بقای حساب معاملاتی و ریسک ورشکستگی
ممکن است گمان کنید اگر بیشتر معاملههایتان سودده باشد، حسابتان دوام میآورد. اما بقای حساب معاملاتی فقط به سهم معاملههای سودده بستگی ندارد و اندازهٔ ریسک هر معامله هم در آن نقش تعیینکننده دارد. سهم معاملههای سودده دیدنیترین عدد کارنامه است و همین دیدهشدن آن را گمراهکننده میکند. در این مقاله فرمول ریسک ورشکستگی، فرضهای آن، ریاضیات دراوداون و دادههای نهادهای ناظر کنار هم آمدهاند.
این مقاله برای معاملهگری است که میخواهد بداند ریسک نابودی حساب چگونه سنجیده میشود. بعد از آن میتواند سراغ حجم پوزیشن و ریسک هر معامله برود.
در یک نگاه
- ریسک ورشکستگی احتمال رسیدن حساب به صفر است.
- در مدل کلاسیک، احتمال برابر (q/p)^M است.
- واحد ریسک کوچکتر یعنی M بزرگتر و احتمال ورشکستگی کمتر.
- افت ۵۰٪ برای جبران به ۱۰۰٪ بازده نیاز دارد.
- مدل به معاملات مستقل و ریسک ثابت وابسته است.
ریسک ورشکستگی چیست و با چه فرمولی سنجیده میشود؟
بقای حساب معاملاتی یعنی حساب شما آنقدر دوام بیاورد که زیانهای پیاپی آن را به صفر نرساند. ریسک ورشکستگی (risk of ruin) احتمال همین اتفاق است و در مدل کلاسیک قمارباز، وقتی p>q، با فرمول (q/p)^M به دست میآید. با همین شرط p>q، هرچه ریسک هر معامله کوچکتر و سرمایه به واحدهای بیشتری تقسیم شود، این احتمال کمتر میشود. دو معاملهگر را در نظر بگیرید که روش یکسان و احتمال برد یکسانی دارند. یکی در هر معامله سهم بزرگی از حساب را در خطر میگذارد و دیگری سهم کوچکی. نتیجهٔ میانگین این دو ممکن است شبیه هم باشد، اما احتمال اینکه یک رشتهٔ باخت حساب را تمام کند برایشان یکسان نیست. ریسک ورشکستگی همین تفاوت را به یک احتمال تبدیل میکند. فرمول (q/p)^M سه متغیر دارد. p احتمال برد در هر دور است و q=1−p احتمال باخت. M ثروت اولیه به واحد شرط است؛ به زبان ساده، سرمایهٔ شما چند برابر مبلغی است که در هر دور در خطر میگذارید. شرط p>q یعنی بازی به سود بازیکن است. در حالت p≤q این فرمول کاربرد ندارد، چون در برابر حریف بینهایت ثروتمند احتمال ورشکستگی در این مدل به یک میرسد؛ یعنی ورشکستگی دیر یا زود قطعی است. وقتی p>q باشد، نسبت q/p کمتر از یک است؛ پس هر واحد اضافه در M حاصل را یک بار دیگر در کسری کوچکتر از یک ضرب میکند و احتمال ورشکستگی پایینتر میآید. در مدل کلاسیک، حریف بازیکن ثروتی بینهایت دارد. در ترید، بازار همین نقش را بازی میکند: سرمایهٔ طرف مقابل تمام نمیشود و فقط حساب شما میتواند به صفر برسد. قاعدههای مدیریت ریسک گاهی یک سقف درصدی برای هر معامله اعلام میکنند، بیآنکه بگویند این سقف از کجا معنا پیدا میکند. فرمول ورشکستگی همان منطق پنهان را آشکار میکند، ولی خودش به فرضهایی تکیه دارد که باید جداگانه سنجیده شوند.
نکته
ورشکستگی در این مدل دقیقاً یعنی چه
در مدل قمارباز، ورشکستگی یعنی سرمایه به صفر برسد و واحدی برای شرط بعدی باقی نماند. حساب واقعی ممکن است پیش از صفر هم از کار بیفتد، چون مارجین باقیمانده دیگر اجازهٔ باز کردن معاملهٔ بعدی را نمیدهد.
فرمول قمارباز کلاسیک چه میگوید و از چه فرضهایی میآید؟
مسئلهٔ ورشکستگی قمارباز (gambler's ruin) سناریوی سادهای دارد: بازیکنی با سرمایهٔ محدود دور به دور در برابر حریفی شرط میبندد و بازی تا وقتی ادامه دارد که بازیکن چیزی برای شرط داشته باشد. به گفتهٔ Katriel، این مسئله در هر کتاب درسی نظریهٔ احتمال آمده است. فرمول (q/p)^M از سه فرض بیرون میآید:
- پرداختهای برابر: مبلغی که در هر برد به دست میآید با مبلغی که در هر باخت از دست میرود یکسان است؛ پس هر دور سرمایه را دقیقاً یک واحد بالا یا پایین میبرد.
- دورهای مستقل: نتیجهٔ هر دور به نتیجهٔ دورهای قبلی وابسته نیست و یک باخت، احتمال باخت بعدی را تغییر نمیدهد.
- اندازهٔ شرط ثابت: مبلغ در خطر در همهٔ دورها یکسان میماند و با بزرگ یا کوچک شدن سرمایه عوض نمیشود.
هر سه فرض در ریاضیات تمیزند، اما ممکن است در بازار کامل برقرار نمانند. نسخهٔ دوم مسئله یک هدف هم دارد. فرض کنید سرمایهٔ اولیهٔ شما i واحد است و بازی وقتی تمام میشود که یا به صفر برسید یا به N واحد. احتمال رسیدن به هدف پیش از ورشکستگی در شکل کلاسیکش حالت خاصی از فرمول تعمیمیافتهٔ Lorek است و در دو حالت چنین نوشته میشود:
- وقتی p≠q، احتمال رسیدن به هدف برابر (1−(q/p)^i)/(1−(q/p)^N) است.
- وقتی p=q، احتمال رسیدن به هدف برابر i/N است.
چون بازی با یکی از این دو پایان تمام میشود، احتمال ورشکستگی در این نسخه مکمل احتمال رسیدن به هدف است. حالت p=q پیام روشنی دارد: در بازی منصفانه، شانس رسیدن به هدف برابر نسبت سرمایهٔ فعلی شما به هدف (i/N) است و هرچه هدف نسبت به سرمایه دورتر باشد، این شانس کمتر است. دو فرمول به هم وصلاند. اگر p>q باشد و هدف N را بینهایت دور بگیرید، جملهٔ (q/p)^N به صفر میل میکند و احتمال ورشکستگی به (q/p)^i میرسد. این همان فرمول حالت کلاسیک است، این بار با i بهجای M؛ یعنی دو فرمول یک مسئله را از دو زاویه میبینند.
در مثال گامبهگام، ۱۰ واحد و ۲۰ واحد سرمایه چه فرقی دارند؟
فرض کنید احتمال برد هر معامله ۰٫۵۵ و احتمال باخت ۰٫۴۵ باشد و هر برد به همان اندازهٔ هر باخت سرمایه را جابهجا کند. این ورودیها فرضیاند و فقط برای این انتخاب شدهاند که شرط p>q برقرار باشد. محاسبه را گامبهگام دنبال کنید: [S1]
- ورودیها را بنویسید: p=0.55 و q=0.45.
- نسبت باخت به برد را حساب کنید: q/p = 0.45/0.55 ≈ 0.818.
- سرمایه را ۱۰ واحد ریسک بگیرید؛ یعنی مبلغ در خطر هر معامله یکدهم سرمایه باشد. احتمال ورشکستگی برابر (0.45/0.55)^10 ≈ 0.134 است، یعنی حدود ۱۳٫۴٪.
- مبلغ در خطر را نصف کنید تا سرمایه ۲۰ واحد ریسک شود. احتمال ورشکستگی برابر (0.45/0.55)^20 ≈ 0.018 است، یعنی حدود ۱٫۸٪. [S1]
احتمال ورشکستگی در مدل کلاسیک با ورودیهای فرضی p=0.55 و q=0.45
| سرمایه به واحد ریسک (M) | احتمال ورشکستگی (q/p)^M |
|---|---|
| ۱۰ | حدود ۱۳٫۴٪ |
| ۲۰ | حدود ۱٫۸٪ |
پیام اصلی جدول در رابطهٔ دو سطر است، نه در خود عددها. نصف کردن مبلغ ریسک احتمال ورشکستگی را نصف نکرد، بلکه آن را تقریباً به توان دو رساند. دلیلش این است که (q/p)^20 همان مربع (q/p)^10 است و 0.134 به توان دو حدود 0.018 میشود. این رابطه تفسیر شهودی هم دارد. حسابی که ۲۰ واحد دارد، برای ورشکستگی باید دو بار پشت سر هم ۱۰ واحد خالص از دست بدهد. هر کدام از این دو افت همان احتمال سطر اول را دارد، پس احتمال هر دو با هم حاصلضرب آنهاست. خواندن درست مثال هم اهمیت دارد. عدد ۱۳٫۴٪ نمیگوید حساب واقعی با این احتمال از بین میرود و ۱٫۸٪ هم سطح امنی را تضمین نمیکند. هر دو خروجی مدلی ایدهآلاند که پرداخت برابر، معاملات مستقل و ریسک ثابت را فرض میکند و دربارهٔ بازدهی یا احتمال برد واقعی هیچ استراتژیای چیزی نمیگویند. ارزش مثال در جهت و شدت اثر است: وقتی سرمایه به واحدهای بیشتری تقسیم شود، احتمال ورشکستگی بسیار سریعتر از یک رابطهٔ خطی پایین میآید. [S1]
چرا ریسک کوچک و ثابت در هر معامله بقا را تعیین میکند؟
در مدل کلاسیک و به شرط p>q، ریسک کوچک و ثابت بقای حساب معاملاتی را تعیین میکند. دلیلش این است که ریسک هر معامله مشخص میکند سرمایهٔ شما به چند واحد تقسیم شود و همین تعداد واحد در فرمول ورشکستگی در توان مینشیند. رابطه ساده است: M برابر سرمایه تقسیم بر مبلغی است که در هر معامله در خطر میگذارید. مبلغ ریسک کوچکتر یعنی M بزرگتر، و چون q/p کمتر از یک است، توان بزرگتر یعنی احتمال ورشکستگی کوچکتر. مثال گامبهگام شدت همین اثر را نشان داد. سهم شما از کنترل متغیرهای این فرمول یکسان نیست. p و q تا حد زیادی به رفتار بازار و کیفیت روش بستگی دارند و فقط از راه داده تخمین زده میشوند. M اما در مرحلهٔ برنامهریزی در اختیار شماست، چون با حجم پوزیشن و فاصلهٔ حد ضرر تعیین میشود. به همین دلیل ریسک هر معامله مستقیمترین متغیر قابلکنترل در این معادله است. واژهٔ «ثابت» به اندازهٔ واژهٔ «کوچک» اهمیت دارد. مدل فرض میکند مبلغ در خطر در همهٔ دورها یکسان است. معاملهگری که پس از چند باخت حجم را بالا میبرد تا زیان را زودتر جبران کند، درست در لحظهای که حساب ضعیفتر شده M را کوچک میکند. با این کار، خودش را به سطر پرخطر جدول مثال نزدیکتر میکند. روش درصد ثابت شکل دیگری از ثابت نگه داشتن ریسک است. در این روش بهجای مبلغ ثابت، کسر ثابتی از موجودی همان لحظه در خطر قرار میگیرد. پس مبلغ ریسک با کوچک شدن حساب کوچک میشود و M بر حسب موجودی جاری تقریباً ثابت میماند. این سازوکار با فرض «اندازهٔ شرط ثابت» مدل کلاسیک یکی نیست و در این روش حساب در مدل هرگز دقیقاً به صفر نمیرسد. پس ورشکستگی را باید رسیدن به یک سطح افت تعریف کرد، نه صفر و فرمول کلاسیک احتمال آن را مستقیم به دست نمیدهد.
چرا دراوداون نامتقارن است و جبرانش چقدر بازده میخواهد؟
دراوداون نامتقارن است، چون سود جبرانی روی پایهٔ کوچکتری حساب میشود. دراوداون افت سرمایه از قله تا کف است. وقتی حساب افت میکند، هر درصد سود بعدی روی موجودی کمتری اعمال میشود و برای برگشتن به قلهٔ قبلی درصد بزرگتری لازم است. فرمول آن چنین است: بازده لازم برای جبران = افت ÷ (۱ − افت). جدول زیر همین فرمول را برای چند سطح افت نشان میدهد:
بازده لازم برای بازگشت به قلهٔ قبلی، از فرمول افت ÷ (۱ − افت)
| افت سرمایه | بازده لازم برای جبران |
|---|---|
| ۱۰٪ | حدود ۱۱٫۱٪ |
| ۲۰٪ | ۲۵٪ |
| ۳۰٪ | حدود ۴۲٫۹٪ |
| ۴۰٪ | حدود ۶۶٫۷٪ |
| ۵۰٪ | ۱۰۰٪ |
هرچه افت عمیقتر شود، شکاف میان دو ستون سریعتر باز میشود. در افتهای کم، بازده لازم تقریباً هماندازهٔ افت است. اما وقتی نصف سرمایه از دست برود، باید باقیماندهٔ حساب را دو برابر کنید تا فقط به نقطهٔ شروع برگردید. فرض کنید حسابی ۱۵٬۰۰۰ پوندی ۲۰٪ افت کند و به ۱۲٬۰۰۰ پوند برسد. برای بازگشت به ۱۵٬۰۰۰ پوند باید ۳٬۰۰۰ پوند روی پایهٔ ۱۲٬۰۰۰ پوند به دست بیاید؛ این یعنی ۲۵٪ سود، نه ۲۰٪. این مبالغ نمونهٔ آموزشیاند. سازوکار کاملتر این محاسبه در ریاضیات جبران ضرر آمده است. دراوداون و ریسک ورشکستگی دو روی یک مسئلهاند. اگر مبلغ ریسک هر معامله ثابت بماند، هر افت سرمایه M را کم میکند. در مدل کلاسیک، احتمال ورشکستگی فقط به سرمایهٔ همان لحظه بستگی دارد، نه به مسیری که حساب تا آنجا طی کرده است. پس در مثال فرضی بالا، حسابی که از ۲۰ واحد با افت ۵۰٪ به ۱۰ واحد رسیده، از آن لحظه با احتمال ورشکستگی حدود ۱۳٫۴٪ روبهروست، نه ۱٫۸٪. افت عمیق هم جبران را سختتر میکند و هم حاشیهٔ بقای باقیمانده را کوچکتر. [S1,S3]
اهرم، اندازه پوزیشن و احتمال برد چطور بر بقا اثر میگذارند؟
اهرم، اندازهٔ پوزیشن و احتمال برد هر کدام از راه یکی از متغیرهای فرمول بر بقا اثر میگذارند:
- اندازهٔ پوزیشن از راه M اثر میگذارد. پوزیشن بزرگتر با همان حد ضرر یعنی مبلغ ریسک بیشتر در هر معامله و تعداد واحد کمتر در سرمایه.
- اهرم بهخودیخود ریسک معامله را تعیین نمیکند، اما اجازه میدهد با مارجین کم پوزیشن بزرگ باز کنید. وقتی اهرم بالاتر به پوزیشن بزرگتر تبدیل شود، هر حرکت قیمت سهم بزرگتری از سرمایه را جابهجا میکند؛ واحد ریسک بزرگ میشود و M کوچک.
- احتمال برد از راه p و q اثر میگذارد. هرچه q/p به یک نزدیکتر باشد، بزرگ کردن M احتمال ورشکستگی را کندتر پایین میآورد.
خطرات اهرم دقیقاً از همین مسیر به بقای حساب میرسند. اهرم بالا لزوماً معامله را زیانده نمیکند، ولی دامنهٔ مجاز اندازهٔ پوزیشن را آنقدر باز میکند که یک تصمیم نادرست دربارهٔ حجم، M را در یک معامله به چند واحد معدود برساند. حالت مرزی p=q درس جداگانهای دارد. در این حالت احتمال رسیدن به هدف i/N است. اگر اندازهٔ شرط را بزرگ یا کوچک کنید، i و N هر دو به یک نسبت تغییر میکنند و کسرشان ثابت میماند. پس در بازی منصفانه (p=q)، هیچ تنظیمی در اندازهٔ پوزیشن شانس رسیدن به هدف را بهتر نمیکند. احتمال برد بهتنهایی هم کل تصویر نیست. مدل کلاسیک پرداختها را برابر میگیرد، در حالی که در ترید اندازهٔ سود و زیان هر معامله برابر نیست و نسبت ریسک به ریوارد آن را تعیین میکند. روشی با احتمال برد بالا ولی سودهای کوچک و زیانهای بزرگ ممکن است برتری نداشته باشد. در مقابل، روشی با احتمال برد پایینتر و سودهای بزرگتر ممکن است برتری داشته باشد. فرمول سادهای که بالاتر آمد این ترکیب را مستقیم نمیسنجد؛ وقتی پرداختها نابرابرند، p و q بهتنهایی برتری را توصیف نمیکنند.
مدل ریسک ورشکستگی چه زمانی شکست میخورد؟
مدل ریسک ورشکستگی وقتی شکست میخورد که یکی از فرضهایش برقرار نباشد؛ در بازار واقعی ممکن است بیش از یکی از آنها همزمان نقض شود. هر فرض یک حالت شکست مشخص دارد:
- وابستگی معاملات: اگر باختها پشت سر هم جمع شوند، رشتههای باخت از آنچه مدل مستقل پیشبینی میکند بلندتر میشوند؛ مثلاً وقتی یک روش در وضعیت نامساعد بازار پیاپی خطا میکند.
- ریسک متغیر: اگر اندازهٔ ریسک ثابت نماند، M در طول مسیر تغییر میکند و فرمولی که با یک M ثابت نوشته شده دیگر وضعیت حساب را توصیف نمیکند.
- پرداخت نابرابر و گپ قیمتی: اگر قیمت با گپ از حد ضرر عبور کند، زیان واقعی از واحد ریسک برنامهریزیشده بزرگتر میشود. ممکن است حساب پیش از رسیدن به حد ضرر با مارجین کال روبهرو شود.
- دم چاق: ممکن است حرکتهای بزرگ و نادر قیمت بیش از انتظار مدلهایی رخ دهند که حرکتها را کمدامنه فرض میکنند. یکی از همین حرکتها میتواند در یک معامله چند واحد ریسک را از بین ببرد.
مشکل دیگر خود ورودیهاست. p و q را باید از دادهٔ معاملات تخمین زد، نه از حدس یا امید. خطای تخمین هم در توان M بزرگ میشود؛ اختلافی کوچک در q/p پس از به توان رسیدن، به اختلافی بزرگ در احتمال نهایی تبدیل میشود. به همین دلیل خروجی فرمول را باید مرتبهای از اندازه خواند، نه عدد قطعی. مدل ایدهآل است و دربارهٔ بازدهی واقعی هیچ استراتژیای حکم نمیدهد. کارکرد درستش نشان دادن جهت اثرهاست: ریسک بزرگتر در هر معامله، برتری کمتر و افت عمیقتر هر کدام احتمال نابودی حساب را بالا میبرند. اینکه حساب مشخص شما دقیقاً با چه احتمالی دوام میآورد، از این فرمول بیرون نمیآید.
هشدار
عدد کوچک مدل به معنای ریسک صفر نیست
معامله با اهرم ریسک بالایی دارد و حتی با ریسک کوچک در هر معامله، گپ قیمتی یا رشتهٔ طولانی باخت ممکن است زیانی بزرگتر از برنامه بسازد. ممکن است بخشی از سرمایه یا همهٔ آن را از دست بدهید.
نهادهای ناظر درباره زیان حسابهای خرد چه میگویند؟
دو نهاد ناظر دادههایی منتشر کردهاند که نشان میدهند در حوزه و دورهٔ بررسیشدهٔ هر کدام، بیشتر حسابها یا مشتریان خرد در معاملهٔ قرارداد مابهالتفاوت (CFD) زیان کردهاند. CFD ابزاری اهرمی است که روی تغییر قیمت دارایی پایه معامله میشود، بیآنکه خود دارایی خریده شود. مرجع اوراق بهادار و بازارهای اروپا (ESMA) در بیانیهٔ ۲۷ مارس ۲۰۱۸ گزارش کرد که تحلیل نهادهای ناظر ملی نشان میدهد ۷۴ تا ۸۹ درصد حسابهای خرد در CFD معمولاً زیان میکنند. کمیسیون اوراق بهادار و سرمایهگذاری استرالیا (ASIC) هم اعلام کرد در سال مالی ۲۰۲۳–۲۴، ۶۸٪ از مشتریان خردی که CFD معامله کردند زیان خالص داشتند. این دو عدد را باید با دامنهٔ خودشان خواند: [S3,S4]
- مخرجها یکی نیستند: عدد ESMA دربارهٔ حسابهای خرد است و عدد ASIC دربارهٔ مشتریان خرد.
- حوزه و دوره فرق دارند: یکی تحلیل نهادهای ملی اتحادیهٔ اروپا در بیانیهای از سال ۲۰۱۸ است و دیگری یک سال مالی در استرالیا.
- هر دو فقط CFD را میسنجند و به همهٔ معاملهگران یا همهٔ بازارها تعمیم پیدا نمیکنند.
- این دو عدد برای مقایسه یا رتبهبندی دو حوزه ساخته نشدهاند.
نکتهٔ مهم دیگر فاصلهٔ «زیان» با «ورشکستگی» است. این ارقام زیان یا زیان خالص را میسنجند، نه رسیدن حساب به صفر را. پس نمیشود از آنها نتیجه گرفت که همین سهم از حسابها از بین رفتهاند. آنچه نشان میدهند زمینه است: در بازاری که طبق همین دادهها بیشتر مشتریان خرد آن زیان کردهاند، حاشیهٔ خطا برای اندازهٔ ریسک کوچک است. سازوکارهای رایجی که حساب را به این نقطه میرسانند، در مقالهٔ سوختن حساب آمدهاند.
چرا ناظران برای اهرم سقف گذاشتند و حفاظت تراز منفی را الزامی کردند؟
ESMA سقف اهرم و حفاظتهای همراه آن را با هدف حمایت از سرمایهگذاران خرد تصویب کرد و در همان بیانیه، معاملهٔ CFD را برای این مشتریان محدود کرد. سقف اهرم، بستن اجباری موقعیتها و حفاظت تراز منفی از جملهٔ این محدودیتها بودند. این بیانیه برای مشتری خرد در CFD این سقفهای اهرم را اعلام کرد:
قاعدهٔ اتحادیهٔ اروپا برای CFD مشتری خرد طبق بیانیهٔ ۲۷ مارس ۲۰۱۸ ESMA؛ وضعیت جاری را در مقررات همان حوزه ببینید و به حوزهٔ دیگر تعمیم ندهید
| دارایی پایه | سقف اهرم برای مشتری خرد |
|---|---|
| جفتارزهای اصلی | ۳۰:۱ |
| جفتارزهای غیراصلی، طلا و شاخصهای اصلی | ۲۰:۱ |
| کالاهای غیر از طلا و شاخصهای غیراصلی | ۱۰:۱ |
| سهام تکی | ۵:۱ |
| رمزارزها | ۲:۱ |
از زاویهٔ مدل ورشکستگی، سقف اهرم بزرگترین پوزیشن ممکن بهازای هر واحد مارجین را محدود میکند. در نتیجه کوچک شدن M دشوارتر میشود؛ با این حال، حتی با همین سقف یک پوزیشن بزرگ میتواند M را بسیار کوچک کند. این برداشتی ساختاری از فرمول است، نه علتی که ناظر برای تصمیمش اعلام کرده باشد. دادههای بخش قبل هم فقط زمینهٔ این قیدها را نشان میدهند و رابطهٔ علت و معلولی را ثابت نمیکنند. ESMA همچنین حفاظت از تراز منفی را بهازای هر حساب الزامی کرد؛ یعنی زیر این قاعده مشتری خرد بیش از سپردهٔ حسابش زیان نمیکند. در کنار آن، همین بیانیه مقرر کرد موقعیتها وقتی مارجین حساب به ۵۰٪ حداقل مارجین موردنیاز برسد بهاجبار بسته شوند. در زبان مدل، حفاظت تراز منفی کف ورشکستگی را روی صفر نگه میدارد و بستن اجباری ممکن است معامله را پیش از رسیدن به صفر متوقف کند. این حمایتها به حوزهٔ نظارتی بروکر بستگی دارند و قاعدهٔ اتحادیهٔ اروپا خودبهخود در حوزههای دیگر اجرا نمیشود. اینکه بروکر شما زیر نظر کدام ناظر است و چه قیدهایی بر حسابتان اعمال میشود، موضوع رگولاتوری بروکر است. اندازهٔ ریسک متغیری است که بیش از همه در اختیار شماست، ولی بدون برتری آماری کوچک کردن آن هم ورشکستگی را منتفی نمیکند؛ قیدهای ناظر فقط بدترین حالت را محدود میکنند. [S3]
هرچه اینجا میخوانید آموزشی است — نه سیگنالِ ترید، نه توصیهٔ خرید و فروش، نه وعدهٔ نتیجه. تصمیم آخر با خود شماست.
مرجع و تمرین مرتبط
الگو، ستاپ و واژهٔ مرتبط
پرسشهای پرتکرار
چند درصد ریسک در هر معامله امن است؟
ریسک ۱ درصد در معامله یعنی چه؟
تفاوت احتمال برد و ریسک به ریوارد در بقای حساب چیست؟
چرا اکثر معاملهگران حسابشان را از دست میدهند؟
واژههای این مقاله
منابع
این مقاله با کمکِ ابزارهای هوش مصنوعی تهیه شده است. سیاست تحریریه
دیدگاه خود را ارسال کن
ارسال دیدگاهمطالب مرتبط
ارسال دیدگاه
دیدگاهها پیش از انتشار بررسی میشوند. به پرسشهای معاملاتی پاسخ نمیدهیم و سیگنال نمیدهیم.
دیدگاهها (۰)
هنوز دیدگاهی ثبت نشده؛ اولین نفر باش.