روش کار، مثالها و نکتههای کاربردی را اینجا بخوان.
فیبوناچی اصلاحی چیست؟
ابزار فیبوناچی اصلاحی (Retracement) فاصلهٔ بین کف و سقف یک موج را با نسبتهایی مثل ۰٫۳۸۲، ۰٫۵ و ۰٫۶۱۸ تقسیم میکند. معاملهگرها این سطوح را نواحی احتمالی توقف اصلاح و ادامهٔ روند در نظر میگیرند. این سطوح بهخودیخود قدرت پیشبینی ندارند؛ ارزششان وقتی بیشتر است که با ساختار بازار، حمایت و مقاومت قبلی یا سطوح دیگر همپوشانی داشته باشند.
فرمول محاسبه سطوح فیبوناچی
روند صعودی: سطح = سقف − (سقف − کف) × نسبت
روند نزولی: سطح = کف + (سقف − کف) × نسبت
اکستنشن صعودی: سطح = کف + (سقف − کف) × نسبتمثال: موجی از ۵۸ هزار تا ۷۲ هزار دلار (دامنهٔ ۱۴ هزار). سطح ۰٫۶۱۸ در ۶۳٬۳۴۸ و سطح ۰٫۷۸۶ در ۶۰٬۹۹۶ قرار دارد. اکستنشن ۱٫۶۱۸ در ۸۰٬۶۵۲ است.
ناحیه OTE و سطح ۰٫۷۰۵
در سبکهایی مثل ICT، ناحیهٔ بین ۰٫۶۱۸ و ۰٫۷۸۶ «ورود بهینه» (Optimal Trade Entry) نامیده میشود و ۰٫۷۰۵ میانهٔ آن است. ابزار این ناحیه را جداگانه نشان میدهد. اینکه این ناحیه برای تو کار کند، باید با بکتست و ژورنال خودت سنجیده شود.
اکستنشن و پروجکشن از نقطه C
اکستنشن معمولی از نقطهٔ شروع موج حساب میشود. پروجکشن روندمحور (Trend-based) طول موج اول را از نقطهٔ پایان اصلاح (C) دوباره اندازه میگیرد؛ مثلاً با C در ۶۳٬۳۴۸، پروجکشن ۱٫۰ در ۷۷٬۳۴۸ است. اگر نقطهٔ C را وارد کنی، ابزار هر دو را نشان میدهد.
مقیاس خطی یا لگاریتمی؟
در حرکتهای بزرگ (مثلاً دو برابر شدن قیمت)، فاصلههای درصدی معنادارترند. در مقیاس لگاریتمی، نسبتها روی درصد حرکت اعمال میشوند و نقطهٔ ۰٫۵ میانگین هندسی سقف و کف است، نه میانگین ساده. برای موجهای کوچک دو روش تقریباً یکیاند.