تریدپدیادانشنامهٔ تریدآکا

انواع سفارش در ترید: مارکت، لیمیت، استاپ و پندینگ

اشتراک‌گذاری:

دو معامله‌گر در یک لحظه یک دارایی را می‌خواهند. اولی از کارگزار می‌خواهد فوری بخرد و دومی فقط در قیمتی که خودش تعیین کرده است. هر دو سفارش داده‌اند، ولی اولی اجرا را انتخاب کرده و دومی قیمت را. همهٔ سفارش‌ها روی همین دوراهی ساخته شده‌اند و این صفحه هر نوع را با سازوکار و ریسکش کنار هم می‌گذارد.

مسیر خواندن

این مقاله برای معامله‌گری است که می‌خواهد تفاوت سفارش‌ها را یک‌جا ببیند. پس از آن سراغ مقالهٔ همان نوعی برود که برایش مبهم مانده است.

در یک نگاه

  • مارکت اجرا را در اولویت می‌گذارد، نه قیمت را.
  • لیمیت قیمت را محدود می‌کند، ولی ممکن است اجرا نشود.
  • استاپ پس از فعال‌شدن به سفارش مارکت تبدیل می‌شود.
  • سفارش روزانه و GTC فقط مدت اعتبار سفارش را تعیین می‌کنند.
  • هیچ نوع سفارشی ریسک بازار را کاملاً حذف نمی‌کند.

انواع سفارش در ترید کدام‌اند؟

انواع سفارش در ترید چهار نوع اصلی دارند: مارکت معمولاً در قیمت جاری یا نزدیک به آن اجرا می‌شود، لیمیت قیمت را مشخص می‌کند ولی اجرا را تضمین نمی‌کند، استاپ با رسیدن قیمت به یک سطح فعال می‌شود و استاپ‌لیمیت این فعال‌سازی را به یک سفارش لیمیت وصل می‌کند.

سفارش دستوری است که شما به کارگزار (Broker) می‌دهید تا به نام شما دارایی‌ای را بخرد یا بفروشد، همراه با شرط‌هایی دربارهٔ قیمت و زمان. نوع سفارش همین شرط‌ها را مشخص می‌کند. بسته به نوع سفارش، کارگزار یا فوری اقدام می‌کند، یا صبر می‌کند تا قیمت به عدد شما برسد، یا منتظر می‌ماند تا بازار به سطح معینی برسد.

قیاس ساده‌اش خرید از میوه‌فروشی است. می‌توانید هر قیمتی را که فروشنده همان لحظه گفت بپردازید و جنس را ببرید. می‌توانید هم بگویید فقط اگر قیمت به عدد شما رسید، جنس را برایتان کنار بگذارد. اولی به سفارش مارکت شبیه است و دومی به سفارش لیمیت؛ استاپ و استاپ‌لیمیت نسخهٔ شرطی همین دو هستند.

تعریف‌های پایهٔ این صفحه همان است که FINRA، نهاد ناظر بر کارگزاران آمریکا، در راهنمای سرمایه‌گذاران بازار سهام می‌دهد. پلتفرم‌های فارکس و کریپتو همین منطق را با نام‌ها و جزئیات اجرایی خودشان به کار می‌برند. نقشهٔ این صفحه چنین است:

  • سفارش مارکت (Market Order): خرید یا فروش فوری، معمولاً در قیمت جاری بازار یا نزدیک به آن.
  • سفارش لیمیت (Limit Order): خرید یا فروش فقط در قیمت تعیین‌شده یا بهتر از آن.
  • سفارش استاپ (Stop Order): سفارشی که با رسیدن قیمت به یک سطح بیدار می‌شود و بعد مثل مارکت اجرا می‌شود.
  • سفارش استاپ‌لیمیت (Stop-Limit Order): سفارشی که با رسیدن قیمت به سطح استاپ، یک سفارش لیمیت می‌سازد.
  • سفارش‌های پندینگ (Pending Orders): نامی که پلتفرم‌های فارکس به لیمیت‌ها و استاپ‌های منتظر می‌دهند.
  • مدت اعتبار و سفارش‌های پیشرفته: قیدهایی مثل روزانه و GTC، و ابزارهایی مثل تریلینگ استاپ که روی همین انواع سوار می‌شوند.
  • چارچوب انتخاب، ریسک‌های باقی‌مانده و خطاهای رایج: آنچه پیش از زدن دکمهٔ ارسال سفارش به کارتان می‌آید.

تضمین قیمت یا تضمین اجرا: محور اصلی تفاوت سفارش‌ها

هر سفارش یکی از دو چیز را در اولویت می‌گذارد: اینکه معامله انجام شود، یا اینکه در قیمت مشخصی انجام شود. در چهار نوع اصلی، هیچ‌کدام هر دو را با هم نمی‌دهد. اگر این محور را بشناسید، هر نام تازه‌ای را که در پلتفرم می‌بینید با یک پرسش سر جایش می‌نشانید: این سفارش قیمت را محدود می‌کند یا اجرا را در اولویت می‌گذارد؟

یک سر محور سفارش مارکت است. این سفارش منتظر هیچ قیمتی نمی‌ماند، پس انجام‌شدنش در اولویت است، ولی قیمت نهایی‌اش از پیش معلوم نیست. سر دیگر سفارش لیمیت است. قیمت بدتر از عدد شما را نمی‌پذیرد، ولی بهای این سخت‌گیری آن است که شاید هرگز اجرا نشود.

استاپ و استاپ‌لیمیت میان این دو سر می‌نشینند، چون یک مرحلهٔ انتظار دارند. به سطحی که سفارش تا رسیدن قیمت به آن غیرفعال می‌ماند ماشه (Trigger) می‌گویند. تا ماشه نچکد، هیچ‌کدام وارد بازار نمی‌شوند. وقتی چکید، استاپ به سمت اجرا می‌رود و به سفارش مارکت تبدیل می‌شود؛ استاپ‌لیمیت به سمت قیمت می‌رود و یک سفارش لیمیت می‌سازد.

قیاس روزمره‌اش رفت‌وآمد شهری است. تاکسی متری رساندن شما به مقصد را در اولویت می‌گذارد، اما کرایه به ترافیک مسیر بستگی دارد. اگر بگویید فقط با کرایهٔ مشخصی سوار می‌شوید، کرایه معلوم است، ولی شاید هیچ راننده‌ای قبول نکند و سر جایتان بمانید.

چهار نوع اصلی سفارش روی محور اولویت اجرا تا اولویت قیمت؛ استاپ و استاپ‌لیمیت تا رسیدن قیمت به ماشه غیرفعال‌اند و مدت اعتبار روی سفارش‌های منتظر سوار می‌شود.

انواع سفارش روی محور اولویت اجرا تا اولویت قیمت انواع سفارش روی محور اجرا و قیمت منتظر ماشه: فعال با رسیدن قیمت به سطح مارکت اجرای فوری استاپ ماشه ← مارکت استاپ‌لیمیت ماشه ← لیمیت لیمیت قیمت تعیین‌شده یا بهتر اولویت اجرا ریسک: قیمت اجرا اولویت قیمت ریسک: اجرا نشدن مدت اعتبار: روزانه یا GTC قیدی که روی هر سفارش منتظر سوار می‌شود، نه نوع تازه

مدت اعتبار سفارش، مثل روزانه یا GTC، روی این محور جا ندارد. این قید فقط می‌گوید سفارش منتظر تا کی زنده بماند و می‌تواند همراه هرکدام از سفارش‌های منتظر بیاید.

سفارش مارکت چگونه اجرا می‌شود؟

سفارش مارکت به کارگزار می‌گوید بدون شرط قیمت و هرچه زودتر معامله را انجام دهد. به گفتهٔ FINRA، چنین سفارشی معمولاً در قیمت‌های جاری خرید و فروش بازار یا نزدیک به آن‌ها اجرا می‌شود.

این دو قیمت دو طرف بازارند. قیمت خرید (Bid) بالاترین قیمتی است که خریداران در آن لحظه پیشنهاد می‌دهند و قیمت فروش (Ask) پایین‌ترین قیمتی است که فروشندگان می‌پذیرند. وقتی با سفارش مارکت می‌خرید، طرف حساب شما قیمت فروش است و وقتی می‌فروشید، قیمت خرید. مفهوم بید و اسک و فاصلهٔ میان این دو قیمت، یعنی اسپرد، هرکدام صفحهٔ جداگانه دارند.

ریسک اصلی سفارش مارکت در قیمت است. قیمتی که روی صفحه می‌بینید عکسی از یک لحظه است. تا سفارش شما به بازار برسد، ممکن است آن قیمت دیگر در دسترس نباشد. FINRA هشدار می‌دهد که شاید قیمتی را که دیده‌اید یا اول به شما اعلام شده نگیرید، به‌ویژه در بازارهایی که تند حرکت می‌کنند. به فاصلهٔ قیمت اجرا با قیمت مورد انتظار لغزش قیمت یا اسلیپیج (Slippage) می‌گویند.

فرض کنید در لحظهٔ انتشار یک خبر مهم اقتصادی، دکمهٔ خرید مارکت را می‌زنید. قیمت‌ها در چنین لحظه‌ای پشت سر هم عوض می‌شوند. پس عددی که پیش از کلیک دیدید، با عددی که در گزارش معامله ثبت می‌شود، ممکن است یکی نباشد. سفارش معمولاً انجام می‌شود، اما در قیمتی که بازار در لحظهٔ رسیدن سفارش داده است.

مثل همان تاکسی متری، زمان حرکت با شماست و کرایه را مسیر بازار تعیین می‌کند. خلاصهٔ رفتار مارکت همین است: شما زمان را انتخاب می‌کنید و بازار قیمت را. جزئیات بیشتر این نوع در مقالهٔ سفارش مارکت آمده است.

سفارش لیمیت چه چیزی را تضمین می‌کند؟

سفارش لیمیت قیمت را تضمین می‌کند، نه اجرا را. به تعریف FINRA، لیمیت دستور خرید یا فروش در قیمتی مشخص یا بهتر از آن است. به این قیمت مشخص قیمت لیمیت (Limit Price) می‌گویند.

«بهتر» برای خریدار و فروشنده دو معنای مخالف دارد. اگر می‌خرید، قیمت بهتر یعنی همان قیمت لیمیت یا پایین‌تر. اگر می‌فروشید، یعنی همان قیمت لیمیت یا بالاتر. پس لیمیت خرید هرگز گران‌تر از عدد شما پر نمی‌شود و لیمیت فروش هرگز ارزان‌تر از آن.

قیاس روزمره‌اش سفارش‌دادن به مغازه‌دار است. به او می‌گویید اگر این جنس به فلان قیمت یا کمتر رسید، برایم بخر. قیمت پرداختی شما سقف دارد، اما اگر قیمت هیچ‌وقت به آن عدد نرسد، دست خالی می‌مانید. سفارش‌های لیمیتی که هنوز پر نشده‌اند هم مثل صف نانوایی منتظر می‌مانند؛ ایستادن در صف به معنای رسیدن نوبت نیست.

FINRA همین را ریسک اصلی لیمیت می‌داند: ممکن است سفارش شما اصلاً اجرا نشود. بازار می‌تواند بی‌آنکه به قیمت لیمیت شما برسد راهش را برود و معامله‌ای که منتظرش بودید انجام نشود. جزئیات کارمزد و دیگر هزینه‌ها در صفحهٔ هزینه‌های معامله آمده است.

پس لیمیت به شما کنترل قیمت می‌دهد و در عوض، قطعیت اجرا را می‌گیرد. اگر سفارش پر نشود، از بابت قیمت چیزی از دست نداده‌اید، ولی موقعیتی هم که می‌خواستید باز یا بسته کنید، باز یا بسته نشده است. مقالهٔ سفارش لیمیت این نوع را جداگانه باز می‌کند.

تفاوت مارکت و لیمیت چیست؟

تفاوت این دو در چیزی است که هرکدام در اولویت می‌گذارد. مارکت اجرا را در اولویت می‌گذارد و قیمت را باز می‌گذارد؛ لیمیت قول قیمت می‌دهد و اجرا را باز می‌گذارد. هر تفاوت دیگری از همین یک نکته بیرون می‌آید.

یک سفارش خرید را در دو نسخه تصور کنید. در بازار آرام، نسخهٔ مارکت نزدیک همان قیمت فروشی پر می‌شود که روی صفحه است. نسخهٔ لیمیت هم تا وقتی قیمت به عدد شما برسد منتظر می‌ماند. در بازار پرشتاب ماجرا عوض می‌شود. نسخهٔ مارکت معمولاً انجام می‌شود، ولی ممکن است در قیمتی دورتر از آنچه دیده بودید. نسخهٔ لیمیت قیمت شما را حفظ می‌کند، ولی اگر بازار از آن دور شود، بی‌اجرا می‌ماند.

پس پرسش درست «کدام بهتر است» نیست. پرسش درست این است که در این معامله، از دست دادن کدام را راحت‌تر می‌پذیرید: بخشی از قیمت دلخواه یا خود معامله را. جدول زیر همین مبادله را کنار هم می‌گذارد.

مقایسهٔ سفارش مارکت و لیمیت بر محور اولویت اجرا و تضمین قیمت

معیارسفارش مارکتسفارش لیمیت
اولویتاجراقیمت
قیمت اجرامعمولاً قیمت جاری خرید و فروش یا نزدیک به آنقیمت لیمیت یا بهتر از آن
ریسک اصلیفاصلهٔ قیمت اجرا با قیمت دیده‌شدهاجرا نشدن سفارش
در بازار پرشتابفاصلهٔ قیمت ممکن است بزرگ‌تر شودقیمت ممکن است بی‌آنکه به سطح شما برسد دور شود

یک نکتهٔ ظریف هم هست. لیمیت خریدی که قیمتش بالاتر از قیمت فروش جاری باشد، منتظر نمی‌ماند، چون قیمت جاری خودش «همان یا بهتر» از عدد شماست. چنین سفارشی تقریباً مثل مارکت فوری پر می‌شود، با این فرق که سقف قیمت را هنوز نگه می‌دارد و بدتر از عدد شما اجرا نمی‌شود.

سفارش استاپ پس از فعال‌شدن چه می‌شود؟

تصور رایج این است که استاپ یعنی خروج دقیق در همان قیمتی که نوشته‌اید. سازوکار واقعی دو مرحله دارد و همین دو مرحله بسیاری از غافلگیری‌ها را توضیح می‌دهد.

در مرحلهٔ اول، سفارش استاپ منتظر است و هنوز سفارش اجرایی نیست. در مرحلهٔ دوم، به گفتهٔ FINRA، وقتی قیمت به سطح مشخص‌شده برسد، سفارش خودکار به سفارش مارکت تبدیل می‌شود و در اولین فرصت با قیمت جاری بازار اجرا می‌شود. از این لحظه، استاپ رفتار مارکت را به ارث می‌برد: اجرا در اولویت است و قیمت باز.

قیاس روزمره‌اش زنگ هشداری است که وقتی به صدا درآمد، خودکار تاکسی خبر می‌کند. زنگ تعیین می‌کند کِی راه بیفتید، اما کرایه را ترافیک همان ساعت تعیین می‌کند. قیمت نوشته‌شده روی استاپ هم نقطهٔ فعال‌شدن است، نه قیمت تضمین‌شدهٔ اجرا.

استاپ دو کاربرد دارد. برای بستن موقعیتی که در زیان است، به آن حد ضرر (Stop Loss) می‌گویند. اگر موقعیت خرید دارید، سطح استاپ فروش زیر قیمت جاری قرار می‌گیرد و با پایین آمدن قیمت فعال می‌شود. برای ورود هم می‌شود از استاپ استفاده کرد، مثل استاپ خرید بالای قیمت جاری که فقط با بالا رفتن قیمت فعال می‌شود. بستن موقعیت در سود نام و سازوکار خودش را دارد که در صفحهٔ حد سود آمده است.

استاپ مسئولیت تصمیم را از دوش شما برنمی‌دارد؛ فقط زمان واکنش را خودکار می‌کند. مقالهٔ سفارش استاپ جزئیات این نوع را جدا آورده است. حالا که دو مرحله روشن شد، پرسش اصلی این است که چرا مرحلهٔ دوم گاهی دور از سطح استاپ تمام می‌شود.

چرا سفارش استاپ دور از قیمت استاپ اجرا می‌شود؟

چون پس از فعال‌شدن، استاپ در نخستین قیمتی پر می‌شود که بازار در دسترس می‌گذارد و این قیمت لزوماً همان سطح استاپ نیست. وقتی بازار آرام و پرمعامله است، این فاصله ممکن است ناچیز باشد. وقتی بازار تند حرکت می‌کند یا خریدار و فروشندهٔ کمی حاضرند، فاصله می‌تواند بزرگ شود.

دو وضعیت این فاصله را بیشتر می‌کند. اولی بازار پرشتاب است: قیمت در یک جهش از چند سطح می‌گذرد و در سطح استاپ شما معامله‌ای انجام نمی‌شود. دومی شکاف قیمتی یا گپ (Gap) است: بازار پس از تعطیلی، مثلاً بعد از آخر هفته، در قیمتی باز می‌شود که با آخرین قیمت پیش از تعطیلی فاصله دارد. قیمت‌های میان این دو معامله نشده‌اند، پس استاپی که وسط این فاصله بوده، در قیمت بازگشایی یا نزدیک آن فعال و پر می‌شود.

قیاسش مغازه‌ای است که شب برچسب قیمت را عوض کرده است. اگر به فروشنده سپرده باشید که با رسیدن قیمت به فلان عدد جنس شما را بفروشد، صبح که در مغازه باز شود، او با قیمت تازهٔ صبح می‌فروشد، نه با عددی که شما گفته بودید.

نهاد ناظر مالی آلمان، BaFin، در گزارش سالانهٔ ۲۰۱۶ و در بحث قراردادهای مابه‌التفاوت (CFD) به همین سازوکار اشاره کرد. به گفتهٔ این نهاد، سفارش حد ضرر راه مطمئنی برای محافظت سرمایه‌گذار در برابر زیان‌های بزرگ نیست. دلیلش این است که سفارش معمولاً در قیمت بعدیِ در دسترس اجرا می‌شود و این قیمت ممکن است فاصلهٔ زیادی با قیمت موردنظر داشته باشد.

این موضع دربارهٔ CFD و مشتریان خرد است و نباید بی‌قید به هر بازاری تعمیم داده شود. اما سازوکار پشت آن در هر بازاری دیده می‌شود که استاپ پس از فعال‌شدن به مارکت تبدیل شود. اینکه سفارش شما کجا و با چه طرفی پر می‌شود، به مدل‌های اجرای سفارش بروکر هم بستگی دارد. مسیر کلی یک سفارش تا پرشدن هم در مقالهٔ اجرای سفارش آمده است.

هشدار

فاصلهٔ تا استاپ برآورد زیان است، نه سقف آن

مقداری که از قیمت ورود تا سطح استاپ حساب می‌کنید، زیان برنامه‌ریزی‌شدهٔ شما در شرایط عادی بازار است. در گپ یا بازار پرشتاب، زیان واقعی می‌تواند از این برآورد بزرگ‌تر شود.

استاپ‌لیمیت چه فرقی با استاپ مارکت دارد؟

استاپ‌لیمیت همان ماشهٔ استاپ را دارد، ولی پس از فعال‌شدن به جای سفارش مارکت، یک سفارش لیمیت می‌سازد. به تعبیر FINRA، استاپ در این سفارش برای فعال‌کردن یک سفارش لیمیت طراحی شده است. به استاپ معمولی، برای جدا کردنش از این نوع، استاپ مارکت (Stop-Market) هم می‌گویند.

در استاپ‌لیمیت دو عدد تعیین می‌کنید. اولی قیمت استاپ است، یعنی سطحی که ماشه را می‌چکاند. دومی قیمت لیمیت است، یعنی بدترین قیمتی که حاضرید پس از فعال‌شدن بپذیرید. استاپ مارکت فقط عدد اول را دارد و پس از فعال‌شدن، قیمتی را که بازار بدهد می‌پذیرد.

مبادله همان مبادلهٔ همیشگی است. استاپ مارکت پس از فعال‌شدن در اولین فرصت اجرا می‌شود، اما قیمتش باز است. استاپ‌لیمیت قیمت را مهار می‌کند، اما ریسک لیمیت را به ارث می‌برد و ممکن است اصلاً اجرا نشود.

فرض کنید برای بیرون‌آمدن از یک موقعیت خرید، استاپ‌لیمیت فروش گذاشته‌اید و بازار با شکاف، پایین‌تر از هر دو عدد شما باز می‌شود. ماشه فعال می‌شود، اما لیمیت فروشی که ساخته شده فقط در قیمت لیمیت یا بالاتر می‌فروشد. قیمت بازار پایین‌تر از آن است، پس سفارش پر نمی‌شود و موقعیت شما باز می‌ماند. در این مدت، قیمت ممکن است دورتر هم برود. در همان وضعیت، استاپ مارکت شما را از موقعیت بیرون می‌برد، ولی در قیمتی پایین‌تر از سطح استاپ.

قیاس روزمره‌اش زنگ هشداری است که به جای خبر کردن تاکسی با هر کرایه‌ای، فقط درخواستی با سقف کرایه ثبت می‌کند. اگر هیچ راننده‌ای آن کرایه را نپذیرد، زنگ زده است ولی شما هنوز سر جایتان هستید.

نتیجه روشن است: استاپ‌لیمیت ابزار خروج تضمین‌شده نیست، ابزار خروج با شرط قیمت است. انتخاب میان این دو یعنی انتخاب میان ریسک قیمت بد و ریسک ماندن در موقعیت.

سفارش‌های پندینگ در پلتفرم‌های فارکس کدام‌اند؟

در پلتفرم‌هایی مثل متاتریدر، سفارش‌هایی که منتظر رسیدن قیمت می‌مانند سفارش پندینگ (Pending Order) یا سفارش معلق نام دارند. چهار نام پایهٔ آن‌ها ترکیب یک جهت با یک منطق است: جهت خرید یا فروش، و منطق لیمیت یا استاپ. اگر این دو جزء را بشناسید، نام سفارش خودش رفتارش را لو می‌دهد.

منطق لیمیت «همان قیمت یا بهتر» است. پس خرید لیمیت (Buy Limit) زیر قیمت جاری گذاشته می‌شود، چون برای خریدار قیمت پایین‌تر بهتر است. فروش لیمیت (Sell Limit) بالای قیمت جاری قرار می‌گیرد. لیمیت خریدی بالاتر از قیمت جاری دلیلی برای انتظار ندارد، چون قیمت جاری خودش از عدد شما بهتر است.

منطق استاپ «فعال‌شدن با رسیدن قیمت به سطح» است. خرید استاپ (Buy Stop) بالای قیمت جاری می‌نشیند و وقتی قیمت بالا برود و به آن برسد، به سفارش خرید مارکت تبدیل می‌شود. فروش استاپ (Sell Stop) زیر قیمت جاری می‌نشیند و با پایین آمدن قیمت فعال می‌شود.

تطبیق چهار سفارش پندینگ پایه با منطق لیمیت و استاپ

نام در پلتفرمجهت و منطقجای سطح نسبت به قیمت جاریپس از رسیدن قیمت
Buy Limitخرید، لیمیتپایین‌ترخرید در سطح تعیین‌شده یا پایین‌تر
Sell Limitفروش، لیمیتبالاترفروش در سطح تعیین‌شده یا بالاتر
Buy Stopخرید، استاپبالاترتبدیل به خرید مارکت
Sell Stopفروش، استاپپایین‌ترتبدیل به فروش مارکت

تفاوت نام‌گذاری می‌تواند گیج‌کننده باشد. در راهنماهای بازار سهام آمریکا، واژهٔ استاپ بیشتر با خروج و محدودکردن زیان همراه است. در پلتفرم‌های فارکس، Buy Stop و Sell Stop نام سفارش‌های منتظر برای ورودند و حد ضرر و حد سود معمولاً به‌صورت دو فیلد جدا کنار سفارش یا موقعیت تعریف می‌شوند. منطق زیرین یکی است و فقط برچسب‌ها فرق دارند.

جزئیات اجرایی هم ممکن است از پلتفرمی به پلتفرم دیگر فرق کند، مثل اینکه ماشهٔ هر سفارش با قیمت خرید سنجیده شود یا با قیمت فروش. پیش از کار با هر پلتفرم، مشخصات سفارش‌های همان پلتفرم را بخوانید. تفاوت نسخه‌ها در صفحهٔ مقایسهٔ دو نسخهٔ متاتریدر آمده است.

مدت اعتبار و سفارش‌های پیشرفته چه فرقی دارند؟

مدت اعتبار نوع تازه‌ای از سفارش نیست؛ قیدی است که می‌گوید سفارش منتظر تا کی زنده بماند. سفارش‌های پیشرفته، در مقابل، شرط تازه‌ای به خود اجرا اضافه می‌کنند. اولی به پرسش «تا کی؟» جواب می‌دهد و دومی به پرسش «با چه شرطی؟». مرز این دو همیشه روشن نیست: نام IOC و FOK، که در ادامه می‌آیند، خودش هم به زمان اشاره دارد و هم به پرشدن.

سفارش روزانه و GTC

دو قید رایج زمان، روزانه و GTC هستند. به گفتهٔ FINRA، سفارش روزانه (Day Order) اگر تا پایان روز معاملاتی اجرا نشود، منقضی می‌شود. سفارش GTC، کوتاه‌شدهٔ Good-Til-Canceled به معنای «معتبر تا لغو»، تا وقتی کارگزار اجرایش کند یا خود مشتری لغوش کند فعال می‌ماند.

قیاس روزمره‌اش آگهی روی شیشهٔ مغازه است. آگهی روزانه آخر شب برداشته می‌شود، اما آگهی GTC تا وقتی معامله انجام شود یا خودتان برش دارید سر جایش می‌ماند.

در بازارهای شبانه‌روزی مثل فارکس و کریپتو، «پایان روز معاملاتی» را باید در مشخصات همان پلتفرم و کارگزار دید، چون بازار در شب بسته نمی‌شود.

نکته

فهرست سفارش‌های منتظر را مرور کنید

سفارش GTC فراموش‌شده هنوز سفارشی زنده است. مرور دوره‌ای فهرست سفارش‌های پندینگ و لغو آن‌هایی که دلیلشان از بین رفته، جلوی اجرای ناخواسته را می‌گیرد.

تریلینگ استاپ و دیگر سفارش‌های پیشرفته

تریلینگ استاپ (Trailing Stop) استاپی است که سطحش ثابت نمی‌ماند و پشت سر قیمت حرکت می‌کند. به بیان FINRA، در این سفارش به کارگزار می‌گویید اگر قیمت دارایی به اندازهٔ درصد یا مبلغ مشخصی افت کرد، بفروشد. وقتی قیمت بالا می‌رود، سطح فروش هم همراهش بالا می‌آید. وقتی قیمت پایین می‌آید، سطح سر جایش می‌ماند تا افت به اندازهٔ تعیین‌شده برسد.

تریلینگ استاپ در نوع معمولش، مثل استاپ مارکت، پس از فعال‌شدن رفتار مارکت را دارد. پس ریسک فاصلهٔ قیمت اجرا با سطح استاپ، که در بخش اجرای استاپ آمد، اینجا هم برقرار است.

در پنجرهٔ سفارش بعضی پلتفرم‌ها نام‌های دیگری هم می‌بینید: OCO (One-Cancels-the-Other) به معنای لفظی «یکی دیگری را لغو می‌کند»، IOC (Immediate-or-Cancel) به معنای «فوری یا لغو» و FOK (Fill-or-Kill) به معنای «پر شو یا حذف شو». معنای لفظی هر نام سرنخ اولیه است، اما قاعدهٔ دقیق اجرای هرکدام را مشخصات همان پلتفرم و کارگزار تعیین می‌کند. پیش از استفاده، تعریف همان پلتفرم را بخوانید. برای اولی، مقالهٔ سفارش OCO را هم ببینید.

نهادهای ناظر درباره استاپ و اهرم در CFD چه گفته‌اند؟

دو نهاد اروپایی دربارهٔ حد ضرر و ریسک حساب در قراردادهای مابه‌التفاوت موضع روشن و تاریخ‌داری گرفته‌اند. CFD قراردادی است که سود و زیانش از تغییر قیمت یک دارایی می‌آید، بی‌آنکه خود دارایی را بخرید. این قراردادها معمولاً با اهرم مالی معامله می‌شوند، یعنی با سپردن بخشی از ارزش موقعیت، موقعیتی بزرگ‌تر از سرمایهٔ خودتان باز می‌کنید. سازوکار اهرم را مقالهٔ خودش باز می‌کند.

مشتری خرد (Retail Client) دسته‌ای از مشتریان است که بیشترین حفاظت مقرراتی را می‌گیرد و معامله‌گر انفرادی معمولاً در همین دسته است. موضع‌ها و داده‌های زیر به همین دسته مربوط‌اند. بیشترشان از اقدام ESMA (نهاد ناظر اوراق بهادار و بازارهای اتحادیهٔ اروپا) می‌آیند:

  • BaFin، گزارش سالانهٔ ۲۰۱۶: حد ضرر را در CFD راه مطمئنی برای جلوگیری از زیان بزرگ ندانست (سازوکارش در بخش اجرای استاپ آمده است).
  • ESMA، تصمیم ۲۳ مارس ۲۰۱۸: سقف اهرم برای باز کردن موقعیت CFD مشتری خرد از ۳۰:۱ تا ۲:۱، بسته به نوسان دارایی پایه.
  • ESMA، همان اقدام: حفاظت از موجودی منفی به‌ازای هر حساب، تا زیان مشتری خرد سقف کلی تضمین‌شده داشته باشد.
  • ESMA، همان اقدام: یکسان‌کردن سطح بستن اجباری موقعیت‌ها در ۵۰٪ حداقل مارجین موردنیاز.
  • ESMA، بیانیهٔ ۲۰۱۸، به نقل از تحلیل نهادهای ناظر ملی (NCA) در اتحادیه: ۷۴ تا ۸۹ درصد حساب‌های خرد معمولاً در این سرمایه‌گذاری‌ها زیان می‌کردند.
  • [S4]

اهرم ۳۰:۱ یعنی با هر یک واحد سرمایه می‌توانید موقعیتی تا ۳۰ برابر آن باز کنید؛ اهرم ۲:۱ یعنی فقط تا دو برابر. هرچه اهرم بیشتر باشد، حرکت کوچک‌تری از قیمت کافی است تا بخش بزرگ‌تری از سرمایه از بین برود. سازوکار این ریسک در خطرات اهرم و مارجین کال توضیح داده شده است. [S4]

پیوند این داده‌ها با انواع سفارش روشن است. وقتی یک سفارش استاپ سقف زیان را تضمین نمی‌کند، حفاظت موجودی منفی و بستن اجباری، در اقدام ESMA برای CFD مشتری خرد در اتحادیهٔ اروپا، در سطح کل حساب عمل می‌کنند، نه در سطح یک سفارش.

قید حوزه مهم است: این‌ها اقدام موقت ESMA در ۲۰۱۸ بودند، فقط برای CFD مشتری خرد و فقط در اتحادیهٔ اروپا. کارگزاری که بیرون از این حوزه کار می‌کند لزوماً همین قاعده‌ها را ندارد و قاعدهٔ جاری هر حوزه را باید در مقررات همان حوزه دید. صفحهٔ نظارت بر بروکرها این تفاوت‌ها را باز می‌کند.

کدام نوع سفارش را در چه وضعیتی انتخاب کنیم؟

انتخاب با یک پرسش شروع می‌شود: در این معامله، انجام‌شدن برای شما مهم‌تر است یا قیمت؟ این پرسش نمی‌گوید کِی وارد شوید یا کجا بیرون بیایید؛ فقط کمک می‌کند تصمیمی را که گرفته‌اید با ابزار مناسب اجرا کنید. انواع سفارش در ترید ابزار اجرای تصمیم‌اند، نه خود تصمیم.

چارچوب انتخاب نوع سفارش بر پایهٔ اولویت اجرا یا قیمت

اگر اولویت شما این استمنطق سازگاربهایی که می‌پذیرید
انجام‌شدن فوری معاملهمارکتقیمت اجرا ممکن است با قیمت دیده‌شده فرق کند
معامله نه بدتر از یک قیمت مشخصلیمیتممکن است سفارش اجرا نشود
واکنش خودکار وقتی قیمت به سطحی رسیداستاپپس از فعال‌شدن قیمتش باز است
واکنش خودکار با سقف قیمتاستاپ‌لیمیتممکن است پس از فعال‌شدن هم پر نشود
تعیین اینکه سفارش منتظر تا کی زنده بماندروزانه یا GTCسفارش روزانه ممکن است پیش از اجرا منقضی شود

فرض کنید می‌خواهید موقعیتی را پیش از تعطیلی آخر هفته ببندید و برایتان مهم است که موقعیت باز به هفتهٔ بعد نرسد. پرسش محوری اینجا اجراست، پس منطق مارکت با این اولویت جور است و بهایش پذیرفتن قیمتی است که بازار در لحظهٔ اجرا می‌دهد. حالا فرض کنید حاضر نیستید یک دارایی را زیر قیمت مشخصی بفروشید. این بار پرسش محوری قیمت است و منطق لیمیت با اولویت شما جور است؛ بهایش این است که شاید موقعیت باز بماند.

دو عامل دیگر هم وزن این انتخاب را عوض می‌کنند. اولی نقدینگی است، یعنی اینکه چقدر راحت می‌شود در آن بازار خرید و فروش کرد. در بازار کم‌معامله، فاصلهٔ قیمت اجرای مارکت با قیمت دیده‌شده می‌تواند بیشتر شود. دومی حضور شما پای صفحه است. اگر بازار را لحظه‌به‌لحظه دنبال نمی‌کنید، سفارش‌های منتظر به جای شما واکنش نشان می‌دهند، ولی فقط همان واکنشی که از قبل تعریف کرده‌اید. مفهوم نقدینگی در بازار صفحهٔ جداگانه دارد.

پیش از انتخاب نوع سفارش، اندازهٔ موقعیت و مقدار ریسکی که می‌پذیرید باید روشن باشد. صفحه‌های ریسک هر معامله و مبانی برنامهٔ معاملاتی همین بخش را توضیح می‌دهند.

چه ریسک‌هایی با انتخاب نوع سفارش از بین نمی‌رود؟

نوع سفارش شکل ریسک را عوض می‌کند، نه وجودش را. به گفتهٔ FINRA، هر نوع سفارشی که انتخاب کنید، نمی‌توانید ریسک بازار و سرمایه‌گذاری را کاملاً حذف کنید. هر نوع فقط تعیین می‌کند کدام ریسک را نگه می‌دارید: ریسک قیمت یا ریسک اجرا نشدن.

ریسک دیگری هم هست که به قیمت ربطی ندارد. FINRA یادآوری می‌کند سفارش‌هایی که ماشهٔ خودکار دارند ممکن است پیامد مالیاتی ناخواسته داشته باشند، چون زمان فروش را حرکت بازار تعیین می‌کند، نه انتخاب لحظه‌ای شما. این هشدار در راهنمای سهام آمریکا آمده است و قاعدهٔ مالیات هر کشور جداست.

هشدار

نوع سفارش جای مدیریت ریسک را نمی‌گیرد

در معامله با اهرم ممکن است بخشی از سرمایه یا همهٔ آن را از دست بدهید، حتی اگر برای هر موقعیت سفارش استاپ گذاشته باشید. اگر حساب شما حفاظت از موجودی منفی نداشته باشد، زیان می‌تواند از موجودی حساب هم بیشتر شود. اندازهٔ موقعیت و میزان اهرم تعیین می‌کنند یک حرکت تند چه اثری بر حساب شما می‌گذارد.

چارچوب کامل‌تر اندازهٔ موقعیت، حد ضرر و تنوع در صفحهٔ مدیریت ریسک آمده است.

خطاهای رایج هنگام ثبت سفارش کدام‌اند؟

بیشتر این خطاها ساختاری‌اند، یعنی از نشناختن سازوکار سفارش می‌آیند، نه از بدشانسی. اغلبشان با یک مرور کوتاه پیش از ارسال دیده می‌شوند:

  • یکی‌گرفتن تضمین قیمت با تضمین اجرا: انتظار قیمت دقیق از مارکت، یا انتظار اجرای حتمی از لیمیت.
  • فرض اجرای استاپ دقیقاً در سطح استاپ، به‌ویژه پیش از تعطیلی بازار یا انتشار خبر مهم.
  • جابه‌جاگذاشتن خرید لیمیت و خرید استاپ: سطح پایین‌تر از قیمت جاری منطق لیمیت دارد و سطح بالاتر منطق استاپ.
  • گذاشتن استاپ‌لیمیت برای خروج، بدون در نظر گرفتن اینکه شاید پس از فعال‌شدن پر نشود.
  • فراموش‌کردن سفارش GTC که تا اجرا یا لغو زنده می‌ماند.
  • انتخاب جهت یا حجم اشتباه در پنجرهٔ سفارش، که هیچ نوع سفارشی جبرانش نمی‌کند.

اگر سفارشی در متاتریدر رد شد یا پیغام خطا داد، صفحهٔ خطاهای رایج متاتریدر معنای پیغام‌ها را توضیح می‌دهد. تمرین هر نوع سفارش در حساب دمو هم این خطاها را بدون پول واقعی نشان می‌دهد. با این حال، اجرای سفارش در حساب دمو ممکن است لغزش و شکاف قیمتی حساب واقعی را کامل نشان ندهد.

هر نوع سفارش را کجا عمیق‌تر بخوانید؟

این صفحه نقشهٔ کلی است و بخش‌هایش در صفحه‌های جداگانه عمیق‌تر شده‌اند. هر نوع اصلی مقالهٔ خودش را دارد: سفارش مارکت، سفارش لیمیت و سفارش استاپ؛ سفارش OCO هم صفحهٔ خودش را دارد و اجرای سفارش مسیر کلی پرشدن سفارش را توضیح می‌دهد. برای سمت خروج، حد ضرر جای گذاشتن استاپ و خطاهای رایجش را می‌گوید و حد سود سمت مقابل را پوشش می‌دهد.

برای فهم قیمتی که سفارش مارکت در آن پر می‌شود، قیمت خرید و فروش، اسپرد چیست و هزینه‌های معامله را ببینید. اینکه سفارش شما در کدام ساختار اجرا می‌شود، در مدل‌های اجرای سفارش و حساب ECN و STP آمده است.

برای کار عملی با سفارش‌های پندینگ، آشنایی با متاتریدر و متاتریدر موبایل نقطهٔ شروع‌اند. سمت ریسک حساب را اهرم چیست، مارجین چیست، مارجین آزاد و لیکوئید شدن توضیح می‌دهند. اگر بازارتان کریپتو است، ترید کریپتو و اسپات و فیوچرز زمینهٔ همین سفارش‌ها را در صرافی‌ها می‌دهند.

اگر تازه شروع کرده‌اید، شروع ترید و نقشهٔ راه یادگیری جای این صفحه را در مسیر یادگیری نشان می‌دهند. گام بعد این است که انواع سفارش در ترید را یکی‌یکی در حساب آزمایشی ثبت کنید و ببینید هر نوع در پنجرهٔ سفارش پلتفرم شما چه نامی دارد.

یک تذکر لازم

هرچه اینجا می‌خوانید آموزشی است — نه سیگنالِ ترید، نه توصیهٔ خرید و فروش، نه وعدهٔ نتیجه. تصمیم آخر با خود شماست.

پرسش‌های پرتکرار

بای لیمیت و بای استاپ چه فرقی دارند؟
هر دو سفارش خرید منتظرند، اما منطقشان فرق دارد. بای لیمیت فقط در قیمت تعیین‌شده یا پایین‌تر از آن می‌خرد، پس سطحش زیر قیمت جاری گذاشته می‌شود. بای استاپ وقتی فعال می‌شود که قیمت بالا برود و به سطح برسد؛ از آن لحظه مثل سفارش مارکت اجرا می‌شود. پس سطحش بالای قیمت جاری است و قیمت اجرایش تضمین ندارد.
اردر GTC چیست؟
GTC کوتاه‌شدهٔ Good-Til-Canceled است، یعنی سفارشی که تا لغو معتبر می‌ماند. به گفتهٔ FINRA در راهنمای بازار سهام آمریکا، این سفارش تا وقتی کارگزار اجرایش کند یا خود مشتری لغوش کند فعال است. نقطهٔ مقابلش سفارش روزانه است که اگر تا پایان روز معاملاتی پر نشود، منقضی می‌شود. مدت نگه‌داری سفارش GTC در هر پلتفرم را باید در شرایط همان کارگزار دید.
تریلینگ استاپ چیست؟
تریلینگ استاپ سفارش استاپی است که سطحش ثابت نیست و با فاصله‌ای مشخص، به درصد یا مبلغ، دنبال قیمت می‌آید. به تعبیر FINRA، به کارگزار می‌گویید اگر قیمت به همان اندازه افت کرد، دارایی را بفروشد. در نوع معمولش، مثل استاپ مارکت، پس از فعال‌شدن به سفارش مارکت تبدیل می‌شود و قیمت اجرایش هم تضمینی ندارد.
اسلیپیج چیست؟
اسلیپیج فاصلهٔ میان قیمتی است که سفارش در آن اجرا می‌شود و قیمتی که هنگام ثبت سفارش دیده‌اید یا به شما اعلام شده است. این فاصله بیشتر در سفارش مارکت و استاپ پیش می‌آید، چون هیچ‌کدام قیمت را قفل نمی‌کنند. FINRA یادآوری می‌کند که در بازارهای پرشتاب احتمال این فاصله بیشتر است. اسلیپیج می‌تواند به سود یا به زیان شما باشد.
OCO اردر چیست؟
OCO کوتاه‌شدهٔ One-Cancels-the-Other است، به معنای لفظی «یکی دیگری را لغو می‌کند». همین نام نشان می‌دهد که با دو سفارش به‌هم‌بسته سروکار دارید و اجرای یکی، دیگری را لغو می‌کند. اینکه هر پلتفرم این جفت را چطور می‌سازد و اگر یکی فقط بخشی از حجمش پر شود با دیگری چه می‌کند، در مشخصات همان پلتفرم و کارگزار آمده است و پیش از استفاده باید آن را خواند.

واژه‌های این مقاله

منابع

این مقاله با کمکِ ابزارهای هوش مصنوعی تهیه شده است. سیاست تحریریه

دیدگاه خود را ارسال کن

ارسال دیدگاه

مطالب مرتبط

دیدگاه‌ها (۰)

هنوز دیدگاهی ثبت نشده؛ اولین نفر باش.

ارسال دیدگاه

دیدگاه‌ها پیش از انتشار بررسی می‌شوند. به پرسش‌های معاملاتی پاسخ نمی‌دهیم و سیگنال نمی‌دهیم.

دوره‌های آموزش تریدآکا

دورهٔ بعدی یادگیری‌ات را پیدا کن

دوره‌ها را ببین، سبک‌ها را مقایسه کن و آموزش مناسب خودت را انتخاب کن.

مشاهده همه دوره‌ها
ادامهٔ مسیر تو

قدم بعدی را انتخاب کن

مسیر یادگیریت را پیدا کن

راهنمای شروع، انتخاب سبک و ترتیب یادگیری دوره‌ها را متناسب با هدفت ببین.

دیدن مسیر یادگیری

سبک معامله‌گریت را بشناس

با تست Trader DNA، الگوی تصمیم‌گیری و سبک‌های نزدیک‌تر به خودت را بشناس.

شناخت DNA معاملاتی

مقایسهٔ پلن‌ها

پوشش دوره‌ها و شرایط اشتراک طلایی و الماس را کنار هم مقایسه کن.