تریدپدیادانشنامهٔ تریدآکا

هجینگ چیست؟ پوشش ریسک، سازوکار و محدودیت‌ها

اشتراک‌گذاری:

یک تصویر رایج از هجینگ، باز کردن هم‌زمان موقعیت خرید و فروش روی یک جفت‌ارز است. این تصویر غلط نیست، چون ساده‌ترین شکل پوشش همین است؛ اما هجینگ دامنهٔ بیشتری دارد و از قرارداد آتی و آپشن تا دارایی همبسته را در بر می‌گیرد. هر کدام از این راه‌ها هزینه‌ای دارد.

مسیر خواندن

این مقاله برای معامله‌گری است که می‌خواهد بداند هجینگ چیست و چه محدودیتی دارد. پس از آن سراغ مدیریت ریسک و حد ضرر بروید.

در یک نگاه

  • هجینگ ریسک را کم می‌کند، سود نمی‌سازد.
  • پوشش فروش از افت قیمت دارایی شما محافظت می‌کند.
  • پوشش خرید در برابر گران‌شدن خریدهای آینده است.
  • ریسک بیس باعث می‌شود پوشش هیچ‌وقت کامل نباشد.
  • پوشش هزینه دارد و سود احتمالی را هم محدود می‌کند.

هجینگ چیست و هدفش چیست؟

هجینگ (Hedging) یا پوشش ریسک، گرفتن موقعیتی در یک دارایی یا قرارداد است که هدفش جبران بخشی از زیان احتمالی موقعیت دیگر شماست. هجینگ برای کاهش ریسک است، نه سودسازی و ریسک را کاملاً حذف نمی‌کند. ابزارهای رایجش قرارداد آتی، آپشن و دارایی همبسته است و پوشش هزینه دارد و معمولاً بخشی از سود احتمالی را هم کم می‌کند. هدف هجینگ را با یک قیاس روزمره بهتر می‌شود دید. صاحب‌خانه‌ای که بیمهٔ آتش‌سوزی می‌خرد، انتظار ندارد از بیمه پولدار شود؛ حق بیمه را می‌پردازد تا اگر حادثه‌ای رخ داد، زیانش کوچک‌تر باشد. پوشش در بازار همین منطق را دارد، ولی به دقت قرارداد بیمه نیست. پوشش ناقص ریسک قیمتی را حذف نمی‌کند؛ فقط تا جایی که ابزار پوشش با دارایی شما هم‌حرکت باشد، آن را کوچک‌تر می‌کند. پس معیار موفقیت پوشش «سود کردن» نیست. اگر موقعیتی را پوشش دهید و قیمت به نفع موقعیت اصلی حرکت کند، موقعیت پوششی زیان می‌دهد و بخشی از سود اصلی را می‌خورد. این زیان نشانهٔ شکست نیست، بلکه بهای کم‌کردن نوسان است. پوشش یکی از ابزارهای مدیریت ریسک است و جای اندازه‌گیری درست موقعیت یا برنامهٔ معاملاتی را نمی‌گیرد.

نکته

پرسش درست پیش از هر پوشش

اول روشن کنید دقیقاً از چه ریسکی نگرانید: افت قیمت دارایی‌ای که دارید، گران‌شدن چیزی که بعداً می‌خرید یا نوسان نرخ ارز. پوششی که ریسک مشخصی را هدف نگیرد، فقط هزینه و پیچیدگی می‌افزاید.

هجینگ چطور کار می‌کند؟

هجینگ با موقعیتی کار می‌کند که ارزشش خلاف جهت ریسک اصلی حرکت کند؛ وقتی یکی زیان می‌دهد، دیگری بخشی از آن را جبران می‌کند. اگر با پوزیشن لانگ و شورت آشنا باشید، منطق ساده است: دارندهٔ دارایی معمولاً موقعیت فروش پوششی می‌گیرد و کسی که قرار است بعداً بخرد، موقعیت خرید پوششی می‌گیرد. قرارداد آتی (Futures) توافقی است برای خرید یا فروش دارایی در تاریخی در آینده، با قیمتی که هنگام بستن قرارداد تعیین می‌شود. در این قرارداد، هر کدام از این شکل‌ها نام مشخصی دارد.

پوشش فروش

پوشش فروش (Short Hedge) یعنی فروش قرارداد آتی برای محافظت در برابر کاهش قیمت دارایی‌ای که در اختیار دارید. کشاورزی را در نظر بگیرید که چند ماه بعد گندم برداشت می‌کند و از افت قیمت می‌ترسد. اگر قرارداد آتی گندم بفروشد و قیمت پایین بیاید، زیان محصولش در بازار نقدی با سود موقعیت آتی تا حدی جبران می‌شود. اگر قیمت بالا برود، محصول گران‌تر فروخته می‌شود ولی موقعیت آتی زیان می‌دهد.

پوشش خرید

پوشش خرید (Long Hedge) یعنی خرید قرارداد آتی برای محافظت در برابر افزایش قیمت دارایی‌ای که بعداً می‌خرید. ایرلاینی که در ماه‌های بعد سوخت لازم دارد یا کارخانه‌ای که مادهٔ اولیه می‌خرد، با خرید آتی هزینهٔ آینده را قابل پیش‌بینی‌تر می‌کند. اگر قیمت بالا برود، سود آتی گرانی خرید را جبران می‌کند؛ اگر پایین بیاید، خرید ارزان‌تر می‌شود و موقعیت آتی زیان می‌دهد.

مقایسهٔ پوشش فروش و پوشش خرید با قرارداد آتی

ویژگیپوشش فروشپوشش خرید
چه کسی پوشش می‌گیرددارندهٔ داراییخریدار آیندهٔ دارایی
ریسکی که پوشش می‌دهدکاهش قیمتافزایش قیمت
موقعیت در بازار آتیفروشخرید
اگر قیمت به نفع شما برودسود دارایی با زیان آتی کم می‌شودصرفه‌جویی خرید با زیان آتی کم می‌شود

ابزارهای رایج هجینگ آتی، آپشن و دارایی همبسته‌اند

انتخاب ابزار به چند پرسش بستگی دارد: دارایی شما چیست، چه قراردادی برای آن وجود دارد و حاضرید چه مقدار از سود احتمالی را فدا کنید. ابزارهای رایج این‌ها هستند:

  • قرارداد آتی هر دو طرف را متعهد می‌کند؛ پس هم زیان و هم سود دارایی اصلی را تا حدی خنثی می‌کند.
  • آپشن (Option) حق خرید یا فروش در قیمتی مشخص را تا تاریخی مشخص یا در همان تاریخ می‌دهد، بی‌آنکه دارنده‌اش را متعهد کند. بهای این حق پریمیوم (Premium) است و از ابتدا پرداخت می‌شود. اگر قیمت به نفع دارایی اصلی برود، دارنده از آن حرکت بهره می‌برد و فقط پریمیوم را از دست داده است.
  • موقعیت معکوس روی همان دارایی یا همان جفت‌ارز ساده‌ترین شکل پوشش است و اگر هم‌اندازه باشد، حرکت قیمت را در هر دو جهت تقریباً خنثی می‌کند.
  • دارایی همبسته وقتی به کار می‌رود که ابزار پوشش مستقیم در دسترس نیست؛ قیمت آن معمولاً همسو با دارایی اصلی حرکت می‌کند ولی نه کاملاً، و همین فاصله ریسک را بالا می‌برد.

اندازهٔ قرارداد هم در دقت پوشش اثر دارد. به گفتهٔ CME Group، قرارداد Micro E-mini S&P 500 برابر ۵ دلار ضرب در شاخص است؛ اگر شاخص در سطح ۲۷۵۰ باشد، ارزش اسمی هر قرارداد ۱۳٬۷۵۰ دلار می‌شود. این عدد مثال ساختاری است، نه قیمت بازار. همین نهاد این قرارداد را یک‌دهم اندازهٔ E-mini معرفی می‌کند. برای کسی که سبد سهام کوچک‌تری دارد، قرارداد کوچک‌تر یعنی می‌تواند ارزش پوشش را به ارزش سبدش نزدیک‌تر کند. بازار آتی با خرید نقدی دارایی سازوکار متفاوتی دارد؛ پیش از به‌کارگیری آن برای پوشش، تفاوت اسپات و فیوچرز را بشناسید. [S2]

تفاوت هجینگ با بستن پوزیشن و حد ضرر چیست؟

بستن پوزیشن و حد ضرر به ریسک یک موقعیت پایان می‌دهند، ولی هجینگ موقعیت را نگه می‌دارد و ریسکش را با موقعیت دیگری کم می‌کند. وقتی پوزیشن را می‌بندید، دیگر نه سودی از آن می‌گیرید و نه زیانی. حد ضرر همین بستن را از پیش برنامه‌ریزی می‌کند: سفارشی است که اگر قیمت به سطح مشخصی برسد، شما را از موقعیت خارج می‌کند. با این حال، تا اجرای سفارش موقعیت باز می‌ماند و با لغزش یا شکاف قیمت، خروج ممکن است در قیمتی بدتر انجام شود. پوشش وقتی معنا پیدا می‌کند که دلیل واقعی برای نگه‌داشتن موقعیت اصلی وجود داشته باشد. کشاورز نمی‌تواند گندم کاشته‌شده را ببندد، ایرلاین نمی‌تواند نیازش به سوخت را حذف کند و سرمایه‌گذار بلندمدت ممکن است نخواهد سبدش را بفروشد. در این حالت‌ها پوشش ریسک را کوچک می‌کند بی‌آنکه موقعیت اصلی از بین برود. برای معامله‌گری که دلیلی برای نگه‌داشتن موقعیت ندارد، تصویر فرق می‌کند. اگر روی همان دارایی موقعیت مخالفی به همان اندازه باز کنید، نتیجهٔ اقتصادی به بستن پوزیشن نزدیک می‌شود. حرکت قیمت تقریباً اثری بر مجموع دو موقعیت ندارد، ولی کارمزد و اسپرد هر دو موقعیت و هزینهٔ نگهداری شبانه را می‌پردازید. چنین پوششی تصمیم را عقب می‌اندازد، ولی حذفش نمی‌کند؛ دیر یا زود باید یکی از موقعیت‌ها را ببندید و همان تصمیمی را بگیرید که از آن فرار کرده بودید.

نسبت پوشش در یک مثال آموزشی چگونه حساب می‌شود؟

نسبت پوشش (Hedge Ratio) نشان می‌دهد در برابر هر واحد موقعیت اصلی، چند واحد ابزار پوششی لازم است. نسخهٔ رایج آن نسبت پوشش کمینه‌واریانس است، یعنی نسبتی که نوسان مجموع دو موقعیت را کمینه می‌کند. این نسبت برابر است با همبستگی تغییرهای قیمت نقدی و آتی ضرب در نسبت انحراف معیار تغییرهای قیمت نقدی به انحراف معیار تغییرهای قیمت آتی:

فرمول

h* = ρ × (σ_spot / σ_futures)

حالا همین فرمول را در یک مثال درسی گام‌به‌گام دنبال کنید:

  1. فرض کنید یک ایرلاین برای ۲٬۰۰۰٬۰۰۰ گالن سوخت جت در آینده پوشش می‌خواهد و این کار را با آتی نفت گرمایشی انجام می‌دهد.
  2. همبستگی تغییرهای ماهانهٔ قیمت این دو ۰٫۶۵ است؛ انحراف معیار تغییرهای ماهانهٔ قیمت برای سوخت جت ۰٫۰۳۴ و برای آتی نفت گرمایشی ۰٫۰۴۵ دلار بر گالن است.
  3. نسبت پوشش برابر ۰٫۶۵ × (۰٫۰۳۴ ÷ ۰٫۰۴۵) و حدود ۰٫۴۹۱ می‌شود.
  4. هر قرارداد ۵۰٬۰۰۰ گالن است؛ پس ۰٫۴۹۱ × ۲٬۰۰۰٬۰۰۰ ÷ ۵۰٬۰۰۰ حدود ۱۹٫۶ می‌شود و با گردکردن، ایرلاین ۲۰ قرارداد خرید می‌گیرد.

نکتهٔ مهم این مثال آن است که ایرلاین معادل کل سوختش قرارداد نمی‌خرد. دو عامل نسبت را زیر یک نگه می‌دارد: همبستگی ۰٫۶۵ کامل نیست و تغییرهای قیمت سوخت جت کم‌نوسان‌تر از تغییرهای آتی نفت گرمایشی است؛ حتی با همبستگی کامل، نسبت ۰٫۰۳۴ ÷ ۰٫۰۴۵ حدود ۰٫۷۶ می‌شد. پوشش هم‌اندازه با کل نیاز، نوسان خود بازار آتی را هم به حساب اضافه می‌کرد. نسبت کمتر، تعادل میان کاهش ریسک و افزودن ریسک تازه است. همین منطق در ریسک ارزی هم دیده می‌شود. پژوهشی که در سال ۱۹۹۳ در Financial Analysts Journal، نشریهٔ امروز CFA Institute، منتشر شد، نشان می‌دهد در شرایط معمول، سهمی از ریسک ارزی که برای کمینه‌کردن ریسک باید پوشش داده شود، با کاهش سهم دارایی خارجی در سبد بالا می‌رود. این نتیجه به نمونهٔ همان مقاله مربوط است و به هر بازاری قابل تعمیم نیست، اما پیامش روشن است: پوشش «همه یا هیچ» نیست. اگر پوشش را از طریق جفت‌ارزهای مرتبط انجام می‌دهید، همبستگی جفت‌ارزها همان ورودی ρ در این فرمول است.

مهم

این عددها آموزشی‌اند

مثال ایرلاین مثال درسی است و از دادهٔ بازار تاریخ‌دار نیامده است. همبستگی و انحراف معیار در دوره‌های مختلف تغییر می‌کنند و نسبتی که از دادهٔ گذشته به دست می‌آید، تضمینی برای عملکرد پوشش در آینده نیست.

هجینگ هزینه و محدودیت دارد و ریسک را کاملا حذف نمی‌کند

محدودیت پوشش از چند جا می‌آید و همه‌شان در اختیار شما نیستند. ریسک بیس (Basis Risk) یکی از مهم‌ترینشان است: خطر اینکه قیمت آتی و قیمت نقدی دارایی هم‌حرکت نباشند. بیس همان فاصلهٔ قیمت نقدی و قیمت آتی است و وقتی این فاصله جابه‌جا شود، سود موقعیت پوششی دیگر دقیقاً زیان موقعیت اصلی را جبران نمی‌کند. به همین دلیل پوشش در عمل به‌ندرت کامل می‌شود، به‌خصوص وقتی ابزار پوشش دارایی دیگری است، مثل نفت گرمایشی برای سوخت جت. محدودیت دوم سود از دست‌رفته است. اگر پوشش با آتی یا موقعیت معکوس امکان زیان را حذف کند، امکان سود را هم حذف می‌کند. هر چه این پوشش کامل‌تر باشد، سهم کمتری از حرکت مطلوب قیمت به شما می‌رسد. در پوشش با آپشن، بهای حفظ سود احتمالی همان پریمیوم است. محدودیت سوم هزینهٔ مستقیم است: کارمزد معاملات هر موقعیت پوششی، هزینهٔ نگهداری شبانه (سوآپ یا فاندینگ) برای موقعیتی که باز می‌ماند، وجه تضمین پای آتی و اگر از آپشن استفاده کنید، پریمیوم. این هزینه‌ها جدا از هزینه‌های واقعی ترید در موقعیت اصلی‌اند و روی هم جمع می‌شوند. بخشی از این ریسک‌ها قابل کنترل است و بخشی نه. انتخاب ابزار، نسبت پوشش، اندازهٔ قرارداد و پذیرش هزینه در اختیار شماست. جهت قیمت در اختیار هیچ‌کس نیست و پوشش فقط اثر آن را کوچک‌تر می‌کند؛ حرکت بیس و تغییر همبستگی هم در اختیار شما نیستند، ولی همان ریسک باقی‌مانده‌اند که خود پوشش را ناقص می‌کند.

هشدار

پوشش ناقص یعنی زیان ممکن

اگر با ابزاری پوشش بگیرید که کاملاً با دارایی شما هم‌حرکت نیست، ممکن است موقعیت اصلی و موقعیت پوششی هم‌زمان زیان بدهند. با ابزار اهرمی مثل قرارداد آتی، چنین وضعی می‌تواند به از دست رفتن بخشی از سرمایه، همهٔ آن یا حتی زیانی بیش از وجه واریزی شما برسد. حتی وقتی پوشش درست کار می‌کند، ممکن است برای پای زیان‌دهِ آتی، پیش از تحقق سود موقعیت اصلی، وجه تضمین بیشتری از شما بخواهند.

کدام برداشت‌های اشتباه از هجینگ رایج است؟

بسیاری از برداشت‌های اشتباه از یک تصویر ساده می‌آیند: موقعیت خرید و فروش هم‌زمان در فارکس. این تصویر بخشی از ماجراست، ولی وقتی به کل مفهوم تعمیم داده شود، چند خطا می‌سازد:

  • «هجینگ یعنی خرید و فروش هم‌زمان یک جفت‌ارز.» این فقط یکی از شکل‌های پوشش است؛ آتی، آپشن و دارایی همبسته هم ابزار پوشش‌اند.
  • «پوشش ریسک را صفر می‌کند.» ریسک بیس و همبستگی ناقص معمولاً بخشی از ریسک قیمتی را باقی می‌گذارند.
  • «پوشش رایگان است.» کارمزد، پریمیوم، هزینهٔ نگهداری شبانه و سود از دست‌رفته بهای هر پوشش‌اند.
  • «هر موقعیتی که ریسک را کم کند، از نظر قانون پوشش مجاز است.» تعریف حقوقی پوشش مجاز در مقررات CFTC آمریکا برای سقف موقعیت بسیار باریک‌تر از مفهوم عمومی آن است.

خطای آخر به تعریف نهاد ناظر برمی‌گردد. کمیسیون معاملات آتی کالای آمریکا (CFTC) در قاعدهٔ نهایی ۲۰۲۰ دربارهٔ سقف موقعیت سفته‌بازانه در قراردادهای آتی مرجع، برای پوشش مجاز (Bona Fide Hedging) تعریفی سه‌عنصری آورده است. عنصر اول آزمون «جانشین موقت» است: موقعیت باید جانشین معامله یا موقعیتی باشد که در زمانی دیگر گرفته می‌شود یا خواهد شد. در کالای فیزیکی، پوشش باید «همیشه، نه فقط معمولاً» به تولید، فروش یا مصرف کالای نقدی مرتبط باشد. این قاعده از ۱۵ مارس ۲۰۲۱ لازم‌الاجرا شد و کارکردش تعیین معافیت از سقف موقعیت است. پس وقتی معامله‌گر خرد از هجینگ حرف می‌زند، منظورش مفهوم عمومی کاهش ریسک است، نه این تعریف حقوقی. پیش از هر پوشش، ریسک مشخص، ابزار، نسبت پوشش و هزینه را روشن کنید؛ پوششی که این پرسش‌ها را بی‌پاسخ بگذارد، معمولاً فقط یک موقعیت پرهزینهٔ دیگر است.

یک تذکر لازم

هرچه اینجا می‌خوانید آموزشی است — نه سیگنالِ ترید، نه توصیهٔ خرید و فروش، نه وعدهٔ نتیجه. تصمیم آخر با خود شماست.

پرسش‌های پرتکرار

هجینگ در فارکس یعنی چه؟
در فارکس، هجینگ یعنی کم‌کردن اثر نوسان نرخ ارز با موقعیت مخالف روی همان جفت‌ارز، جفت‌ارزی همبسته یا قرارداد آتی ارز. اگر خرید و فروش هم‌زمان هم‌اندازه باشند، اثر حرکت قیمت تقریباً خنثی می‌شود و سود هم از بین می‌رود، ولی کارمزد، اسپرد و هزینهٔ نگهداری شبانه زیان می‌سازند. پژوهشی از سال ۱۹۹۳ در Financial Analysts Journal دربارهٔ سبدهای دارای دارایی خارجی نشان می‌دهد در شرایط معمول، سهم پوشش ارزی کمینه‌کنندهٔ ریسک به سهم دارایی خارجی بستگی دارد.
معامله پوششی یعنی چه؟
معامله پوششی موقعیتی است که برای جبران بخشی از زیان احتمالی موقعیت دیگری گرفته می‌شود. در بازار آتی شکل‌های رایجی دارد: دارندهٔ دارایی با فروش آتی خود را در برابر افت قیمت می‌پوشاند و خریدار آینده با خرید آتی در برابر گران‌شدن. هدف معامله پوششی کاهش ریسک است، نه کسب سود از جهت قیمت.
هزینهٔ هجینگ چقدر است؟
عدد ثابتی برای هزینهٔ هجینگ وجود ندارد، چون به ابزار، اندازهٔ پوشش و بازار بستگی دارد. هزینه چند جزء دارد: کارمزد هر موقعیت پوششی، هزینهٔ نگهداری شبانه (سوآپ در فارکس یا فاندینگ در قراردادهای دائمی کریپتو) برای موقعیتی که باز می‌ماند، پریمیوم اگر از آپشن استفاده کنید و بخشی از سود که پوشش کامل از شما می‌گیرد. ریسک بیس هم هزینهٔ پنهان است، چون ممکن است پوشش کمتر از انتظار جبران کند.
هجینگ با قرارداد آتی چطور کار می‌کند؟
شما در بازار آتی موقعیتی خلاف ریسک خود می‌گیرید: فروش آتی اگر از افت قیمت دارایی‌تان نگرانید و خرید آتی اگر از گران‌شدن خرید آینده. اندازهٔ قرارداد، در کنار نسبت پوشش و ریسک بیس، در دقت پوشش اثر دارد. برای نمونه، Micro E-mini S&P 500 در CME برابر ۵ دلار ضرب در شاخص است؛ در سطح فرضی ۲۷۵۰، که مثالی ساختاری است و نه قیمت بازار، ارزش اسمی هر قرارداد ۱۳٬۷۵۰ دلار می‌شود.

واژه‌های این مقاله

منابع

این مقاله با کمکِ ابزارهای هوش مصنوعی تهیه شده است. بازبین ثبت‌شده: بهنام مجیدی. سیاست تحریریه

دیدگاه خود را ارسال کن

ارسال دیدگاه

مطالب مرتبط

دیدگاه‌ها (۰)

هنوز دیدگاهی ثبت نشده؛ اولین نفر باش.

ارسال دیدگاه

دیدگاه‌ها پیش از انتشار بررسی می‌شوند. به پرسش‌های معاملاتی پاسخ نمی‌دهیم و سیگنال نمی‌دهیم.

دوره‌های آموزش تریدآکا

دورهٔ بعدی یادگیری‌ات را پیدا کن

دوره‌ها را ببین، سبک‌ها را مقایسه کن و آموزش مناسب خودت را انتخاب کن.

مشاهده همه دوره‌ها
ادامهٔ مسیر تو

قدم بعدی را انتخاب کن

مسیر یادگیریت را پیدا کن

راهنمای شروع، انتخاب سبک و ترتیب یادگیری دوره‌ها را متناسب با هدفت ببین.

دیدن مسیر یادگیری

سبک معامله‌گریت را بشناس

با تست Trader DNA، الگوی تصمیم‌گیری و سبک‌های نزدیک‌تر به خودت را بشناس.

شناخت DNA معاملاتی

مقایسهٔ پلن‌ها

پوشش دوره‌ها و شرایط اشتراک طلایی و الماس را کنار هم مقایسه کن.