سری ضررهای متوالی: چقدر طبیعی است و چگونه حساب میشود؟
پنج معامله پشت سر هم با ضرر بسته شدهاند و پرسشی آشنا پیش میآید: آیا استراتژی خراب شده است؟ پاسخ کوتاه این است که سری ضررهای متوالی بخش عادی هر روش معاملاتی است، حتی روشی که در بلندمدت سود میدهد. در این صفحه میبینید احتمال چنین رشتهای چگونه حساب میشود، چرا در شمار زیاد معامله تقریباً گریزناپذیر است و اندازهٔ ریسک هر معامله چه نقشی در تحمل آن دارد.
این مطلب برای معاملهگری است که میخواهد بداند چند ضرر پشت سر هم عادی است. بعد از آن به ریسک هر معامله و دراوداون سر بزنید.
در یک نگاه
- رشتهٔ ضرر برای هر استراتژی، حتی سودده، اتفاقی عادی است.
- احتمال k ضرر متوالی برابر نرخ باخت به توان k است.
- دیدن یک رشته در N معامله، محتملتر از یک نقطهٔ مشخص است.
- نتیجهٔ کوتاهمدت معاملات، اندازهٔ ریسک بعدی معاملهگر را جابهجا میکند.
- ریسک کوچکتر در هر معامله، تحمل رشتهٔ ضرر را ممکن میکند.
سری ضررهای متوالی چیست و برای استراتژی سودده هم طبیعی است؟
سری ضررهای متوالی یعنی چند معاملهٔ زیانده پشت سر هم، و برای هر استراتژی سودده هم طبیعی است. اگر معاملات مستقل باشند و احتمال برد ثابت بماند، احتمال اینکه k معاملهٔ پیاپی از یک نقطهٔ مشخص همه زیانده باشند برابر احتمال باخت هر معامله به توان k است؛ دیدن دستکم یک رشته در تعداد زیادی معامله بسیار محتملتر است. رشتهٔ ضرر (Losing Streak) دنبالهای از معاملات پیاپی است که همه با زیان بسته میشوند و طولش با شمار همین معاملات سنجیده میشود. به زبان ساده، اگر چند معاملهٔ آخر شما بدون حتی یک برد در میانشان با زیان بسته شده باشند، شما وسط یک رشتهٔ ضرر هستید و طول آن همان تعداد معاملات است. سوددهبودن یک استراتژی یعنی میانگین نتیجهاش در شمار زیادی معامله مثبت است. این تعریف هیچ قولی دربارهٔ ترتیب بردها و باختها نمیدهد. روشی که بیشتر معاملاتش را میبرد هم ممکن است چند باخت پشت سر هم بدهد، چون نتیجهٔ هر معامله تا حدی تصادفی است و تصادف از نظمی که ذهن انتظار دارد پیروی نمیکند. مغازهداری را در نظر بگیرید که حساب ماهانهاش سودده است، ولی گاهی چند روز پیاپی فروش خوبی ندارد. آن روزهای کمفروش نشانهٔ ورشکستگی نیستند و بخشی از نوسان طبیعی کسبوکارند. مشکل وقتی شروع میشود که مغازهدار در همان روزها برای جبران، جنس گرانتر بخرد یا قاعدههای کارش را بیحساب عوض کند. در ترید هم همین منطق برقرار است. وقوع رشتهٔ ضرر در کنترل شما نیست، اما اندازهٔ ریسک هر معامله و واکنش رفتاریتان به ضرر در کنترل شماست. به همین دلیل مدیریت ریسک از این فرض شروع میکند که رشتههای ضرر رخ میدهند و باید پیش از وقوع برایشان جا باز کرد. پرسش مفید این نیست که رشتهٔ ضرر میآید یا نه، بلکه این است که چقدر ممکن است طولانی شود و حساب شما تا کجا آن را تاب میآورد.
ضرر داشتن برای معاملهگران خرده چقدر رایج است؟
در نمونههای مستندی که نهاد ناظر بررسی کرده است، زیان برای اکثریت معاملهگران خرده امری عادی بوده است. نهاد ناظر بازار استرالیا (ASIC) در اطلاعیهٔ عمومی سال ۲۰۲۰ خود نتیجهٔ بازبینی ۲۰۱۷ را گزارش کرد. طبق این گزارش، در یک بازهٔ دوازدهماهه، ۶۳٪ مشتریان فارکس مارجینی و ۷۲٪ مشتریان سایر قراردادهای مابهالتفاوت (CFD) پول از دست دادند. مخرج این عددها مشتریان صادرکنندگان CFD در استرالیاست که حدود ۹۷٪ آنها مشتری خرده بودند. داده هم به دورهٔ پیش از محدودیتهای اهرم برمیگردد. همین نهاد در بازبینیهای ۲۰۱۷، ۲۰۱۹ و ۲۰۲۰ به این نتیجهٔ کلی رسید که بیشتر مشتریان خردهٔ CFD ضرر میکنند. [S2,S4]
نسبت زیاندهها در هر نمونهٔ مشخص؛ هیچکدام به کل بازار تعمیم داده نمیشود.
| نمونه | نسبت زیانده | قید اصلی |
|---|---|---|
| مشتریان فارکس مارجینی در استرالیا | ۶۳٪ | بازبینی ۲۰۱۷، بازهٔ دوازدهماهه، پیش از محدودیت اهرم |
| مشتریان سایر CFDها در استرالیا | ۷۲٪ | همان بازبینی و همان بازه |
این عددها دربارهٔ زیان خالص در یک بازهاند، نه دربارهٔ ضررهای پشت سر هم. کسی ممکن است سال را با زیان ببندد بیآنکه رشتهٔ بلندی دیده باشد، و کسی دیگر رشتهٔ طولانی را از سر بگذراند و سال را مثبت تمام کند. پیام این بخش محدود است: ضرر، چه تکتک و چه در مجموع، تجربهٔ رایج معاملهگر خرده است. اینکه ضررها با چه ترتیبی و در چه طولی کنار هم مینشینند، پرسش جداگانهای است که با احتمال پاسخ داده میشود.
احتمال k ضرر پشت سر هم با دانستن احتمال برد چگونه حساب میشود؟
با دو فرضی که پایان همین بخش آمده است، احتمال k ضرر پشت سر هم برابر است با «یک منهای احتمال برد» به توان k. شکل فرمولی آن این است:
فرمول
P(k) = (1 − W)^k
در این رابطه W احتمال برد هر معامله است، یعنی سهم معاملاتی که با سود بسته میشوند، به صورت کسری میان صفر و یک. عبارت 1 − W احتمال باخت است، یعنی سهم معاملاتی که با زیان بسته میشوند. k هم طول رشتهای است که احتمالش را میخواهید. چرا ضرب؟ دو پیشامد مستقلاند وقتی دانستن نتیجهٔ یکی چیزی دربارهٔ دیگری نگوید. برای دو پیشامد مستقل، احتمال رخ دادن هر دو حاصلضرب احتمالهای جداگانه است. سکهای سالم را تصور کنید: شیر آمدن پرتاب قبلی شانس پرتاب بعدی را عوض نمیکند. اگر معاملات شما هم چنین رابطهای با هم داشته باشند، احتمال باخت معاملهٔ اول در احتمال باخت دوم ضرب میشود، حاصل در احتمال باخت سوم و همینطور تا k. از همین سازوکار یک نتیجهٔ مهم بیرون میآید. هر ضرر اضافه احتمال را یک بار دیگر در عددی کوچکتر از یک ضرب میکند، پس احتمال رشته با بلندتر شدنش بهسرعت کم میشود. سرعت این کاهش به احتمال باخت بستگی دارد: هرچه احتمال باخت بزرگتر باشد، احتمال رشته کندتر پایین میآید و رشتههای بلند محتملترند. این فرمول به یک پرسش مشخص جواب میدهد: احتمال اینکه k معاملهٔ بعدی، از همین نقطه به بعد، همه زیانده باشند. احتمال دیدن چنین رشتهای در جایی از یک دورهٔ طولانی معاملاتی پرسش دیگری است که دو بخش بعد پاسخش را میدهند.
مهم
دو فرضی که فرمول بر آنها ایستاده است
فرض اول استقلال است: نتیجهٔ هر معامله نباید به نتیجهٔ معاملهٔ قبلی گره خورده باشد. فرض دوم ثبات احتمال برد است: احتمال برد در طول دوره نباید تغییر کند. اگر هر کدام از این دو در عمل برقرار نباشد، عدد فرمول فقط راهنمایی تقریبی است و ممکن است احتمال واقعی را کمتر از حد نشان دهد.
مثال گامبهگام: محاسبه پنج ضرر پشت سر هم با یک احتمال برد فرضی
فرض کنید میخواهید احتمال پنج ضرر پشت سر هم را از یک نقطهٔ مشخص بدانید، مثلاً برای پنج معاملهٔ بعدیتان. تنها ورودی لازم احتمال برد هر معامله در همان روش است و گامها برای هر مقدار آن یکساناند:
- احتمال برد را به کسری میان صفر و یک تبدیل کنید و آن را W بنامید.
- احتمال باخت را حساب کنید: 1 − W
- طول رشته را تعیین کنید: k = 5
- احتمال باخت را پنج بار در خودش ضرب کنید: (1 − W) × (1 − W) × (1 − W) × (1 − W) × (1 − W) = (1 − W)^5
حاصل این ضرب احتمال آن است که پنج معاملهٔ مشخص، از همان نقطه به بعد، همه زیانده باشند. اگر آن را به شکل «یک از چند» بنویسید، معنایش ملموستر میشود: از هر چند دنبالهٔ پنجتایی که از نقطههای مشخص شروع شوند، بهطور میانگین یکی تمامباخت است. حالا همین محاسبه را با احتمال برد کمی پایینتر تکرار کنید. احتمال باخت فقط کمی بزرگتر میشود، اما چون این عدد پنج بار در خودش ضرب میشود، احتمال پنج ضرر پیاپی با شدتی بیشتر از خود تغییر بالا میرود. این نکته از شهود دور است: کاهشی که در احتمال برد کوچک به نظر میرسد، اثر بزرگتری بر احتمال رشتهٔ ضرر دارد، چون اثر احتمال باخت پنج بار در هم ضرب میشود. روشی با احتمال برد پایینتر الزاماً بد نیست، چون ممکن است سودهای بزرگتری از ضررهایش داشته باشد؛ اما معاملهگرش باید برای رشتههای بلندتر آماده باشد. یک قید را هم نباید از یاد برد. این احتمال مربوط به پنج معاملهٔ مشخص است، مثلاً پنج معاملهٔ بعدی شما. احتمال دیدن چنین رشتهای در جایی از صد یا هزار معامله عدد بسیار بزرگتری است.
چرا دیدن دستکم یک رشته در N معامله خیلی محتملتر از یک رشته مشخص است؟
چون در N معامله جاهای زیادی برای شروع رشته وجود دارد و هر کدام فرصت تازهای برای وقوع آن است. احتمالی که بخش قبل حساب کرد فقط به یک پنجرهٔ پنجتایی مشخص تعلق دارد؛ در یک دورهٔ طولانی، پنجرههای پنجتایی بسیاری کنار هم قرار میگیرند. فرض کنید ۱۰۰ معامله انجام میدهید و دنبال رشتههای پنجتایی هستید. پنجرهٔ اول از معاملهٔ اول شروع میشود و آخرین پنجره از معاملهٔ ۹۶ام، پس تعداد پنجرههای ممکن ۱۰۰ منهای ۵ بهعلاوهٔ ۱، یعنی ۹۶ است. اگر احتمال تمامباخت بودن یک پنجره را، که در مثال بخش قبل حساب شد، در این تعداد ضرب کنید، میانگین تعداد پنجرههای پنجتایی تمامباخت در این دوره به دست میآید. رشتهای که در یک پنجره کماحتمال است، در کل دوره ۹۶ بار فرصت رخ دادن دارد. پیام عملی این حساب ساده است: هرچه تعداد معاملات بیشتر باشد، دیدن دستکم یک رشتهٔ پنجتایی کمتر عجیب است. همان رویدادی که از یک نقطهٔ مشخص کماحتمال به نظر میرسد، در یک دورهٔ طولانی میتواند رویدادی معمولی باشد. قیاس قرعهکشی این تفاوت را روشن میکند. احتمال اینکه بلیت مشخص شما در یک قرعهکشی برنده شود بسیار کم است، اما احتمال اینکه در طول یک سال کسی در یک شهر بزرگ برندهٔ جایزه شود بسیار زیاد است. اولی دربارهٔ یک بلیت است، دومی دربارهٔ همهٔ بلیتها در همهٔ قرعهکشیها. رشتهٔ ضرر هم همینطور است: پرسش «آیا پنج معاملهٔ بعدی من همه زیانده میشوند؟» با پرسش «آیا در صد معامله یک رشتهٔ پنجتایی میبینم؟» فرق دارد.
نکته
این حاصلضرب، احتمال نیست
پنجرهها روی هم میافتند. یک رشتهٔ ششتایی دو پنجرهٔ پنجتایی تمامباخت را در خود دارد و در این شمارش دو بار حساب میشود. پس حاصلضرب تعداد پنجرهها در احتمال یک پنجره میانگین تعداد پنجرههای تمامباخت است، نه احتمال دقیق دیدن دستکم یک رشته. احتمال دقیق محاسبهٔ دیگری لازم دارد، اما جهت نتیجه همان است: هرچه تعداد معاملات بیشتر شود، دیدن رشته محتملتر میشود.
طول مورد انتظار بلندترین رشته ضرر با احتمال برد و تعداد معاملات چه رابطهای دارد؟
طول مورد انتظار بلندترین رشتهٔ ضرر با تعداد معاملات بهکندی، یعنی لگاریتمی، بالا میرود و با پایین آمدن احتمال برد بلندتر میشود. برای برآورد آن از تقریب شیلینگ (Schilling) استفاده میشود. این تقریب در مقالهای در arXiv دربارهٔ رشتههای آزمایشهای برنولی آمده است و امید ریاضی، یعنی میانگین مورد انتظار، طول بلندترین رشته را تقریب میزند:
فرمول L
L ≈ ln(n·q) / ln(1/p)
در این رابطه p احتمال باخت هر معامله است، یعنی همان 1 − W بخشهای قبل. در مقابل، q = 1 − p همان احتمال برد W است و n تعداد معاملات، یعنی همان N بخش قبل. آزمایش برنولی یعنی تکرار پیشامدی که فقط دو نتیجه دارد، اینجا برد یا باخت. این تقریب هم بر همان دو فرض فرمول احتمال رشته تکیه دارد. این رابطه دو نکته را نشان میدهد. نخست، چون n داخل لگاریتم است، ده برابر شدن تعداد معاملات طول رشته را ده برابر نمیکند و فقط مقدار ثابتی به آن میافزاید. دوم، احتمال برد پایینتر یعنی p بزرگتر و مخرج ln(1/p) کوچکتر، پس رشتههای بلندتری انتظار میرود. حاصل این رابطه میانگین است و بلندترین رشتهٔ واقعی هر دوره میتواند کوتاهتر یا بلندتر باشد.
رشته ضرر چه تأثیری بر رفتار معاملهگر دارد و شواهد چه میگویند؟
شواهد نشان میدهد نتیجههای کوتاهمدت اندازهٔ ریسک معاملهگر را جابهجا میکنند، حتی وقتی آن نتیجهها چیزی دربارهٔ آینده نمیگویند. مقالهٔ کاری شمارهٔ ۲۲۱۴۶ نهاد پژوهشی NBER در آمریکا که آوریل ۲۰۱۶ منتشر شد، معاملهگران روزانهٔ خردهٔ بازار فارکس را بررسی کرد. یافتهٔ اصلی جهت اثر است: این معاملهگران پس از هفتههای سودده اندازهٔ معامله را بسیار بیشتر از پس از هفتههای زیانده بالا بردند، در حالی که عملکرد گذشتهشان آینده را پیشبینی نمیکرد. این یافته دو پیامد برای بحث رشتهٔ ضرر دارد. اول، بازخوردی که اطلاعاتی ندارد، باز هم رفتار را تغییر میدهد؛ چند برد یا چند باخت تصادفی کافی است تا اندازهٔ معامله عوض شود. دوم، اگر حجم پس از دورهٔ خوب بالا برود، رشتهٔ ضرری که بعد از آن میآید روی پوزیشنهای بزرگتری مینشیند و همان تعداد باخت، زیان بیشتری به بار میآورد. روی دیگر ماجرا ترید انتقامی (Revenge Trading) است: الگوی رفتاری شناختهشدهای که در آن معاملهگر پس از ضرر برای جبران سریع، معاملهای بیرون از طرح خود باز میکند یا حجم را بالا میبرد. مطالعهٔ NBER این الگو را مستقیم نمیسنجد، چون رفتار پس از هفتههای سودده و زیانده را با هم مقایسه میکند. پس این مطالعه دربارهٔ فراوانی ترید انتقامی چیزی نمیگوید. آنچه از آن برمیآید این است که نتیجهٔ اخیر، چه برد و چه باخت، میتواند تصمیم بعدی را از منطق طرح دور کند. سازوکار ذهنی پشت این واکنشها در صفحههای زیانگریزی و سوگیری تازگی آمده است و تصویر کلیتر را در روانشناسی معاملهگری میبینید. [S1]
نکته
رشتهٔ برد هم بیخطر نیست
بیشتر بحثها روی رفتار پس از ضرر متمرکزند، اما پژوهشی که این بخش بر آن تکیه دارد دربارهٔ افزایش حجم پس از برد است. اگر اندازهٔ معامله به حالوهوای چند هفتهٔ اخیر بستگی پیدا کند، رشتهٔ ضرر بعدی گرانتر تمام میشود. ثابت نگه داشتن قاعدهٔ اندازهگیری پوزیشن، مستقل از نتیجههای اخیر، این اثر را محدود میکند.
ریسک هر معامله چگونه به تحمل رشته ضرر مربوط میشود؟
اندازهٔ ریسک هر معامله تعیین میکند یک رشتهٔ ضرر چقدر از حساب شما میبرد؛ همان رشته با ریسک متفاوت پیامد کاملاً متفاوتی دارد. طول رشته را نمیتوانید انتخاب کنید و این بخش غیرقابلکنترل ریسک است. اما اندازهٔ ریسک را خودتان پیش از معامله تعیین میکنید و این بخش قابلکنترل آن است. در روش درصد ثابت، هر معامله درصد ثابتی از موجودی فعلی را ریسک میکند. اگر این سهم را r بنامیم، پس از k ضرر پیاپی سهم باقیمانده از موجودی (1 − r)^k است و افت حساب برابر 1 − (1 − r)^k میشود. در این روش، افت از جمع سادهٔ درصدها، یعنی k ضرب در r، کمتر است. دلیلش این است که هر ضرر از موجودی کوچکشدهٔ قبلی کم میشود. این فاصله با ریسک کوچک ناچیز است و با ریسک بزرگتر آشکارا بیشتر میشود. در عوض، بازگشت از افت هم ترکیبی است: پس از هر دراوداون، رسیدن دوباره به اوج قبلی رشدی بزرگتر از درصد افت لازم دارد، چون سود روی پایهٔ کوچکتری حساب میشود. هرچه افت عمیقتر باشد، این فاصله سریعتر بزرگ میشود. اینجا دو بخش مقاله به هم وصل میشوند. تقریب شیلینگ نشان داد که در شمار زیاد معامله، رشتههایی بلندتر از آنچه شهود انتظار دارد معمولیاند. اگر حجم پوزیشن طوری انتخاب شود که چنین رشتهای حساب را به آستانهٔ سوختشدن حساب برساند، مشکل از رشته نیست، از اندازهٔ ریسک است. معامله در بازارهای اهرمی ممکن است باعث شود بخشی از سرمایه یا همهٔ آن را از دست بدهید، و یک رشتهٔ ضرر با ریسک بزرگ سریعترین مسیر به این پیامد است.
چه زمانی فرض استقلال میشکند و رشته ضرر نشانه خرابی مزیت است؟
فرض استقلال وقتی میشکند که نتیجهٔ معاملات به هم گره بخورد؛ در این حالت رشتهها میتوانند بلندتر و پرتکرارتر از پیشبینی فرمولها باشند. رشتهٔ ضرر بهتنهایی دلیل خرابی مزیت نیست. معیار درست، مقایسهٔ رشتهٔ دیدهشده با رفتار مورد انتظار همان استراتژی در تعداد معاملات کافی است. فرمولهای بخشهای قبل، از جمله تقریب شیلینگ، فقط با معاملات مستقل و احتمال برد ثابت درستاند و این فرض در بازار واقعی همیشه برقرار نیست. چند وضعیت رایج آن را میشکند:
- تغییر رژیم بازار: روشی که در بازار روندی کار میکند، در بازار بیجهت ممکن است برای مدتی پیاپی ببازد، چون علت باختها مشترک است.
- همبستگی معاملات همزمان: چند پوزیشن روی داراییهایی که با هم حرکت میکنند، در عمل یک معاملهاند و با هم برنده یا بازنده میشوند.
- تغییر رفتار معاملهگر: همانطور که بخش رفتار نشان داد، نتیجههای اخیر اندازه و کیفیت تصمیم بعدی را عوض میکنند.
- افت واقعی احتمال برد: اگر شرایطی که مزیت روش به آن وابسته بود از بین برود، احتمال برد دیگر همان عدد قبلی نیست.
در این وضعیتها، احتمال واقعی رشتهٔ ضرر میتواند با عدد فرمول فرق کند و رشتهها ممکن است بلندتر یا پرتکرارتر از پیشبینی آن باشند. پس وقتی رشتهای بسیار بلندتر از برآورد تقریب شیلینگ برای همان احتمال برد و همان تعداد معامله دیدید، بپرسید آیا یکی از این شرایط رخ داده است. پاسخ این پرسش از بررسی شرایط بازار و یادداشت معاملات میآید، نه از شمردن صرف ضررها. این صفحه آستانهٔ عددی یا قاعدهٔ توقف ثابتی پیشنهاد نمیکند، چون چنین عددی بدون شناخت همان استراتژی معنا ندارد.
هشدار
نمونهٔ کوچک هر دو طرف را فریب میدهد
در شمار کم معامله، هم رشتهٔ ضرر بلند و هم دورهٔ پربرد ممکن است صرفاً حاصل تصادف باشند. چند معامله نه وجود مزیت را ثابت میکند و نه خرابی آن را. داوری دربارهٔ یک روش بر پایهٔ نمونهٔ کوچک ممکن است شما را به کنار گذاشتن روشی سالم یا ادامه دادن روشی معیوب برساند.
حداکثر ضرر متوالی در بکتست یعنی چه و چگونه خوانده میشود؟
حداکثر ضرر متوالی در گزارش بکتست طولانیترین رشتهٔ ضرری است که استراتژی در همان نمونهٔ تاریخی آزمون نشان داده است. بکتست (Backtest) یعنی اجرای قاعدههای یک روش روی دادهٔ گذشته برای دیدن نتیجهای که میتوانست بدهد. این سنجه یک عدد از یک نمونه است، نه سقف آنچه در آینده رخ میدهد. بخش تقریب شیلینگ نشان داد که طول مورد انتظار بلندترین رشته با تعداد معاملات بهکندی بالا میرود. پس اگر بکتست روی تعداد محدودی معامله انجام شده باشد، در اجرای طولانیتر ممکن است رشتهای بلندتر از رکورد بکتست دیده شود. بهتر است این عدد را مرجع مقایسه ببینید، نه بیشترین رشتهای که حساب باید تاب بیاورد. برای خواندن آن این گامها کمک میکنند:
- تعداد معاملات نمونه را بررسی کنید؛ رکوردی که از نمونهٔ کوچک آمده، اطلاع کمتری دربارهٔ آینده میدهد.
- احتمال برد گزارششده را کنار حداکثر ضرر متوالی بگذارید و با برآورد تقریب شیلینگ برای همان تعداد معامله مقایسه کنید.
- بپرسید آیا معاملات نمونه مستقل بودهاند یا چند پوزیشن همجهت در یک زمان باز شده است.
- این طول را به اندازهٔ ریسک هر معامله ترجمه کنید و ببینید افت ترکیبی حاصل برای حساب شما چه معنایی دارد.
این بررسی جای خوبی در طرح معاملاتی دارد، چون قاعدهٔ واکنش به رشتهٔ ضرر باید پیش از وقوع آن نوشته شود. اجرای روش روی حساب دمو هم نمونهٔ تازهای کنار بکتست میگذارد و نشان میدهد رکورد تاریخی در اجرای واقعی چقدر پایدار است.
هرچه اینجا میخوانید آموزشی است — نه سیگنالِ ترید، نه توصیهٔ خرید و فروش، نه وعدهٔ نتیجه. تصمیم آخر با خود شماست.
مرجع و تمرین مرتبط
الگو، ستاپ و واژهٔ مرتبط
پرسشهای پرتکرار
چند ضرر پشت سر هم در ترید عادی است؟
بعد از چند ضرر متوالی باید ترید را متوقف کرد؟
چطور از سری ضررهای متوالی عبور کنیم؟
چرا بعد از چند ضرر پشت سر هم ریسک بیشتر میکنم؟
واژههای این مقاله
منابع
این مقاله با کمکِ ابزارهای هوش مصنوعی تهیه شده است. سیاست تحریریه
دیدگاه خود را ارسال کن
ارسال دیدگاهمطالب مرتبط
ارسال دیدگاه
دیدگاهها پیش از انتشار بررسی میشوند. به پرسشهای معاملاتی پاسخ نمیدهیم و سیگنال نمیدهیم.
دیدگاهها (۰)
هنوز دیدگاهی ثبت نشده؛ اولین نفر باش.