تریدپدیادانشنامهٔ تریدآکا

تفاوت کوین و توکن: مقایسه ساختاری و کاربردی

اشتراک‌گذاری:

نام «استیبل‌کوین» واژهٔ کوین را در خود دارد، ولی ethereum.org استیبل‌کوین‌ها را توکن‌های اتریومی می‌داند. این خطای نام‌گذاری طبیعی است، چون در گفتار روزمره به بیشتر دارایی‌های دیجیتال کوین می‌گویند. معیار دقیق‌تر ساختار است: دارایی بلاک‌چین خودش را دارد یا روی بلاک‌چین دیگری ساخته شده است؟

مسیر خواندن

این مقاله برای معامله‌گری است که می‌خواهد کوین و توکن را از هم تشخیص دهد. بعد از آن می‌تواند سراغ کارمزد گس و کیف پول برود.

در یک نگاه

  • کوین ارز بومی بلاک‌چین خودش است؛ توکن روی بلاک‌چین دیگر ساخته می‌شود.
  • توکن‌های اتریوم با قرارداد هوشمند و استاندارد ERC-20 ساخته می‌شوند.
  • کارمزد گس در اتریوم با اتر پرداخت می‌شود، نه با توکن.
  • استیبل‌کوین‌ها نام کوین دارند، ولی از نظر فنی توکن‌اند.
  • نام‌گذاری در گفتار روزمره هم‌پوشان است؛ ساختار فنی معیار دقیق‌تری است.

شفافیت: بعضی لینک‌های این صفحه ممکن است لینک معرف (افیلیت) باشند؛ روی رتبه‌بندی ما اثر ندارد.

تفاوت کوین و توکن چیست؟

تفاوت کوین و توکن در این است که کوین ارز بومی یک بلاک‌چین مستقل است، مثل بیت‌کوین در شبکهٔ بیت‌کوین یا اتر در اتریوم، اما توکن روی بلاک‌چین موجود ساخته می‌شود، مثل توکن‌های ERC-20 که در اتریوم با قرارداد هوشمند تعریف می‌شوند. در اتریوم کارمزد شبکه با کوین بومی، یعنی اتر، پرداخت می‌شود و استیبل‌کوین‌های اتریومی از نظر فنی توکن‌اند.

یک قیاس ساده تصویر را روشن می‌کند. شهری را در نظر بگیرید که پول رسمی خودش را دارد. کرایهٔ تاکسی، عوارض و هر خدمت شهری با همین پول پرداخت می‌شود. حالا فروشگاهی در همین شهر کارت هدیهٔ خودش را منتشر می‌کند. کارت هدیه ارزش دارد و دست‌به‌دست می‌شود، ولی خیابان، قانون و نظم را از خود شهر می‌گیرد. کوین مثل پول رسمی شهر است و توکن مثل کارت هدیهٔ فروشگاه.

در زبان فنی، شهر همان بلاک‌چین است؛ دفتری مشترک که تراکنش‌ها در آن ثبت می‌شود. بیشتر دارایی‌های ارز دیجیتال در یکی از این دو دسته جا می‌گیرند: یا ارز بومی چنین دفتری‌اند، یا روی دفتر دیگری ساخته شده‌اند.

بیت‌کوین نمونهٔ روشن انتشار بومی است. به گفتهٔ bitcoin.org، ماینرها با بیت‌کوین‌های تازه‌منتشرشده و طبق فرمولی ثابت پاداش می‌گیرند. یعنی ساخت واحد تازه بخشی از قواعد خود شبکه است. در اتریوم، اتر (ETH) همین نقش ارز بومی را دارد. توکن اما از مسیر دیگری می‌آید. برنامه‌ای که روی اتریوم اجرا می‌شود توکن را می‌سازد؛ به این برنامه قرارداد هوشمند (Smart Contract) می‌گویند. قراردادی که استاندارد ERC-20 را پیاده کند، موجودی توکن هر نشانی را ثبت می‌کند.

با چه معیارهایی کوین و توکن را مقایسه کنیم؟

برای تشخیص تفاوت کوین و توکن در هر مورد تازه، به نام دارایی تکیه نکنید. چند معیار ساختاری کافی است و هر کدام یک پرسش ساده دارد که می‌توانید دربارهٔ هر دارایی بپرسید. هیچ‌کدام از این معیارها به قیمت یا محبوبیت دارایی ربطی ندارد.

  • زیرساخت: کوین روی بلاک‌چین مستقل خودش ثبت می‌شود، ولی توکن روی بلاک‌چینی اجرا می‌شود که پیش‌تر ساخته شده است. پرسش تشخیصی: آیا دارایی ارز بومی همان شبکه‌ای است که روی آن ثبت شده، یا روی شبکه‌ای موجود ساخته شده است؟
  • انتشار: در بیت‌کوین، واحدهای تازه طبق فرمول پروتکل به ماینرها می‌رسد؛ در توکن‌های اتریومی، قرارداد هوشمند موجودی‌ها را ثبت می‌کند. پرسش تشخیصی: قواعد صدور در پروتکل شبکه نوشته شده یا در یک برنامهٔ جداگانه؟
  • کارمزد: در اتریوم، کارمزد گس باید با اتر پرداخت شود. پرسش تشخیصی: طبق مستندات رسمی همان شبکه، کارمزد با خود همین دارایی پرداخت می‌شود یا با دارایی دیگری؟
  • کاربرد: اتر برای پرداخت کارمزد و تأمین امنیت شبکه از راه استیکینگ به کار می‌رود، ولی کاربرد توکن را سازندهٔ قرارداد تعریف می‌کند. پرسش تشخیصی: دارایی برای کار کردن خود شبکه لازم است یا برای خدمتی که روی شبکه ساخته شده؟
  • استاندارد: ERC-20 استانداردی برای توکن‌های قابل‌جایگزین است. پرسش تشخیصی: آیا دارایی از چنین استانداردی پیروی می‌کند؟ اگر پاسخ مثبت است، با توکن سروکار دارید.

پاسخ این پرسش‌ها معمولاً در یک جهت جمع می‌شود. در اتریوم، دارایی بومی شبکه ابزار پرداخت کارمزد هم هست؛ در بیت‌کوین، قواعد صدور دارایی بومی در پروتکل نوشته شده است. حالا که معیارها روشن شد، می‌توان آن‌ها را در یک جدول کنار هم گذاشت.

جدول مقایسه کوین و توکن

جدول زیر همان معیارها را در کنار هم می‌گذارد. امتیازدهی در آن توصیفی است، نه عددی. به‌جای نمره، هر خانه ویژگی ساختاری کوین یا توکن را در همان معیار توصیف می‌کند؛ مثلاً ردیف زیرساخت بومی یا وابسته‌بودن دارایی را نشان می‌دهد. ستون آخر برای هر معیار نمونه‌ای از مستندات رسمی می‌آورد تا قاعده را با یک مورد واقعی بسنجید. قیمت و ارزش بازار در جدول نمی‌آید، چون این اعداد تغییر می‌کنند و ساختار دارایی را عوض نمی‌کنند.

مقایسهٔ ساختاری کوین و توکن با امتیازدهی توصیفی، بدون قیمت و ارزش بازار

معیارکوینتوکننمونه
زیرساختبومی؛ بلاک‌چین مستقل خودشوابسته؛ روی بلاک‌چین موجودبیت‌کوین روی شبکهٔ بیت‌کوین
انتشاردر پروتکل شبکهدر اتریوم، با قرارداد هوشمندپاداش ماینر بیت‌کوین طبق فرمول ثابت
کارمزد شبکهدر اتریوم، اتر ابزار پرداخت کارمزد استوابسته؛ در اتریوم با اترگس اتریوم با اتر پرداخت می‌شود
کاربردکارمزد و امنیت شبکهتعریف‌شده در قرارداد، مانند استیبل‌کویناتر برای گس و استیکینگ
استانداردقواعد پروتکل خود شبکهاستاندارد مشترک، مانند ERC-20ERC-20 برای توکن قابل‌جایگزین

جدول را این‌طور بخوانید: اگر ویژگی‌های دارایی در بیشتر ردیف‌ها با ستون «توکن» بخواند، توکن است. اگر با ستون «کوین» بخواند، کوین است. یک جزئیات ساختاری دیگر هم نشان می‌دهد که کوین چقدر به پروتکل خودش گره خورده است. به گفتهٔ bitcoin.org، ۱ بیت‌کوین = ۱۰۰٬۰۰۰٬۰۰۰ ساتوشی. این تقسیم‌پذیری بخشی از تعریف خود شبکه است. [S8]

برای معامله‌گر، ارزش اصلی جدول در ردیف‌های زیرساخت و کارمزد است. این دو ردیف می‌گویند هنگام جابه‌جایی دارایی به چه چیزی نیاز دارید. همچنین نشان می‌دهند ریسک فنی را در کدام لایه باید جست‌وجو کنید: در شبکهٔ مستقل یا در کد یک قرارداد.

بیت‌کوین، اتر، تتر و UNI: کوین یا توکن؟

پاسخ کوتاه: بیت‌کوین و اتر کوین‌اند؛ تتر و UNI هم با همان قاعده‌ای طبقه‌بندی می‌شوند که پایین‌تر آمده است. معیار این تقسیم نام دارایی یا اندازهٔ بازارش نیست. معیار این است که دارایی بلاک‌چین خودش را دارد یا روی بلاک‌چین دیگری منتشر شده است.

بیت‌کوین و اتر: کوین‌های بومی

بیت‌کوین روی شبکهٔ خودش منتشر می‌شود و قواعد انتشارش در پروتکل همان شبکه نوشته شده است. شبکه واحدهای تازه را به‌عنوان پاداش به ماینرها می‌دهد و هیچ قرارداد هوشمندی واسطهٔ این کار نیست. کوچک‌ترین واحد آن، ساتوشی، هم در همین پروتکل تعریف شده است.

اتر در اتریوم همین جایگاه را دارد. ethereum.org اتر را ارز دیجیتال بومی می‌داند که شبکهٔ اتریوم را به کار می‌اندازد. کارمزد گس با اتر پرداخت می‌شود و امنیت شبکه هم از راه استیکینگ همین دارایی تأمین می‌شود. یک نکتهٔ زبانی هم اینجا مهم است. بسیاری «اتریوم» را هم برای شبکه و هم برای دارایی به کار می‌برند. دقیق‌تر این است که اتریوم نام شبکه است و اتر نام کوین بومی آن.

استیبل‌کوین‌ها: نام کوین، ساختار توکن

واژهٔ «کوین» در نام استیبل‌کوین (Stablecoin) ساختار آن را عوض نمی‌کند. به گفتهٔ ethereum.org، استیبل‌کوین‌ها توکن‌های اتریومی‌اند که طوری طراحی شده‌اند که ارزششان ثابت بماند، حتی وقتی قیمت اتر تغییر می‌کند. USDC و DAI نمونه‌هایی‌اند که همان صفحه نام می‌برد.

برای تتر (USDT) و UNI هم همین قاعده کار می‌کند. نام شبکه‌ای را که دارایی روی آن منتشر شده، در مستندات ناشر یا کنار نام دارایی در کیف پول ببینید. اگر دارایی روی شبکهٔ دیگری و با قرارداد هوشمند منتشر شده باشد، طبق همین قاعده توکن است.

نکته

یک آزمون ساده در کیف پول

کنار نام هر دارایی، شبکه‌ای را که روی آن ثبت شده ببینید. اگر دارایی همان ارز بومی شبکه است، کوین است. اگر روی اتریوم و با قرارداد هوشمند ثبت شده، توکن است و کارمزد گس انتقالش با اتر پرداخت می‌شود.

توکن چگونه با قرارداد هوشمند و ERC-20 ساخته می‌شود؟

در اتریوم، توکن با یک برنامه ساخته می‌شود، نه با یک شبکهٔ تازه. به گفتهٔ ethereum.org، قرارداد هوشمند برنامه‌ای است که روی بلاک‌چین اتریوم اجرا می‌شود. سازندهٔ توکن چنین برنامه‌ای را روی شبکه قرار می‌دهد و توکن داخل همین برنامه تعریف می‌شود.

قیاس اجارهٔ مغازه سازوکار را خوب نشان می‌دهد. سازندهٔ توکن زمین نمی‌خرد و ساختمان نمی‌سازد؛ در بازاری که از قبل ساخته شده، مغازه‌ای اجاره می‌کند. راهرو، نگهبانی و برق را صاحب بازار فراهم می‌کند. مستأجر فقط دفتر حساب خودش را دارد. در اتریوم، این دفتر حساب همان قرارداد هوشمند است که موجودی توکن هر نشانی را نگه می‌دارد.

برای اینکه همهٔ این مغازه‌ها زبان مشترکی داشته باشند، اتریوم استاندارد دارد. ERC-20 رابط یکسانی برای توکن‌های قابل‌جایگزین (Fungible) تعریف می‌کند. قابل‌جایگزین یعنی هر واحد با واحد دیگر فرقی ندارد، مثل دو اسکناس هم‌ارزش. متن رسمی EIP-20 برای این رابط چند متد تعریف می‌کند؛ فهرست زیر فقط نمونه‌هایی از آن‌هاست که به موجودی، انتقال و اجازهٔ خرج‌کردن به شخص ثالث مربوط‌اند:

  1. totalSupply: کل عرضهٔ توکن را نشان می‌دهد.
  2. balanceOf: موجودی یک نشانی مشخص را برمی‌گرداند.
  3. transfer: توکن را از نشانی فرستنده به نشانی دیگری منتقل می‌کند.
  4. approve: به نشانی دیگری اجازه می‌دهد تا سقف تعیین‌شده‌ای از توکن را از طرف دارنده خرج کند.

همهٔ توکن‌ها قابل‌جایگزین نیستند. به گفتهٔ ethereum.org، ERC-721 استاندارد توکن‌های غیرقابل‌جایگزین یا ان‌اف‌تی (NFT) است؛ چیزی شبیه سند مالکیت یک اثر هنری یا یک قطعهٔ موسیقی. ERC-1155 هم امکان ساخت هر دو نوع را می‌دهد. نتیجهٔ عملی ساده است: هر توکن ERC-20 ردیفی در دفتر حساب یک قرارداد است و رفتارش به کدی بستگی دارد که در همان قرارداد نوشته شده است.

کارمزد انتقال توکن با چه دارایی‌ای پرداخت می‌شود؟

در اتریوم، کارمزد انتقال توکن با اتر پرداخت می‌شود، نه با خود توکن. قاعدهٔ پایه این است که هر تراکنش روی اتریوم کارمزد گس دارد و این کارمزد باید با ارز بومی شبکه پرداخت شود. انتقال توکن ERC-20 هم تراکنشی روی همین شبکه است که تابع transfer را در قرارداد هوشمند اجرا می‌کند؛ پس از این قاعده بیرون نیست.

کارمزد گس باید با ارز بومی اتریوم، یعنی اتر (ETH)، پرداخت شود.

Ethereum.org، صفحهٔ Gas and fees

قیمت گس معمولاً به gwei بیان می‌شود که زیرواحدی از اتر است. پس حتی واحد اندازه‌گیری کارمزد هم به اتر گره خورده است.

وضعیت شبیه مسافری است که کیفش پر از کارت هدیهٔ فروشگاه‌های شهر است، ولی پول نقد ندارد. راننده کرایه را فقط با پول رسمی شهر می‌گیرد. کارت‌ها ارزش دارند، ولی مسافر را جابه‌جا نمی‌کنند.

پیامد عملی برای معامله‌گر روشن است. اگر در کیف پولی روی اتریوم فقط توکن دارید و اتر ندارید، معمولاً نمی‌توانید همان توکن را با این کیف پول جابه‌جا کنید. موجودی توکن، کمبود اتر برای کارمزد را جبران نمی‌کند. برای شبکه‌های دیگر، دارایی پرداخت کارمزد را در مستندات رسمی همان شبکه بررسی کنید.

نکته

پیش از ارسال، دو چیز را بسنجید

موجودی اتر برای کارمزد و شبکهٔ مقصد را بررسی کنید. تراکنش تأییدشده روی بلاک‌چین برگشت‌پذیر نیست؛ اگر توکن را به نشانی یا شبکهٔ اشتباه بفرستید، ممکن است دیگر به آن دسترسی نداشته باشید.

کوین و توکن هر کدام چه کاربردهایی دارند؟

کوین بیشتر برای کار کردن خود شبکه به کار می‌رود، ولی توکن برای خدمتی که روی شبکه ساخته می‌شود. این تقسیم در فهرست کاربردها هم دیده می‌شود. کاربردهای کوین بومی به کار شبکه گره خورده‌اند؛ پرداخت در این فهرست به معنای پرداخت کارمزد خود شبکه است:

  • پرداخت کارمزد: اتر ابزار پرداخت گس در اتریوم است و هر تراکنش روی شبکه کارمزدش را با آن می‌پردازد.
  • استیکینگ (Staking): اتر برای تأمین امنیت شبکهٔ اتریوم از راه استیکینگ هم به کار می‌رود.
  • پاداش ماینر: در شبکهٔ بیت‌کوین، پاداش ماینرها شامل بیت‌کوین‌های تازه‌منتشرشده است که طبق فرمولی ثابت صادر می‌شوند.

کاربرد سوم مستقیماً به ماینینگ مربوط است. پاداشی که شبکه به ماینر می‌دهد با کوین بومی پرداخت می‌شود، پس انگیزهٔ نگه‌داشتن شبکه از خود کوین می‌آید. کاربرد توکن را اما سازندهٔ قرارداد تعریف می‌کند و دامنه‌اش گسترده‌تر است:

  • استیبل‌کوین: توکنی که برای ثابت ماندن ارزش طراحی شده است، مانند USDC و DAI روی اتریوم.
  • ان‌اف‌تی: توکنی با استاندارد ERC-721 که مالکیت یک مورد یکتا را نشان می‌دهد، مثل سند یک اثر هنری.
  • توکن حاکمیتی (Governance): دسته‌ای از توکن‌ها که به تصمیم‌گیری دربارهٔ یک پروژه مربوط می‌شوند.
  • دارایی پروژهٔ تازه: پروژه‌ای که توکن استاندارد منتشر می‌کند، به گفتهٔ ethereum.org با صرافی‌های غیرمتمرکز و اپلیکیشن‌های موجود سازگار می‌ماند.

این سازگاری توضیح می‌دهد که چرا پروژهٔ تازه می‌تواند بدون ساختن شبکهٔ مستقل، دارایی قابل‌معامله داشته باشد. معنایش برای شما این است که دیدن یک توکن در صرافی غیرمتمرکز، به‌تنهایی چیزی دربارهٔ کیفیت پروژه نمی‌گوید. فقط نشان می‌دهد که سازنده استاندارد را رعایت کرده است.

مزایا، معایب و ریسک کوین و توکن

مزیت اصلی کوین استقلال است. قواعد انتشار و کارمزد در پروتکل خود شبکه نوشته شده و به برنامهٔ شخص دیگری وابسته نیست. همین استقلال هزینه هم دارد: پروژه‌ای که کوین بومی می‌خواهد، باید کل شبکه را خودش راه بیندازد و امنیتش را تأمین کند. سرنوشت کوین هم به سلامت همان یک شبکه گره خورده است.

مزیت اصلی توکن سرعت ورود است. به گفتهٔ ethereum.org، پروژه‌ای که توکن را بر پایهٔ استاندارد منتشر می‌کند، با صرافی‌های غیرمتمرکز و اپلیکیشن‌های موجود سازگار می‌ماند. سازنده لازم نیست زیرساخت را از صفر بسازد.

عیب توکن وابستگی دوگانه است. اول، توکن به شبکهٔ میزبان وابسته است؛ در اتریوم کارمزد هر انتقال با اتر پرداخت می‌شود و دارندهٔ توکن برای جابه‌جایی آن معمولاً به اتر هم نیاز دارد. دوم، در اتریوم توکن به یک برنامه تکیه دارد. قرارداد هوشمند کدی است که روی بلاک‌چین اجرا می‌شود. اگر این کد خطا داشته باشد، موجودی‌های ثبت‌شده در آن هم در معرض آسیب‌اند.

هنگام بررسی هر آلت‌کوین، اول بپرسید کوین است یا توکن. پاسخ مشخص می‌کند ریسک فنی را باید در شبکهٔ مستقل جست‌وجو کنید یا در کد یک قرارداد. ریسک دیگری هم برای هر دو یکسان است: نگه‌داری درست کلید و انتخاب نشانی درست. اصول پایهٔ امنیت کیف پول برای کوین و توکن یکی است، ولی توکن یک ریسک اضافه هم دارد: مجوزی که با approve می‌دهید، به نشانی دیگری اجازه می‌دهد تا سقف تعیین‌شده از توکن شما را خرج کند.

هشدار

ساختار فنی ریسک سرمایه را حذف نمی‌کند

کوین‌بودن یا توکن‌بودن چیزی دربارهٔ امنیت سرمایهٔ شما نمی‌گوید. ارزش هر دو می‌تواند به‌شدت نوسان کند و ممکن است بخشی از سرمایه یا همهٔ آن را از دست بدهید. تراکنش اشتباه روی بلاک‌چین هم برگشت‌پذیر نیست.

کوین یا توکن؛ برای چه کسی مناسب است؟

این مقایسه برای انتخاب بین خرید کوین و توکن نیست. کاربردش این است که بدانید با چه نوع دارایی سروکار دارید و برای جابه‌جایی‌اش به چه چیزی نیاز دارید. شناخت نوع دارایی برای چند نیاز مشخص مفید است:

  • اگر روی اتریوم توکن جابه‌جا می‌کنید، باید بدانید کارمزد گس با اتر پرداخت می‌شود و موجودی اتر را جدا در نظر بگیرید.
  • اگر استیبل‌کوین اتریومی نگه می‌دارید، بدانید با توکن سروکار دارید؛ دارایی شما به شبکهٔ میزبان و قرارداد هوشمند صادرکننده وابسته است. طراحی برای ثابت ماندن ارزش هم به معنای تضمین ثبات نیست.
  • اگر دربارهٔ پروژهٔ تازه‌ای می‌خوانید، توکن‌بودن آن فقط نشان می‌دهد روی زیرساخت موجود ساخته شده است، نه اینکه پروژه کیفیت بهتر یا بدتری دارد.
  • اگر در اتریوم کارمزد شبکه را می‌پردازید یا در امنیت شبکه مشارکت می‌کنید، با کوین بومی آن، یعنی اتر، کار دارید.

ارسال دارایی بین کیف پول‌ها جایی است که این شناخت بیشترین اثر را دارد. پیش از ارسال از یک کیف پول ارز دیجیتال، نام شبکه را کنار نام دارایی ببینید. مطمئن شوید گیرنده روی همان شبکه منتظر دارایی است و دارایی لازم برای کارمزد همان شبکه را طبق مستندات رسمی‌اش دارید.

نکته

پاسخ «کدام بهتر است؟» به نیاز شما بستگی دارد

هیچ‌کدام از نظر ساختاری برتر نیست. کوین برای کار کردن شبکه لازم است و توکن برای خدمت‌هایی که روی شبکه ساخته می‌شوند. این مقایسه توصیهٔ خرید یا فروش هیچ دارایی‌ای نیست.

چرا مرز کوین و توکن همیشه روشن نیست؟

مرز روی کاغذ روشن است، ولی واژه‌ها در گفتار روزمره هم‌پوشانی دارند. بسیاری به هر دارایی دیجیتال کوین می‌گویند. برخی منابع هم برای ارز بومی شبکه اصطلاح «توکن بومی» را به کار می‌برند. پس اگر جایی خواندید که اتر توکن بومی اتریوم است، منظور همان کوین بومی است و تناقضی در کار نیست.

استیبل‌کوین روشن‌ترین نمونهٔ ناهمخوانی نام و ساختار است: نامش کوین است و ساختارش توکن. استانداردها هم تصویر را پیچیده‌تر می‌کنند. یک توکن ERC-20 قابل‌جایگزین است و یک توکن ERC-721 یکتاست، ولی هر دو توکن‌اند و هیچ‌کدام کوین بومی شبکه نیست. نمایش یک دارایی در فهرست صرافی هم چیزی را عوض نمی‌کند؛ کوین‌بودن یا توکن‌بودن ویژگی لایهٔ پروتکل است، نه لایهٔ صرافی.

درک تفاوت کوین و توکن یعنی تکیه بر ساختار، نه بر نام. اگر نام و ساختار با هم نخواندند، ساختار را ملاک بگیرید؛ پرسش‌های تشخیصی بخش معیارها پاسخ را روشن می‌کنند. گام بعد ساده است: پیش از هر انتقال، شبکه و نوع دارایی را بررسی کنید.

یک تذکر لازم

هرچه اینجا می‌خوانید آموزشی است — نه سیگنالِ ترید، نه توصیهٔ خرید و فروش، نه وعدهٔ نتیجه. تصمیم آخر با خود شماست.

پرسش‌های پرتکرار

بیت کوین کوین است یا توکن؟
بیت‌کوین کوین است. این دارایی روی بلاک‌چین مستقل خودش منتشر می‌شود و قواعد انتشارش بخشی از پروتکل همان شبکه است. طبق bitcoin.org، بیت‌کوین‌های تازه بر اساس فرمولی ثابت به‌عنوان پاداش به ماینرها می‌رسند. کوچک‌ترین واحد آن هم در پروتکل تعریف شده است: ۱ بیت‌کوین برابر ۱۰۰٬۰۰۰٬۰۰۰ ساتوشی است. هیچ قرارداد هوشمندی واسطهٔ ساخت آن نیست.
اتریوم کوین است یا توکن؟
اتریوم نام شبکه است و کوین بومی آن اتر (ETH) است. به گفتهٔ ethereum.org، اتر ارز بومی‌ای است که این شبکه را راه می‌برد. کارمزد گس هر تراکنش با اتر پرداخت می‌شود و اتر برای تأمین امنیت شبکه از راه استیکینگ هم به کار می‌رود. پس اتر کوین است، در حالی که توکن‌های ERC-20 روی همین شبکه ساخته می‌شوند.
استیبل کوین کوین است یا توکن؟
از نظر فنی، استیبل‌کوین‌های اتریومی توکن‌اند، هرچند واژهٔ کوین در نامشان آمده است. ethereum.org استیبل‌کوین‌ها را توکن‌های اتریومی معرفی می‌کند که برای ثابت ماندن ارزش طراحی شده‌اند، حتی وقتی قیمت اتر تغییر می‌کند. USDC و DAI از نمونه‌هایی‌اند که همان منبع می‌آورد. این دارایی‌ها روی شبکهٔ اتریوم و با قرارداد هوشمند ساخته می‌شوند.
ERC-20 چیست؟
ERC-20 استاندارد اتریوم برای توکن‌های قابل‌جایگزین است؛ یعنی توکن‌هایی که هر واحدشان با واحد دیگر برابر است. این استاندارد رابط یکسانی تعریف می‌کند و قرارداد هوشمندی که آن را پیاده کند، موجودی هر نشانی را ثبت می‌کند. متن رسمی EIP-20 متدهایی از جمله totalSupply، balanceOf، transfer و approve را برای آن تعریف می‌کند. همین یکسانی، سازگاری توکن‌ها با اپلیکیشن‌های موجود را ممکن می‌کند.
کوین بهتر است یا توکن؟
هیچ‌کدام به‌طور کلی بهتر نیست؛ این دو نقش متفاوتی دارند. کوین بومی برای کار کردن شبکه لازم است، مثل اتر که کارمزد گس اتریوم با آن پرداخت می‌شود و در استیکینگ به کار می‌رود. توکن به پروژه‌ها اجازه می‌دهد بدون ساختن شبکهٔ مستقل دارایی منتشر کنند و با صرافی‌های غیرمتمرکز و اپلیکیشن‌های موجود سازگار بمانند. انتخاب به نیاز شما بستگی دارد و این مقایسه توصیهٔ خرید هیچ‌کدام نیست.

واژه‌های این مقاله

منابع

این مقاله با کمکِ ابزارهای هوش مصنوعی تهیه شده است. سیاست تحریریه

دیدگاه خود را ارسال کن

ارسال دیدگاه

مطالب مرتبط

دیدگاه‌ها (۰)

هنوز دیدگاهی ثبت نشده؛ اولین نفر باش.

ارسال دیدگاه

دیدگاه‌ها پیش از انتشار بررسی می‌شوند. به پرسش‌های معاملاتی پاسخ نمی‌دهیم و سیگنال نمی‌دهیم.

دوره‌های آموزش تریدآکا

دورهٔ بعدی یادگیری‌ات را پیدا کن

دوره‌ها را ببین، سبک‌ها را مقایسه کن و آموزش مناسب خودت را انتخاب کن.

مشاهده همه دوره‌ها
ادامهٔ مسیر تو

قدم بعدی را انتخاب کن

مسیر یادگیریت را پیدا کن

راهنمای شروع، انتخاب سبک و ترتیب یادگیری دوره‌ها را متناسب با هدفت ببین.

دیدن مسیر یادگیری

سبک معامله‌گریت را بشناس

با تست Trader DNA، الگوی تصمیم‌گیری و سبک‌های نزدیک‌تر به خودت را بشناس.

شناخت DNA معاملاتی

مقایسهٔ پلن‌ها

پوشش دوره‌ها و شرایط اشتراک طلایی و الماس را کنار هم مقایسه کن.