‌کنند. به این روش اثبات کار (Proof of Work) می‌گویند، چون ماینر برای ساختن بلاک باید شرط سخت رمزنگاری را برآورده کند. اتریوم مسیر دیگری رفت. به گفتهٔ Ethereum.org، این شبکه در سپتامبر ۲۰۲۲ از اثبات کار به اثبات سهام (Proof of Stake) تغییر کرد. در این روش، اعتبارسنج‌ها اتر را به‌عنوان سپرده قفل می‌کنند و درستی بلاک‌های تازه را بررسی می‌کنند. کسی که بخواهد مستقیم اعتبارسنج شود، باید ۳۲ ETH در قرارداد سپرده واریز کند. استخرهای استیکینگ این امکان را می‌دهند که بدون داشتن این مقدار هم مشارکت کنید.

مقایسهٔ دو سازوکار اجماع در بیت‌کوین و اتریوم

ویژگیبیت‌کویناتریوم
سازوکار اجماعماینینگ یا اثبات کاراثبات سهام از سپتامبر ۲۰۲۲
تأییدکنندهماینراعتبارسنج
شرط مشارکت مستقیمساختن بلاک طبق قواعد سخت رمزنگاریسپردهٔ ۳۲ ETH در قرارداد سپرده
نقش تأییدکنندهافزودن بلاک‌های تازه به زنجیرهبررسی درستی بلاک‌های تازه

برای کاربر عادی، تفاوت این دو روش بیشتر در پس‌زمینه می‌ماند. نکتهٔ مشترک هر دو مهم‌تر است: وقتی بلاکی پذیرفته شد، هیچ مرجع مرکزی نمی‌تواند تراکنش داخل آن را برگرداند.

ارز دیجیتال از کجا آمد؟

داستان بیت‌کوین با یک ایمیل شروع شد. فردی با نام مستعار ساتوشی ناکاموتو در ۳۱ اکتبر ۲۰۰۸، در یک فهرست ایمیلی دربارهٔ رمزنگاری، از یک سیستم نقدی الکترونیکی خبر داد. آن سیستم کاملاً همتابه‌همتا بود و به هیچ شخص ثالث مورد اعتمادی نیاز نداشت. همتابه‌همتا یعنی دو طرف بدون واسطه به هم پول می‌دهند.

  • ۳۱ اکتبر ۲۰۰۸: اعلام سیستم نقدی الکترونیکی همتابه‌همتا در فهرست ایمیلی رمزنگاری
  • ۲۰۰۹: انتشار اثبات مفهوم بیت‌کوین
  • اواخر ۲۰۱۰: کناره‌گیری ساتوشی ناکاموتو از پروژه
  • ژوئیهٔ ۲۰۱۵: راه‌اندازی اتریوم به‌عنوان بلاک‌چینی عمومی و باز
  • سپتامبر ۲۰۲۲: گذار اتریوم از اثبات کار به اثبات سهام
  • ۷ فوریهٔ ۲۰۲۳: یک نمونهٔ مقررات‌گذاری؛ انتشار مقررات دارایی‌های مجازی دبی با تصویب نهایی هیئت‌مدیرهٔ VARA

این خط زمانی یک نکتهٔ ساختاری را نشان می‌دهد. بیت‌کوین پس از رفتن سازنده‌اش هم به کار ادامه داد، چون کنترل آن دست همهٔ کاربران است. چند سال بعد اتریوم به‌عنوان بلاک‌چینی راه افتاد که برنامه روی آن اجرا می‌شود و بعدها قاعدهٔ اجماعش را هم عوض کرد. مقررات هم از کشوری به کشور دیگر فرق می‌کند و چارچوب دبی فقط یک نمونهٔ آن است. برای همین، شناخت هر دارایی بدون شناخت قاعده‌ای که خدمات‌دهنده‌اش تابع آن است کامل نیست.

انواع اصلی ارز دیجیتال کدام‌اند؟

رمزارزها را بر اساس نقششان می‌شود در چهار دسته دید: بیت‌کوین، اتر و شبکه‌هایی که قرارداد هوشمند اجرا می‌کنند، استیبل‌کوین‌ها و آلت‌کوین‌ها. این دسته‌بندی دربارهٔ کارکرد است، نه دربارهٔ ارزش یا آیندهٔ قیمت. بیت‌کوین رمزارزی است که برای انتقال ارزش میان کیف پول‌ها و بدون واسطه طراحی شد. ویژگی شاخص آن سقف عرضه است؛ به گفتهٔ Bitcoin.org، انتشار تازه با رسیدن به ۲۱ میلیون واحد کاملاً متوقف می‌شود. اتر (ETH) ارز بومی اتریوم است و کارکردش از انتقال فراتر می‌رود. این واحد سوخت شبکه است و کارمزد اجرای قراردادهای هوشمند با آن پرداخت می‌شود. قرارداد هوشمند برنامه‌ای است که روی بلاک‌چین اجرا می‌شود و قواعدش را خودکار به کار می‌بندد. استیبل‌کوین (stablecoin) توکنی است که هدف طراحی‌اش ثابت ماندن ارزش است. بعضی از این توکن‌ها ارزش خود را با نسبت ۱ به ۱ به یک ارز فیات گره می‌زنند و بعضی به سازوکارهای دیگر تکیه دارند. آلت‌کوین (altcoin) نامی عمومی برای رمزارزهای غیر از بیت‌کوین است. به این معنا اتر هم آلت‌کوین است، ولی به‌خاطر نقش خاصش جداگانه بررسی می‌شود. پروژه‌های این دسته از نظر هدف، فناوری و میزان پذیرش تفاوت زیادی دارند. برای همین هر آلت‌کوین را باید جداگانه و از روی مستندات رسمی خودش شناخت. [S2]

انواع اصلی رمزارز بر اساس کارکرد، بدون رتبه‌بندی

[S2]
نوعنقش اصلیویژگی کلیدی
بیت‌کوینانتقال ارزش همتابه‌همتاسقف عرضهٔ ۲۱ میلیون واحد
اترسوخت شبکهٔ اتریومپرداخت کارمزد گس و اجرای قرارداد هوشمند
استیبل‌کوینواحدی طراحی‌شده برای ارزش ثابتاز جمله پشتوانهٔ فیات، کریپتو یا الگوریتم
آلت‌کوینهدف‌های متنوعشناخت از روی مستندات رسمی هر پروژه

بیت‌کوین چه ویژگی‌هایی دارد؟

سه ویژگی بیت‌کوین را از بیشتر دارایی‌ها جدا می‌کند: عرضهٔ سقف‌دار، تقسیم‌پذیری زیاد و کنترل توزیع‌شده. عرضهٔ سقف‌دار یعنی تعداد کل واحدها از پیش معلوم است. به گفتهٔ Bitcoin.org، انتشار بیت‌کوین وقتی به ۲۱ میلیون واحد برسد، کاملاً متوقف می‌شود. در پول فیات، ناشر می‌تواند حجم پول را تغییر دهد. در بیت‌کوین، این قاعده در خود شبکه نوشته شده و به تصمیم یک نهاد وابسته نیست. تقسیم‌پذیری یعنی لازم نیست همیشه یک واحد کامل جابه‌جا کنید. بیت‌کوین تا ۸ رقم اعشار تقسیم می‌شود. کوچک‌ترین واحد آن را ساتوشی می‌گویند و هر بیت‌کوین برابر ۱۰۰٬۰۰۰٬۰۰۰ ساتوشی است. فرض کنید می‌خواهید مبلغی را بنویسید که بسیار کوچک‌تر از یک بیت‌کوین است. همان کاری را می‌کنید که با دلار و سنت می‌کنید و مبلغ را به واحد کوچک‌تر می‌نویسید. یک ساتوشی همان رقم هشتم بعد از ممیز است، پس هر مبلغی را می‌شود تا این دقت نوشت و شمرد. سقف کل هم اگر به ساتوشی شمرده شود، حاصل‌ضرب ۲۱ میلیون در ۱۰۰٬۰۰۰٬۰۰۰ است. یعنی سقف‌دار بودن عرضه مانع بیان مبلغ‌های کوچک نمی‌شود. کنترل توزیع‌شده سومین ویژگی است. به گفتهٔ Bitcoin.org، بیت‌کوین را همهٔ کاربرانش در سراسر جهان کنترل می‌کنند. هیچ شرکت یا دولتی نمی‌تواند به‌تنهایی قواعد آن را عوض کند. [S2]

نکته

شبکه‌ای که به سازنده‌اش وابسته نماند

به گفتهٔ Bitcoin.org، اثبات مفهوم بیت‌کوین در ۲۰۰۹ منتشر شد و سازندهٔ آن با نام مستعار ساتوشی ناکاموتو در اواخر ۲۰۱۰ پروژه را ترک کرد. شبکه پس از او ادامه داد، چون مالک واحدی ندارد.

این ویژگی‌ها همه دربارهٔ ساختارند و چیزی دربارهٔ قیمت آیندهٔ بیت‌کوین نمی‌گویند.

اتر و قرارداد هوشمند چه نقشی دارند؟

اتر پول شبکهٔ اتریوم است و قرارداد هوشمند برنامه‌ای است که روی همین شبکه اجرا می‌شود. این دو به هم وابسته‌اند، چون هر تراکنش روی اتریوم کارمزدی دارد که فقط با اتر پرداخت می‌شود. به گفتهٔ Ethereum.org، اتریوم یک بلاک‌چین عمومی و باز است که در ژوئیهٔ ۲۰۱۵ راه‌اندازی شد. اتر (ETH) ارز رمزنگاری‌شدهٔ بومی آن است و انرژی کل شبکه را تأمین می‌کند. یعنی اتر فقط وسیلهٔ پرداخت میان کاربران نیست؛ موتور شبکه هم با آن کار می‌کند. قرارداد هوشمند را مثل دستگاه فروش خودکار ببینید. پول را می‌اندازید، دکمه را می‌زنید و دستگاه طبق قاعدهٔ از پیش تعیین‌شده جنس را می‌دهد. فروشنده‌ای در کار نیست. به گفتهٔ Ethereum.org، قرارداد هوشمند قواعد را در کد تعریف و خودکار اجرا می‌کند. این برنامه دو ویژگی دیگر هم دارد: به‌طور پیش‌فرض حذف‌شدنی نیست و تعامل با آن برگشت‌ناپذیر است. پس اگر کد خطا داشته باشد یا شما با قرارداد اشتباهی کار کنید، راه ساده‌ای برای برگشت وجود ندارد. هزینهٔ هر تراکنش روی اتریوم را کارمزد گس (gas) می‌گویند. این کارمزد فقط با اتر پرداخت می‌شود. یکی از عوامل تعیین‌کنندهٔ آن، توان محاسباتی لازم برای همان کار است. کرایهٔ تاکسی را در نظر بگیرید: مسیر بلندتر کرایهٔ بیشتری دارد. در اتریوم هم، در شرایط یکسان، کار محاسباتی سنگین‌تر کارمزد بیشتری می‌خواهد. کوچک‌ترین مقدار ممکن اتر را وی (wei) می‌گویند. برای معامله‌گر، این بخش یک پیام عملی دارد. هر جابه‌جایی روی اتریوم هزینهٔ شبکه دارد و این هزینه جدا از کارمزدی است که صرافی یا کارگزار می‌گیرد. اولی به لایهٔ پروتکل برمی‌گردد و دومی به لایهٔ خدمات‌دهنده.

استیبل‌کوین چگونه ارزش ثابت نگه می‌دارد؟

استیبل‌کوین می‌کوشد ارزش خود را با یک سازوکار پشتوانه یا تنظیم ثابت نگه دارد. به گفتهٔ Ethereum.org، استیبل‌کوین‌های اتریوم توکن‌هایی‌اند که برای ماندن در ارزشی ثابت طراحی شده‌اند، حتی وقتی قیمت اتر تغییر می‌کند. نوع سازوکار تعیین می‌کند این ثبات به چه چیزی تکیه دارد. همین منبع از جمله این سه نوع را از هم جدا می‌کند:

  • فیات‌پشتوانه: در برابر هر توکن، معادلش به ارز فیات نگه داشته می‌شود؛ یعنی نسبت ۱ به ۱. ثبات این نوع به ذخیرهٔ ناشر تکیه دارد.
  • کریپتوپشتوانه: پشتوانه به‌جای پول فیات، رمزارزهای دیگری است که قفل می‌شوند. ثبات این نوع به رفتار همان رمزارزهای پشتوانه وابسته است.
  • الگوریتمی: به‌جای ذخیره، قواعدی در کد عرضه را کم و زیاد می‌کنند تا ارزش نزدیک هدف بماند. ثبات این نوع به درستی طراحی همان قواعد بستگی دارد.

نکتهٔ مهم در واژهٔ «طراحی‌شده» است. استیبل‌کوین برای ارزش ثابت طراحی شده، ولی طراحی با تضمین یکی نیست. هر نوع نقطهٔ ضعف خودش را دارد: ذخیرهٔ ناشر، نوسان پشتوانه یا خطای قاعده. پس پیش از استفاده از هر استیبل‌کوین، دو چیز را بدانید: پشتوانه‌اش از چه جنسی است و چه کسی آن را نگه می‌دارد. پاسخ این دو پرسش نشان می‌دهد ثبات آن به اعتماد به یک ناشر بستگی دارد یا به رفتار بازار و کد.

ارز دیجیتال چه کاربردی دارد؟

کاربرد ارز دیجیتال از سازوکار آن بیرون می‌آید، نه از قیمتش. چهار کاربرد ساختاری را می‌شود از هم جدا کرد. اولین کاربرد، انتقال ارزش است. ایدهٔ اولیهٔ بیت‌کوین سیستمی نقدی بود که دو طرف بدون شخص ثالث مورد اعتماد با هم کار کنند. پول از کیف پولی به کیف پول دیگر می‌رود و دفتر مشترک آن را ثبت می‌کند. دومین کاربرد، اجرای برنامه است. قرارداد هوشمند قواعد یک توافق را در کد می‌نویسد و بدون واسطه اجرا می‌کند. خدماتی که روی اتریوم ساخته می‌شوند، روی همین قراردادها بنا شده‌اند. سومین کاربرد، پرداخت هزینهٔ شبکه است. اتر فقط پول نیست؛ کارمزد گس تنها با آن پرداخت می‌شود و بدون آن نمی‌شود روی اتریوم تراکنشی ثبت کرد. چهارمین کاربرد، داشتن واحدی طراحی‌شده برای ارزش ثابت درون دنیای رمزارز است. استیبل‌کوین‌های اتریوم برای همین طراحی شده‌اند که با تغییر قیمت اتر، ارزششان ثابت بماند. این فهرست وعدهٔ سود نیست. هیچ‌کدام از این کاربردها به این معنا نیست که دارندهٔ رمزارز درآمدی می‌گیرد یا دارایی‌اش گران‌تر می‌شود. برای معامله‌گر، ارز دیجیتال پیش از هر چیز بازاری پرنوسان است که باید سازوکارش را شناخت.

کیف پول و نگهداری: کاستدی با خودنگهداری چه تفاوتی دارد؟

تفاوت اصلی در این است که کلید خصوصی دست کیست. در خودنگهداری، کلید نزد خود شماست. در کاستدی (custody)، یک خدمات‌دهنده کلید را از طرف شما نگه می‌دارد. کیف پول رمزارز، برخلاف اسمش، خود سکه‌ها را نگه نمی‌دارد. دارایی در دفتر کل مشترک ثبت است و کیف پول کلید خصوصی‌ای را نگه می‌دارد که تراکنش با آن امضا می‌شود. پس پرسش نگهداری در واقع پرسش نگهداری کلید است. دو راه را با طلا مقایسه کنید. می‌توانید طلا را نزد زرگری امانت بگذارید یا در گاوصندوق خانه نگه دارید. در حالت اول به درستکاری و امنیت مغازه تکیه می‌کنید. در حالت دوم، اگر کلید گاوصندوق را گم کنید، کسی نیست که در را برایتان باز کند. کاستدی خدمتی جداگانه است. نمونه‌اش در دبی دیده می‌شود: VARA در فهرست رسمی فعالیت‌های دارای مجوز، خدمات کاستدی را جدا از خدمات صرافی آورده است. این جدایی نکتهٔ مهمی را نشان می‌دهد. لایهٔ پروتکل، یعنی قواعد خود بلاک‌چین، با لایهٔ صرافی و نگهدارنده یکی نیست. بلاک‌چین ممکن است درست کار کند و هم‌زمان شرکتی که کلید شما را نگه داشته دچار مشکل شود.

مقایسهٔ دو روش نگهداری کلید خصوصی

معیارکاستدیخودنگهداری
کلید خصوصینزد خدمات‌دهندهنزد خود شما
تکیه‌گاه امنیتامنیت و درستکاری شرکتامنیت پشتیبان شما
خطر اصلیمشکل یا توقف کار خدمات‌دهندهگم شدن یا لو رفتن کلید و پشتیبان
امضای تراکنشخدمات‌دهنده از طرف شما امضا می‌کندخودتان امضا می‌کنید

در هر دو حالت یک قاعده ثابت است: تراکنش ثبت‌شده برگشت نمی‌خورد. به گفتهٔ Bitcoin.org، پشتیبان کیف پول باید امن بماند و مرجع مرکزی برای جبران اشتباه وجود ندارد. اگر کلید خصوصی به دست کس دیگری بیفتد، شبکه تراکنش او را مثل تراکنش مالک می‌پذیرد.

ریسک‌های اصلی ارز دیجیتال کدام‌اند؟

چهار ریسک اصلی را باید پیش از هر معامله شناخت: نوسان قیمت، برگشت‌ناپذیری تراکنش، ریسک نگهداری و کلاهبرداری. خطای قرارداد هوشمند هم ریسک دیگری است که به این‌ها افزوده می‌شود. نوسان: قیمت رمزارزها بسیار پرنوسان است و هیچ تضمینی برای رشد آن وجود ندارد. به گفتهٔ Bitcoin.org، هرگز نباید انتظار داشت که با بیت‌کوین یا هر فناوری نوظهور دیگری بشود ثروتمند شد. نوسان در هر دو جهت کار می‌کند. برگشت‌ناپذیری: تراکنش بیت‌کوین برگشت نمی‌خورد و فقط گیرنده می‌تواند وجه را پس بدهد. در کارت بانکی، برای خرید اشتباه معمولاً راهی برای اعتراض هست. در رمزارز چنین راهی نیست. نگهداری: اگر پشتیبان کیف پول را گم کنید یا کلید لو برود، دسترسی به دارایی از دست می‌رود. اگر دارایی نزد خدمات‌دهنده باشد، این ریسک به امنیت و درستی کار همان شرکت گره می‌خورد. کلاهبرداری: برگشت‌ناپذیری تراکنش، رمزارز را برای کلاهبرداران جذاب می‌کند. هر پیامی که کلید خصوصی یا پشتیبان کیف پول را از شما بخواهد، نشانهٔ خطر است. قرارداد هوشمند: تعامل با قرارداد هوشمند برگشت‌ناپذیر است و قرارداد به‌طور پیش‌فرض حذف نمی‌شود. اگر قراردادی خطا داشته باشد، خطایش هم خودکار اجرا می‌شود.

هشدار

پیش از ورود به بازار رمزارز

به گفتهٔ Bitcoin.org، بیت‌کوین را باید دارایی پرریسک دانست. ممکن است بخشی از سرمایه یا همهٔ آن را از دست بدهید و هیچ مرجعی آن را جبران نکند. اگر از دست دادن این پول زندگی شما را مختل کند، پیامد این ریسک برای شما سنگین‌تر است.

مقررات ارز دیجیتال در بازارهای جهانی چگونه است؟

مقررات ارز دیجیتال در هر کشور متفاوت است و تغییر می‌کند. به برآورد بخش پرسش‌های متداول Bitcoin.org، بیت‌کوین در بیشتر حوزه‌های قضایی غیرقانونی اعلام نشده، اما برخی کشورها استفاده از آن را محدود یا ممنوع کرده‌اند. این برآورد تصویری کلی است و جای بررسی قانون کشور شما را نمی‌گیرد. برای فهم مقررات، باز هم دو لایه را جدا کنید. پروتکل بیت‌کوین یا اتریوم مرز ندارد و مالک واحدی هم ندارد. اما صرافی، نگهدارنده و هر شرکتی که به شما خدمت می‌دهد در جایی ثبت شده و تابع قانون همان‌جاست. قانون جایی که خدمت در آن یا از آن ارائه می‌شود هم ممکن است حاکم باشد. در نمونهٔ دبی هم موضوع نظارت همین لایه است. مرجع تنظیم مقررات دارایی‌های مجازی دبی (VARA) خود را نهادی معرفی می‌کند که بر ارائه، استفاده و مبادلهٔ دارایی مجازی در امارت دبی و از آن نظارت دارد. حوزهٔ این نهاد مرکز مالی بین‌المللی دبی (DIFC) را شامل نمی‌شود. مقررات اصلی این چارچوب «مقررات دارایی‌های مجازی و فعالیت‌های مرتبط» نام دارد. به گفتهٔ پورتال رسمی رول‌بوک‌های VARA، این مقررات در ۷ فوریهٔ ۲۰۲۳ با تصویب نهایی هیئت‌مدیره منتشر شد. رول‌بوک (Rulebook) مجموعه‌ای از قواعد اجرایی است که جزئیات کار هر فعالیت را تعیین می‌کند. بنا بر تحلیل مؤسسهٔ حقوقی Clyde & Co دربارهٔ مقررات منتشرشده در فوریهٔ ۲۰۲۳، در آن زمان خدمات‌دهندگانی که شرایط مجوز VARA را داشتند باید از ۴ رول‌بوک اجباری پیروی می‌کردند. فهرست رسمی فعالیت‌های مجوزدار VARA، خدمات کاستدی و خدمات صرافی را جداگانه نام می‌برد. یعنی نگهداری دارایی و فراهم کردن خرید و فروش، هر کدام فعالیتی مستقل با مجوز خودش است. منطق کلی بررسی مجوز خدمات‌دهندگان مالی در مقالهٔ رگولاتوری بروکر آمده است.

نکته

پیش از استفاده از هر خدمات‌دهنده

بررسی کنید خدمات‌دهنده در کدام کشور ثبت شده و آیا برای همان خدمتی که می‌گیرید مجوز دارد. قواعد کشور محل زندگی خودتان را هم بررسی کنید. در چارچوب VARA دبی، صرافی و نگهداری دو فعالیت جدا در فهرست مجوزهاست؛ قاعدهٔ حوزه‌های دیگر را جداگانه بسنجید.

ارز دیجیتال و ترید: گام بعدی چیست؟

گام بعدی، یادگیری سازوکار بازار جدا از سازوکار شبکه است. شناخت ارز دیجیتال نشان می‌دهد دارایی چیست. ترید دربارهٔ این است که خرید و فروش آن چطور انجام می‌شود و چه هزینه و ریسکی دارد. برای آشنایی با معامله‌گری، مقالهٔ ترید چیست نقطهٔ شروع است و پس از آن می‌توانید سراغ چگونه ترید را شروع کنیم بروید. پیش از هر معامله، نوشتن طرح معاملاتی و شناخت هزینه‌های واقعی ترید لازم است. کارمزد صرافی و اسپرد، یعنی فاصلهٔ قیمت خرید و قیمت فروش، جدا از کارمزد شبکه حساب می‌شوند. اهرم یعنی باز کردن معامله‌ای بزرگ‌تر از سرمایهٔ خودتان با سپردن وثیقه، نه گرفتن وام. در بازاری به پرنوسانی رمزارز، اهرم ضرر را هم بزرگ می‌کند. مفهوم پوزیشن لانگ و شورت را هم پیش از کار با ابزارهای مشتقه بشناسید و تمرین را با حساب دمو آغاز کنید.

  1. شناخت دارایی، شبکه و روش نگهداری کلید
  2. شناخت بازار: هزینه‌ها، اسپرد و انواع پوزیشن
  3. نوشتن طرح معاملاتی و قاعدهٔ مدیریت ریسک
  4. تمرین در حساب دمو پیش از به‌کار بردن پول واقعی

این مسیر قول سود نمی‌دهد؛ فقط کمک می‌کند تصمیم‌هایتان بر شناخت سازوکار تکیه داشته باشد، نه بر شنیده‌ها.

یک تذکر لازم

هرچه اینجا می‌خوانید آموزشی است — نه سیگنالِ ترید، نه توصیهٔ خرید و فروش، نه وعدهٔ نتیجه. تصمیم آخر با خود شماست.

پرسش‌های پرتکرار

ارز دیجیتال امن است؟
امنیت شبکه و امنیت دارایی شما دو چیز جداست. دفتر کل بیت‌کوین طوری ساخته شده که تغییر تراکنش‌های گذشته بسیار دشوار باشد. اما قیمت بسیار پرنوسان است و هیچ تضمینی برای رشد آن نیست. تراکنش هم برگشت‌ناپذیر است؛ اگر کلید خصوصی را گم کنید یا به نشانی اشتباه پول بفرستید، مرجعی برای جبران وجود ندارد. به همین دلیل Bitcoin.org بیت‌کوین را دارایی پرریسک می‌داند.
ارز دیجیتال چگونه کار می‌کند؟
رمزارز روی یک دفتر کل مشترک به نام بلاک‌چین کار می‌کند. وقتی پول می‌فرستید، کیف پول شما تراکنش را با کلید خصوصی امضا می‌کند تا ثابت شود فرستنده مالک است. سپس شبکه تراکنش‌های در انتظار را در بلاک‌هایی جمع می‌کند و به زنجیره می‌افزاید. چون هر بلاک به بلاک قبلی وصل است، دست بردن در یک بلاک قدیمی بلاک‌های پس از آن را باطل می‌کند.
کیف پول ارز دیجیتال چیست؟
کیف پول ارز دیجیتال ابزاری است که کلید خصوصی شما را نگه می‌دارد، نه خود سکه‌ها را. دارایی در دفتر کل شبکه ثبت است و کیف پول با کلید خصوصی تراکنش را امضا می‌کند. اگر کلید نزد خودتان باشد، خودنگهداری است و اگر نزد یک شرکت باشد، کاستدی. در خودنگهداری، امن نگه داشتن پشتیبان کیف پول کار خود شماست و در کاستدی به امنیت خدمات‌دهنده تکیه می‌کنید؛ تراکنش ثبت‌شده هم در هیچ‌کدام برگشت نمی‌خورد.
استیبل کوین چیست؟
استیبل‌کوین توکنی است که برای حفظ ارزش ثابت طراحی شده است. انواع آن از جمله این سه است. نوع فیات‌پشتوانه هر توکن را با نسبت ۱ به ۱ به ارز فیات گره می‌زند. در نوع کریپتوپشتوانه، رمزارزهای دیگر پشتوانهٔ توکن‌اند. نوع الگوریتمی هم عرضه را با قواعد کد تنظیم می‌کند. ثبات استیبل‌کوین هدف طراحی است، نه تضمین.
تفاوت ارز دیجیتال با پول فیات چیست؟
پول فیات را دولت منتشر می‌کند و دفترش نزد بانک‌هاست؛ بانک حساب را مدیریت می‌کند و خطا را می‌شود از آن پیگیری کرد. رمزارزی مثل بیت‌کوین مالک یا کنترل‌کنندهٔ واحدی ندارد و همهٔ کاربران شبکه آن را کنترل می‌کنند. مالکیت با کلید خصوصی اثبات می‌شود، نه با هویت شما نزد بانک. ارز دیجیتال بانک مرکزی هم نوعی پول دیجیتال است، ولی کنترلش متمرکز می‌ماند.

واژه‌های این مقاله

منابع

این مقاله با کمکِ ابزارهای هوش مصنوعی تهیه شده است. سیاست تحریریه

دیدگاه خود را ارسال کن

ارسال دیدگاه

مطالب مرتبط

دیدگاه‌ها (۰)

هنوز دیدگاهی ثبت نشده؛ اولین نفر باش.

ارسال دیدگاه

دیدگاه‌ها پیش از انتشار بررسی می‌شوند. به پرسش‌های معاملاتی پاسخ نمی‌دهیم و سیگنال نمی‌دهیم.

دوره‌های آموزش تریدآکا

دورهٔ بعدی یادگیری‌ات را پیدا کن

دوره‌ها را ببین، سبک‌ها را مقایسه کن و آموزش مناسب خودت را انتخاب کن.

مشاهده همه دوره‌ها
ادامهٔ مسیر تو

قدم بعدی را انتخاب کن

مسیر یادگیریت را پیدا کن

راهنمای شروع، انتخاب سبک و ترتیب یادگیری دوره‌ها را متناسب با هدفت ببین.

دیدن مسیر یادگیری

سبک معامله‌گریت را بشناس

با تست Trader DNA، الگوی تصمیم‌گیری و سبک‌های نزدیک‌تر به خودت را بشناس.

شناخت DNA معاملاتی

مقایسهٔ پلن‌ها

پوشش دوره‌ها و شرایط اشتراک طلایی و الماس را کنار هم مقایسه کن.